பயன் உறு தவத்தின் மிக்க பரத்துவன் இருக்கை

பாராய்;

கயல் பொரு கங்கை யாறும், குகன் உறை நகரும்,

காணாய்;

அயன் முதல் அமரர் போற்ற அனந்தன்மேல்

ஆதிமூலம்

துயில் வரும் கடலே அன்ன அயோத்தியைத் தொழுது

நோக்காய்.

என்று உரைத்து, இளவலோடு சனகியும், இரவி

சேயும்

வென்றி வீடணனும், சேனை வெள்ளமும் விளங்கித்

தோன்ற,

பொன் திகழ் புட்பகத் தேர் பூதலத்து இழிய ஏவி,

இன் துணைப் பரத்துவாசன் இடவகை இழிந்தான்

அன்றே.

என்று, மன்னவன் பற்பல புதுமையும் யாவும்

மன்றல் அம் குழல் சனகிக்குக் காட்டினன், மகிழ்ந்து

குன்று துன்றிய நெறி பயில் குடதிசைச் செவ்வே

சென்று, கங்கையின் திருநதித் தென் கரை

சேர்ந்தான்.

ஆர்த்து, விண்ணவர் ஆடினர்; ஆடகத் தேரும்

பேர்த்த போதினில் நிலமிசை அணுகுற, பெரியோர்க்கு

ஆர்த்தம் ஆகிய அடல் கரு மலை என நடந்து

தீர்த்தம் ஆகிய கங்கையின் தென் கரை சேர்ந்தான்.

மான மானம் மீப்போனது, வட திசை வருவது

ஆன காலையில், அறிவனும் ஆயிழை அறிய,

சேனையோர் திறல் சேது வான் பெருமையும் செப்ப,

தானமாகிய தீர்த்தம் ஆம் திரு நதி சார்ந்தார்.

'பாகம் மங்கையோடு அமர்ந்தவன் பயில்வுறு கங்கை

ஆகும் ஈது' என அறநெறி வழுவுறா அலங்கல்