எழுசீர் சந்த விருத்தம்
  

107.

தம்      கணங்களோடும் ஓடுகின்ற மேகம்- தம் கூட்டத்துடனே
செல்லும் மேகங்கள்;   எல்லை  காண்கிலா  நாகம்  ஒன்று  அகன
கிடங்கை-   எல்லை  காண  இயலாத. நாக லோகம்வரை ஆழ்ந்துள்ள
பரந்த  அகழியை;  நாம  வேலை  ஆம்  எனா- அச்சத்தைத் தரும்
கடலாகும்  எனக்  கருதி;  மொண்டு கொண்டு எழுந்து- நீரை முகந்து
கொண்டு எழுந்து; விண்  தொடர்ந்த  குன்றம்  என்று- அம்மதிலை
வானளவும்  உயர்ந்த  மலை  என்று  கருதி;  ஆகம் நொந்து நின்று-
உடல்   வருந்தி  அம்மதிலின்  மீது  நின்று;  தாரை  அம்மதிற்கண்
வீசுமே- மழைத் தாரையை அம் மதிலின்மீது பொழியும்.

மேகம்.     அகழியைக் கடல் என்று மயங்கி. அதன் நீரை மொண்டு
மதிலை    மலையென  மயங்கி  நின்று-  மழை  பொழியும் என்பதால்
மயக்கவணியாகும்.      அகழியின்   அகலமும்   ஆழமும்  மலையின்
உயரமும் கூறப்பட்டது.

நாம்:  அச்சப் பொருளைத்  தரும்  உரிச்சொல். அ: சாரியை பெற்று
நாம என நின்றது.                                         15
 

அந்தமா மதில் புறத்து- அந்தப் பெரிய மதிலின் வெளிப்புறமுள்ள;
அகத்து  எழுந்து  அலர்ந்த- அகழியிலே தோன்றி மலர்ந்துள்ள; நீள்
கந்தம்  நாறும்  பங்கயத்த  கானம்-  மிகுந்த மணம் வீசும் தாமரைக்
காடு; மாதரார் வாள் முகங்களுக்கு- பெருமை