பாயல், பெரும்பெயர் முருக” (5-48- 50) என்றார் பரிபாடலினும். நா . மொழிக்கு ஆகுபெயர் ஒன்றாது நின்ற கோ என்றது கட்டியங்காரனை. விசயை நெஞ்சம் நன்கு தேறியிருத்தற் பொருட்டுக் ”கோவினை யடர்க்க வந்து கொண்டுபோம் ஒருவன் இன்னே” என்றது தெய்வம் என்க. இது 'முன்னம் நீ வளருமாறும் அறியேன்' என்று வருந்தியதற்குத் தேற்றுரை என்றுணர்க.

   (இ - ள்.) மழலை சின்மணி நாவின் கிண்கிணி சிலம்பொடு ஏங்க- மழலைபோல் ஒலிக்கும் சில மணிகளாகிய நாவினையுடைய கிண்கிணியும் சிலம்பும் ஏங்குதல் செய்ய; பன்மணி விளக்கின் நிழற் பள்ளி நம்பியைச் சேர்த்தி - பல மணிகளாகிய விளக்கின் நிழலிலே அமைத்த பள்ளியில் நம்பியைக் கிடத்தி; மின்மணி மிளிர மெல்ல ஒதுங்குகின்றாள் தேவி - ஒளிவிடும் மணிகள் ஒளி செய மெதுவாக விலகும் விசயை; சலஞ்சலம் நன்மணி யீன்று முந்நீர் புகுவது ஒத்தாள் - சலஞ்சலம் மாணிக்கத்தை யீன்று கடலிற் புகுவது போன்றாள்.

   (வி - ம்.) மணியாகிய நா. பன்மணி - உயிர்நீத்தவர் பூண்டமணி. நீழல்: விகாரம். தெய்வம் ஒரு பள்ளியைத் தேவி அறியாதவாறு அமைத்தது. அது பின்பு ஆசிரியன், 'பூந்தவிசின் உச்சி' (சீவக. 386) என்பதனாலும் பெற்றாம்.

   (இ - ள்.) ஏதிலார் பல்நூறு இடர் செய்யினும் - அயலார் பலநூறு துன்பங்கள் செய்தாலும் ; செய்த எல்லாம் தீதுஇல