முகப்பு		தொடக்கம்
சுரமஞ்சரியார் இலம்பகம்

1995.	வாள் இரண்டு மாறு வைத்த போல் மழைக் கண் மாதரார் நாள் இரண்டு சென்ற என்று நைய மொய் கொள் காவினுள் தோள் இரண்டும் அன்ன தோழர் தோன்றலைப் புணர்ந்த பின் தாள் இரண்டும் ஏத்தி நின்று தையல் நாமம் வேண்டினார்

1996.	பாடு வண்டு இருந்த அன்ன பல் கலை அகல் அல்குல் வீடு பெற்றவரும் வீழும் வெம் முலை விமலை என்று ஆடுவான் அணிந்த சீர் அரம்பை அன்ன வாள் நுதல் ஊடினும் புணர்ந்தது ஒத்து இனியவள் உளாள் அரோ

1997.	அம்பு ஓர் ஐந்து உடைய காமன் ஐயன் என்ன அந்தணன் நம்பு நீரர் அல்லர் நல் குரங்கு நீரர் ஆயினும் தம் குரவர் தாம் கொடுப்பின் நெஞ்சு நேர்ந்து தாழ்வர் தாம் பொங்கு அரவ அல்குலார் எனப் புகன்று சொல்லினான்

1998.	அற்றும் அன்று கன்னி அம் மடந்தைமார் அணி நலம் முற்றினாரை நீடு வைப்பின் மூள்கும் வந்து பாவமும் குற்றம் மற்றும் ஆகும் என்று கோதை சூழ்ந்து கூறினார்க்கு உற்று அடுத்து அயா உயிர்த்து ஒழிதல் யார்க்கும் ஒக்குமே

1999.	மதுக் குடம் விரிந்தன மாலையாரொடும் புதுக் கடி பொருந்துதி புக்க ஊர் எலாம் விதிக் கிடை காணலாம் வீதி மாநகர் மதிக் கிடை முகத்தி ஓர் மடந்தை ஈண்டையாள்

2000.	ஆடவர் தனது இடத்து அருகு போகினும் நாடி மற்று அவர் பெயர் நயந்து கேட்பினும் வீடுவல் உயிர் என வெகுளும் மற்று அவள் சேடியர் வழிபடச் செல்லும் செல்வியே

2001.	காமனே செல்லினும் கனன்று காண்கிலாள் வேம் எனக்கு உடம்பு எனும் வேய் கொள் தோளியை ஏமுறுத்து அவள் நலம் நுகரின் எந்தையை யாம் எலாம் அநங்க மா திலகன் என்றுமே

2002.	தாசியர் முலைகள் தாக்கத் தளை அவிழ்ந்து உடைந்த தண் தார் வாசம் கொண்டு இலங்கும் முந்நூல் வலம் படக் கிடந்த மார்ப பேசிய பெயரினாளைப் பேது உறாது ஒழிவேன் ஆகின் ஆசும் அன்பு இலாத புன் பெண் கூந்தல் யான் அணைவல் என்றான்

2003.	வண்டு தேன் சிலை கொள் நாணா மாந்தளிர் மலர்கள் அம்பாக் கொண்டவன் கோட்டம் தன்னுள் கொடியினைக் கொணர்ந்து நீலம் உண்டது காற்றி ஆண் பேர் ஊட்டுவல் உருவக் காமன் கண்ட பொன் படிவம் சார்ந்து கரந்து இரு நாளை என்றான்

2004.	உழைக் கணாளர்க்கு உரைத்து எழுந்தான் அரோ இழைக்கண் வெம் முலை இட்டிடை ஏந்து அல்குல் மழைக்கண் மாதரை மால் உறு நோய் செய்வான் முழைக்கண் வாள் அரி ஏறு அன மொய்ம்பினான்

2005.	சோரும் காரிகையாள் சுரமஞ்சரி ஆரம் சூடிய அம் முலை பூந் தடம் தாரும் மார்பமும் தண் எனத் தோய்வதற்கு ஓரும் உள்ளம் உடன்று எழுகின்றதே

2006.	கடைந்த பொன் செப்பு எனக் கதிர்த்து வீங்கின வடம் சுமந்து எழுந்தன மாக் கண் வெம் முலை மடந்தை தன் முகத்த என் மனத்தின் உள்ளன குடங்கையின் நெடியன குவளை உண் கணே

2007.	ஏத்தரு மல்லிகை மாலை ஏந்திய பூத் தலைக் கருங் குழல் புரியினால் புறம் யாத்து வைத்து அலைக்கும் இவ் அருள் இலாள் நலம் காய்த்தி என் மனத்தினைக் கலக்கு கின்றதே

2008.	சில் அரிக் கிண்கிணி சிலம்பும் சீறடிச் செல்வி தன் திரு நலம் சேரும் வாயில்தான் அல்லல் அம் கிழவன் ஓர் அந்தணாள னாய்ச் செல்லல் யான் தெளி தகவு உடைத்து என்று எண்ணினான்

2009.	அணங்கு அரவு உரித்த தோல் அனைய மேனியன் வணங்கு நோன் சிலை என வளைந்த யாக்கையன் பிணங்கு நூல் மார்பினன் பெரிது ஓர் பொத்தகம் உணர்ந்து மூப்பு எழுதினது ஒப்பத் தோன்றினான்

2010.	வெண் நரை உடம்பினன் விதிர்த்த புள்ளியன் நுண் நவிர் அறுவையன் நொசிந்த நோக்கினன் கண் நவிர் குடையினன் கைத் தண்டு ஊன்றினன் பெண் நலம் காதலின் பேயும் ஆயினான்

2011.	யாப்பு உடை யாழ் மிடறு என்னும் தோட்டியால் தூப்புடை அவள் நலம் தொடக்கும் பாகனாய் மூப்பு எனும் முக படாம் புதைந்து முற்றிழை காப்பு உடை வள நகர் காளை எய்தினான்

2012.	தண்டு வலியாக நனி தாழ்ந்து தளர்ந்து ஏங்கிக் கண்டு கடை காவலர்கள் கழற முகம் நோக்கிப் பண்டை இளங் கால் உவப்பன் பால் அடிசில் இந்நாள் கண்டு நயந்தார் தருவ காதலிப்பன் என்றான்

2013.	கையின் தொழுதார் கழிய மூப்பின் செவி கேளார் மையலவர் போல மனம் பிறந்த வகை சொன்னார் பைய நடக்க என்று பசிக்கு இரங்கி அவர் விடுத்தார் தொய்யில் முலையவர்கள் கடைத் தோன்றல் நனிபுக்கான்

2014.	கோதையொடு தாழ்ந்து குழல் பொங்கி ஞிமிறு ஆர்ப்ப ஓத மணி மாலையொடு பூண் பிறழ ஓடி ஏதம் இது போமின் என என்னும் உரை ஈயான் ஊத உகு தன்மையினொடு ஒல்கி உற நின்றான்

2015.	கச்சு விசித்து யாத்த கதிர் முலையர் மணி அயில் வாள் நச்சு நுனை அம்பு சிலை நடுங்க உடன் ஏந்தி அச்சம் உறுத்து அமுது புளித்து ஆங்குத் தம தீஞ்சொல் வெச்சென்றிடச் சொல்லி விரி கோதை அவர் சூழ்ந்தார்

2016.	பாவம் இது நோவ உரையன்மின் முது பார்ப்பார் சாவர் தொடினே கடிது கண்ட வகை வண்ணம் ஓவியர் தம் பாவையினொடு ஒப்பரிய நங்கை ஏவல் வகை கண்டு அறிதும் என்று சிலர் சொன்னார்

2017.	கைய வளை மைய குழல் ஐ அரிய வாள் கண் நையும் இடை வெய்ய முலை நங்கை ஒரு பார்ப்பான் உய்வது இலன் ஊழின் முது மூப்பினொடும் வந்தான் செய்வது உரை நொய்தின் எனச் சேறும் எழுக என்றாள்

2018.	மாலை பல தாழ்ந்து மதுப் பிலிற்றி மணம் கமழும் கோல அகில் தேய்வை கொழும் சாந்தம் முலை மெழுகிப் பாலை மணியாழ் மழலை பசும் பொன் நிலத்து இழிவாள் சோலை வரை மேல் இழியும் தோகை மயில் ஒத்தாள்

2019.	சீறடிய கிண்கிணி சிலம்பொடு சிலம்ப வேறுபடு மேகலைகள் மெல்லென மிழற்றச் சேறுபடு கோதை மிசை வண்டு திசை பாட நாறு மலர்க் கொம்பர் நடை கற்பது என வந்தாள்

2020.	வந்த வரவு என்னை என வாள் கண் மடவாய் கேள் சிந்தை நலிகின்ற திரு நீர்க் குமரி ஆட அந்தில் அதின் ஆய பயன் என்னை மொழிக என்றாள் முந்தி நலிகின்ற முது மூப்பு ஒழியும் என்றான்

2021.	நறவு இரிய நாறு குழலாள் பெரிது நக்குப் பிறரும் உளரோ பெறுநர் பேணி மொழிக என்னத் துறை அறிந்து சேர்ந்து தொழுது ஆடுநர் இல் என்றாற்கு அறிதிர் பிற நீவிர் என ஐயம் இலை என்றான்

2022.	செத்த மரம் மொய்த்த மழையால் பெயரும் என்பார் பித்தர் இவர் உற்ற பிணி தீர்த்தும் என எண்ணி அத்தம் என மிக்க சுடர் அம் கதிர் சுருக்கும் மொய்த்த மணி மாட மிசை அத்தக அடைந்தாள்

2023.	வடிவம் இது மூப்பு அளிது வார் பவள வல்லிக் கடிகை துவர் வாய் கமலம் கண்ணொடு அடி வண்ணம் கொடிது பசி கூர்ந்துளது கோல் வளையினீரே அடிசில் கடிது ஆக்கி இவணே கொணர்மின் என்றாள்

2024.	நானம் உரைத்து ஆங்கு நறு நீர் அவனை ஆட்டி மேனி கிளர் வெண் துகிலும் விழுப் பொன் இயல் நூலும் பால் நலம் கொள் தீம் கிளவி பவித்திரமும் நல்கத் தான் அமர்ந்து தாங்கி அமை தவிசின் மிசை இருந்தான்

2025.	திங்கள் நலம் சூழ்ந்த திரு மீன்கள் எனச் செம் பொன் பொங்கு கதிர் மின்னு புகழ்க் கலங்கள் பல பரப்பி இங்கு சுவையின் அமுதம் ஏந்த மிகு சான்றோன் எங்கும் இலை இன்ன சுவை என்று உடன் அயின்றான்

2026.	தமிழ் தழிய சாயலவர் தங்கு மலர்த் தூ நீர் உமிழ் கரகம் ஏந்த உரவோன் அமர்ந்து பூசி அமிழ்து அனைய பஞ்ச முக வாசம் அமைத்து ஆய்ந்த கமழ் திரையும் காட்ட அவை கொண்டு கவுள் அடுத்தான்

2027.	வல்லது எனை என்ன மறை வல்லன் மடவாய் யான் எல்லை எவன் என்னப் பொருள் எய்தி முடிகாறும் சொல்லும் இனும் நீவிர் கற்ற காலம் எனத் தேன் சோர் சில் என் கிளிக் கிளவி அது சிந்தை இலன் என்றான்

2028.	இன்னவர்கள் இல்லை நிலத்து என்று வியந்து ஏத்தி அன்னம் அன மெல் நடையினாள் அமர்ந்து நோக்கப் பின்னை இவள் போகு திறம் பேசும் என எண்ணிக் தன்னம் சிறிதே துயின்று தாழ அவள் நக்காள்

2029.	கோல மணி வாய்க் குவளை வாள் கண் மடவாளைச் சால முது மூப்பு உடைய சாமி முகம் நோக்கிக் காலும் மிக நோம் சிறிது கண்ணும் துயில்குற்றேன் ஏலம் கமழ் கோதை இதற்கு என் செய்கு உரை என்றான்

2030.	மட்டு விரி கோதை மதுவார் குழலினாள் தன் பட்டு நிணர் கட்டில் பரிவு இன்றி உறைக என்றாள் இட்ட அணை மேல் இனிது மெல் என அசைந்தான் கட்டு அழல் செய் காமக் கடலைக் கடையல் உற்றான்

2031.	காலையொடு தாழ்ந்து கதிர் பட்டது கலங்கி மாலையொடு வந்து மதி தோன்ற மகிழ் தோன்றி வேல் அனைய கண்ணியர் தம் வீழ் துணைவர் திண்தோள் கோல முலையால் எழுதக் கூடியதை அன்றே

2032.	ஏந்து மலர்ச் சேக்கை அகில் வளர்த்த இடு புகையும் ஆய்ந்த மலர்க் கோதை அமிர்து உயிர்க்கும் நறும் புகையும் கூந்தல் அகில் புகையும் துகில் கொழும் என் நறும் புகையும் வாய்ந்த வரை மழையின் உயர் மாடத்து எழுந்தனவே

2033.	ஆசு இல் அடு பால் அமிர்தம் சிறிய அயின்று அம் பூங் காசு இல் கடி மாலை நொய்ய கலம் மதி கவற்கும் தூசு நறுஞ் சாந்து இனிய தோடு இவைகள் தாங்கி மாசு இல் மடவார்கள் மணி வீணை நரம்பு உளர்ந்தார்

2034.	பூஞ் சதங்கை மாலை புகழ்க் குஞ்சிப் பொரு வில்லார் வீங்கு திரள் தோளும் தட மார்பும் விரை மெழுகித் தீம் கரும்பு மென்று அனைய இன்பவளச் செவ்வாய்த் தேன் கொள் அமிர்து ஆர்ந்து செழுந் தார் குழையச் சேர்ந்தார்

2035.	பொன் அறையுள் இன் அமளிப் பூ அணையின் மேலான் முன்னிய தன் மன்றல் அது முந்து உற முடிப்பான் மன்னும் ஒரு கீதம் மதுரம் பட முரன்றாற்கு இன் அமிர்தம் ஆக இளையாரும் அது கேட்டார்

2036.	மன்மதன் மணிக் குரல் மருட்டும் என்று மால் கொள்வார் இன்னது அன்று இயக்கரின் இயக்க வந்தது என்று தம் பின்னும் முன்னும் நோக்குவார் பேது சால எய்துவார் கன்னி தன் மனத்து இழைத்த காளை நாமம் வாழ்த்துவார்

2037.	கொம்பின் ஒத்து ஒதுங்கியும் குழங்கல் மாலை தாங்கியும் அம்பின் ஒத்த கண்ணினார் அடிக்கலம் அரற்றவும் நம்பி தந்த கீதமே நயந்து காண ஓடினார் வெம்பு வேட்கை வேனிலானின் வேறு அலானும் ஆயினான்

2038.	தாம மாலை வார் குழல் தடம் கணார்க்கு இடம் கழி காமன் அன்ன காளை தன் கருத்தொடு ஒத்தது ஆகலான் மா மலர்த் தெரியலான் மணி மிடற்று இடைக் கிடந்த சாம கீதம் மற்றும் ஒன்று சாமி நன்கு பாடினான்

2039.	கள்ள மூப்பின் அந்தணன் கனிந்த கீத வீதியே வள்ளி வென்ற நுண் இடை மழை மலர்த் தடம் கணார் புள்ளுவம் மதி மகன் புணர்த்த ஓசை மேல் புகன்று உள்ளம் வைத்த மா மயில் குழாத்தின் ஓடி எய்தினார்

2040.	இனிச் சிறிது எழுந்து வீங்கி இட்டிடை கோறும் நாங்கள் எனக் கொறு கொறுப்ப போலும் இள முலைப் பரவை அல்குல் கனிப் பொறை மலிந்த காமர் கற்பக மணிக் கொம்பு ஒப்பாள் பனிப் பிறைப் பூணினான் தன் பாண் வலைச் சென்று பட்டாள்

2041.	அடிக்கலம் அரற்ற அல்குல் கலை கலந்து ஒலிப்ப வந்து முடிப்பது என் பெரிது மூத்தேன் முற்று இழை அரிவை என்ன வடிக் கணாள் நக்கு நாணித் தோழியை மறைந்து மின்னுக் கொடிக் குழாத்து இடை ஓர் கோலக் குளிர் மணிக் கொம்பின் நின்றாள்

2042.	இளையவன் காணின் மன்னோ என் செய்வீர் நீவிர் என்ன விளை மதுக் கண்ணி மைந்தர் விளிகெனத் தோழி கூற முளை எயிற்று இவளை யாரும் மொழிந்தனர் இல்லை என்றோ உளைவது பிறிதும் உண்டோ ஒண் தொடி மாதர்க்கு என்றான்

2043.	வாய்ந்த இம் மாதர் சுண்ணம் சீவகன் பழித்த பின்றைக் காய்ந்தனள் என்று கூறக் காளை மற்று இவட்குத் தீயான் மாய்ந்தனன் போலும் என்ன மாதரார் ஒருங்கு வாழ்த்தி ஆய்ந்தனம் ஐயன் உய்ந்தான் அறிந்தனம் அதனை என்றார்

2044.	கால் உற்ற காம வல்லிக் கொடி எனக் கலங்கி நங்கை மால் உற்று மயங்க யாங்கள் மடக்கிளி தூது விட்டோம் சேல் உற்ற நெடுங் கண் செவ்வாய்த் தத்தை தன் செல்வம் கண்டே பால் உற்ற பவளச் செவ்வாய்த் தத்தையால் பரிவு தீர்ந்தேம்

2045.	அன்பு ஒட்டி எமக்கு ஓர் கீதம் பாடுமின் அடித்தியாரும் முன் பட்டது ஒழிந்து நுங்கள் முகவியர் முனிவு தீர்ந்தார் பொன் தெட்டேம் யாமும் நும்மைப் போகொட்டோம் பாடல்கேளாது என் பட்டு விடினும் என்றார் இலங்கு பூங் கொம்பொடு ஒப்பார்

2046.	பாடுதும் பாவை பொற்பே பற்றி மற்று எமக்கு நல்கின் ஆடு அமைத் தோளினீர் அஃது ஒட்டுமேல் கேள்மின் என்ன நாடி யார் பேயைக் காண்பார் நங்கைகாள் இதுவும் ஆமே ஆடுவது ஒன்றும் அன்று இவ் ஆண் மகன் உரைப்பது என்றார்

2047.	பட்டு உலாய்க் கிடந்த செம் பொன் பவளமோடு இமைக்கும் அல்குல் ஒட்டினாள் அதனை ஓராது உலம் பொரு தோளினானும் பட்ட வாள் நுதலினாய்க்குப் பாடுவல் காமன் தந்த தொட்டிமை உடைய வீணைச் செவிச் சுவை அமிர்தம் என்றான்

2048.	வயிர வில் உமிழும் பைம் பூண் வனமுலை மகளிர் தம்முள் உயிர் பெற எழுதப் பட்ட ஓவியப் பாவை ஒப்பாள் செயிர் இல் வாள் முகத்தை நோக்கித் தேன் பொதிந்து அமுதம் ஊறப் பயிர் இலா நரம்பில் கீதம் பாடிய தொடங்கினானே

2049.	தொடித் தோள் வளை நெகிழத் தொய்யில் முலைமேல் வடிக்கேழ் மலர் நெடுங் கண் வார் புயலும் காலும் வார் புயலும் காலும் வளை நெகிழும் நம் திறத்தது ஆர்வம் உறு நெஞ்சம் அழுங்குவிக்கும் மாலை

2050.	ஐது ஏந்து அகல் அல்குல் ஆவித்து அழல் உயிராக் கை சோர்ந்து அணல் ஊன்றிக் கண்ணீர் கவுள் அலைப்பக் கண்ணீர் கவுள் அலைப்பக் கையற்று யாம் இனையப் புண் ஈரும் வேலின் புகுந்ததால் மாலை

2051.	அவிழ்ந்து ஏந்து பூங் கோதை ஆகத்து அலர்ந்த முகிழ்ந்து ஏந்து இளமுலை மேல் பொன் பசலை பூப்பப் பொன் பசலை பூப்பப் பொருகயல் கண் முத்து அரும்ப அன்பு உருகும் நெஞ்சம் அழுங்குவிக்கும் மாலை

2052.	பாடினான் தேவ கீதம் பண்ணினுக்கு அரசன் பாடச் சூடக மகளிர் சோர்ந்து செருக்கிய மஞ்ஞை ஒத்தார் ஆடகச் செம் பொன் பாவை அந்தணன் புகழ்ந்து செம் பொன் மாடம் புக்கு அநங்கன் பேணி வரம் கொள்வல் நாளை என்றாள்

2053.	மடல் அணி பெண்ணை ஈன்ற மணிமருள் குரும்பை மான உடல் அணி ஆவி நைய உருத்து எழும் முலையினாளும் அடல் அணி தோழிமாரும் ஆர்வத்தில் கழும இப்பால் கடல் அணி திலகம் போலக் கதிர் திரை முளைத்தது அன்றே

2054.	பொன் இயல் மணியும் தாரும் கண்ணியும் புனைந்து செம் பொன் மின் இயல் பட்டம் சேர்த்தி ஆன் நெய் பால் வெறுப்ப ஊட்டி மன் இயல் பாண்டில் பண்ணி மடந்தை கோல் கொள்ள வையம் இன் இயல் பாவை ஏற்பத் தோழியோடு ஏறினாளே

2055.	ஆடவர் இரிய ஏகி அம் சொல்லார் சூழக் காமன் மாடத்துள் இழிந்து மற்று அவ் வள்ளலை மறைய வைத்துச் சூடு அமை மாலை சாந்தம் விளக்கொடு தூபம் ஏந்திச் சேடியர் தொழுது நிற்பத் திருமகள் பரவும் அன்றே

2056.	பொன் நிலம் சென்னி புல்ல இட முழந்தாளை ஊன்றி மின் அவிர் மாலை மென் பூங் குழல் வலத் தோளின் வீழக் கன்னி அம் கமுகின் கண்போல் கலன் அணி எருத்தம் கோட்டித் தன் இரு கையும் கூப்பித் தையல் ஈது உரைக்கும் அன்றே

2057.	தாமரைச் செங்கண் செவ்வாய்த் தமனியக் குழையினாய் ஓர் காமம் இங்கு உடையேன் காளை சீவகன் அகலம் சேர்த்தின் மா மணி மகரம் அம்பு வண் சிலைக் கரும்பு மான் தேர் பூ மலி மார்ப ஈவல் ஊரொடும் பொலிய என்றாள்

2058.	மட்டு அவிழ் கோதை பெற்றாய் மனம் மகிழ் காதலானை இட்டிடை நோவ நில்லாது எழுக என ஏந்தல் தோழன் பட்டிமை உரைத்தது ஓராள் பரவிய தெய்வம்தான் வாய் விட்டு உரைத்திட்டது என்றே வேல் கணாள் பரவி மீண்டாள்

2059.	அடி இறை கொண்ட செம் பொன் ஆடகச் சிலம்பினாள் அக் கடி அறை மருங்கில் நின்ற மைந்தனைக் கண்டு நாணி வடியுறு கடைக் கண் நோக்க நெஞ்சு துட்கு என்ன வார் பூங் கொடியுற ஒசிந்து நின்றாள் குழை முகத் திருவோடு ஒப்பாள்

2060.	இலங்கு பொன் ஓலை மின்ன இன் முகம் சிறிது கோட்டி அலங்கலும் குழலும் தாழ அருமணிக் குழை ஓர் காதில் கலந்து ஒளி கான்று நின்று கதிர் விடு திருவில் வீச நலம் கனிந்து உருகி நின்றாள் நாம வேல் காமர் கண்ணாள்

2061.	எரி மணிக் கலாபத்து இட்ட இந்திர நீலம் என்னும் ஒரு மணி உந்தி நேரே ஒரு கதிர் உமிழ்வதே போல் அரு மணிப் பூணினாள் தன் அவ்வயிறு அணிந்த கோலத் திரு மயிர் ஒழுக்கம் வந்து என் திண் நிறை கவர்ந்தது அன்றே

2062.	தேறினேன் தெய்வம் என்றே தீண்டிலேன் ஆயின் உய்யேன் சீறடி பரவ வந்தேன் அருள் எனத் தொழுது சேர்ந்து நாறு இரும் குழலினாளை நாகு அணை விடையின் புல்லிக் கோல் தொடுத்து அநங்கன் எய்யக் குழைந்து தார் திவண்டது அன்றே

2063.	கலை புறம் சூழ்ந்த அல்குல் கார் மயில் சாயலாளும் மலை புறம் கண்ட மார்பின் வாங்கு வில் தடக்கை யானும் இலை புறம் கண்ட கண்ணி இன் தமிழ் இயற்கை இன்பம் நிலை பெற நெறியின் துய்த்தார் நிகர் தமக்கு இலாத நீரார்

2064.	குங்குமம் குயின்ற கொம்மைக் குவி முலை குளிர்ப்பத் தைவந்து அம் கலுழ் மேனி அல்குல் காசுடன் திருத்தி அம்பொன் பொங்கு பூஞ் சிலம்பில் போர்த்த பூந் துகள் அவித்து மாதர் கொங்கு அலர் கோதை சூட்டிக் குழல் நலம் திருத்தினானே

2065.	ஆரகமழ் மதுவும் சாந்தும் ஏந்தி வான்மதுத் துளித்து வண்டும் சுரும்பும் மூசும் தேன்ஆர் பூங் கோதாய் நினக்குக் காமன் சிலைஇரண்டும் செவ்வனே கோலித் தந்தான் தான்ஆரப் பண்ணித் தடறு நீக்கித் தண் குருதி தோய்த்துத் தகைமை சான்ற ஊன் ஆர்ந்த ஓர் இணை அம்பும் தந்தான் என்னை உளன் ஆக வேண்டினானே

2066.	களநக்க கண்ணிக் கமழ் பூங் குழல் கரும்புஏர் தீம் சொலாள் கதிர் முலைகளின் வண்ணககு வானும் நிலனும் எல்லாம் விலையே மழை மின்னும் நுசுப்பினாளைப் பெண்ணுக்கு அணியாக வேண்டி மேலைப் பெரியோர் பெருமான் படைத்தான் என்று புண் நக்க வேலான் புகழ நாணிப் பூ நோக்கிப் பூக்கு ஒசிந்த கொம்பு ஒத்தாளே

2067.	இறங்கிய மாதர் தன்னை எரி மணிக் கடகக் கையால் குறங்கின் மேல் தழுவி வைத்துக் கோதை அம் குருதி வேலான் அறம் தலை நீங்கக் காக்கும் அரசன் யான் ஆக நாளைச் சிறந்த நின் நலத்தைச் சேரேனாய் விடின் செல்க என்றான்

2068.	வில் இடு மணி செய் ஆழி மெல் விரல் விதியின் கூப்பி நல் அடி பணிந்து நிற்ப நங்கை நீ நடுங்க வேண்டா செல்க எனச் சிலம்பு செம் பொன் கிண்கிணி மிழற்ற ஒல்கி அல்குல் காசு ஒலிப்ப ஆயம் பாவை சென்று எய்தினாளே

2069.	பருமணிப் படம் கொள் நாகப் பை எனப் பரந்த அல்குல் எரி மணிப் பூணினானுக்கு இன் நலம் ஒழிய ஏகித் திருமணிச் சிவிகை ஏறிச் செம்பொன் நீள் மாடம் புக்காள் விரி மணி விளங்கும் மாலை வெம் முலை வேல் கணாளே

2070.	திருவில் தான் மாரி கற்பான் துவலை நாள் செய்வதே போல் உருவிற்றாய்த் துளிக்கும் தேறல் ஓங்கு தார் மார்பன் தோழர் பொருவில் தான் நம்பி காம திலகன் என்று இருந்த போய்தில் செருவில் தாழ் நுதலினாள்கண் மணத்திறம் செப்பு கின்றார்

2071.	கனை கடல் அமுதும் தேனும் கலந்து கொண்டு எழுதப் பட்ட புனை கொடி பூத்ததே போல் பொறுக்கலா நுசுப்பின் பாவை நனை குடைந்து உண்டு தேக்கி நல் மணி வண்டு பாடும் புனை கடி மாலை மாதர் திறத்து இது மொழிந்து விட்டார்

2072.	ஐயற்கு என்று உரைத்த மாற்றம் கேட்டலும் அலங்கல் நாய்கன் வெய்ய தேன் வாய்க் கொண்டாற் போல் விழுங்கலோடு உமிழ்தல் தேற்றான் செய்வது என் நோற்றிலாதேன் நோற்றிலாள் திறத்தின் என்று மையல் கொண்டு இருப்ப அப்பால் குமரி தன் மதியின் சூழ்ந்தாள்

2073.	பொற்பு அமை தாமக் கந்து பொருந்திய மின்னுப் போல எல் பக எரியும் மாலைப் பவளத் தூண் பொருந்தி இன்னீர்க் கற்பு எனும் மாலை வீசி நாண் எனும் களி வண்டு ஓப்பிச் சொல் புகர் இன்றித் தோழிக்கு அறத்தினோடு அரிவை நின்றாள்

2074.	வழி வளர் மயில் அம் சாயல் பவழப் பூம் பாவை அன்ன கழி வளர் கயல் கண் நங்கை கற்பினை அறிந்து தோழி அழி மது மாலை சேர்த்தி அடி பணிந்து ஆர வாழ்த்திப் பொழி மதுப் புயல் ஐங் கூந்தல் செவிலியைப் பொருந்திச் சொன்னாள்

2075.	நனை வளர் கோதை நற்றாய் நங்கைக்கு ஈது உள்ளம் என்று சுனை வளர் குவளை உண் கண் சுமதிக்குச் செவிலி செப்பக் கனை இருள் கனவில் கண்டேன் காமர் பூம் பொய்கை வற்ற அனையது ஆம் கன்னி நீர் இன்று அற்றதாம் நங்கைக்கு என்றாள்

2076.	கெண்டையும் சிலையும் திங்கள் இளமையும் கிடந்து தேம் கொள் தொண்டை அம் கனியும் முத்தும் தொழுதக அணிந்து தூங்கும் குண்டலம் உடைய திங்கள் இது எனும் முகத்தி தாதை வண்புகழ்க் குபேர தத்தன் கேட்டனன் மனைவி சொன்னாள்

2077.	செரு விளைத்து அனலும் வேலோய் சிறு முதுக் குறைவி தானே பெரு வளைப்பிட்டுக் காத்த கற்பு இது போலும் ஐயன் கரி விளைத்து ஆய்ந்த சுண்ணம் வாட்டினன் என்று கண்டாய் திரு விளை தேம் பெய் மாரி பால் கடல் பெய்தது என்றாள்

2078.	கேட்பது விரும்பி நாய்கன் கிளைக்கு எலாம் உணர்த்தி யார்க்கும் வேட்பன அடிசில் ஆடை விழுக்கலன் மாலை சாந்தம் கோள் குறைவு இன்றி ஆக்கிக் குழுமு இயம் கறங்கி ஆர்ப்ப நாள் கடி மாலையாற்கு நங்கையை நல்கினானே

2079.	பரியகம் சிலம்பு பைம் பொன் கிண் கிணி ஆர்ந்த பாதத்து அரிவையர் ஆடல் மிக்கார் அருமணி வீணை வல்லார் உரிய நூற்று எண்மர் செம்பொன் ஒன்றரைக் கோடி மூன்று ஊர் எரி அழல் முன்னர் நேர்ந்தேன் என் மகட்கு என்று சொன்னான்

2080.	மாசு அறு மணியும் முத்தும் வயிரமும் ஒளிரும் மேனி ஆசு அறு செம் பொன் ஆர்ந்த அலங்கல் அம் குன்று அனானும் தூசு உறு பரவை அல்குல் தூ மணிக் கொம்பு அனாளும் காசு அறக் கலந்த இன்பக் கடல் அகத்து அழுந்தினாரே

2081.	பொன் வரை பொருத யானைப் புணர் மருப்பு அனைய ஆகித் தென்வரைச் சாந்து மூழ்கித் திரள் வடம் சுமந்து வீங்கி மின் வளர் மருங்குல் செற்ற வெம் முலை மணிக்கண் சேப்பத் தொல் நலம் பருகித் தோன்றல் துறக்கம் புக்கவர்கள் ஒத்தான்

2082.	வரிக் கழல் குருசில் மார்பும் மடந்தை வெம் முலையும் தம்முள் செருச் செய்து திளைத்துப் போரில் சிலம்பு ஒலி கலந்த பாணி அரிப் பறை அனுங்க ஆர்க்கும் மேகலைக் குரலோடு ஈண்டிப் புரிக் குழல் புலம்ப வைகிப் பூ அணை விடுக்கலானே

2083.	மணி இயல் வள்ளத்து ஏந்த மது மகிழ்ந்து அனந்தர் கூர அணி மலர்க் குவளைப் பைம் போது ஒரு கையின் அருளி அம்பொன் பிணை அனாள் அருகு சேரின் பேது உறு நுசுப்பு என்று எண்ணித் துணை அமை தோள்கள் தம்மால் தோன்றல்தான் புல்லினானே

2084.	மல்லல் அம் கங்கை போலும் பலர் முயங்கு ஆர மார்பின் புல்லன்மின் போமின் வேண்டா என்று அவள் புலந்து நீங்க முல்லை அம் கோதை ஒன்றும் பிழைப்பிலேன் முனியல் நீ என்று அல்லல் உற்று அரத்தம் ஆர்ந்த சீறடி தொழுதிட்டானே

2085.	வட்டிகைப் பாவை நோக்கி மகிழ்ந்து இருந்திலிரோ என்னாத் தொட்டிமை உருவம் தோன்றச் சுவரையே பொருந்தி நின்றாய் கட்டு அழகு உடைய நங்கை நீ எனக் கருதிக் கண்ணான் ஒட்டி யான் நோக்கிற்று என்றான் ஒரு பிடி நுசுப்பினாட்கே

2086.	நுண் துகில் நெகிழ்ந்த அல்குல் மணி பரந்து இமைப்ப நொந்து கண்களை இடுகக் கோட்டிக் காமத்தின் செயிர்த்து நோக்கிக் குண்டலம் இலங்கக் கோதை கூந்தலோடு அவிழ்ந்து சோர ஒண் தொடி ஊடி நின்றாள் ஒளிமணிப் பூங் கொம்பு ஒப்பாள்

2087.	கிழவனாய்ப் பாடி வந்து என் கீழ்ச் சிறை இருப்பக் கண்டேன் எழுதிய பாவை நோக்கி இமை அவித்து இருப்பக் கண்டேன் ஒழிக இக் காமம் ஓர் ஊர் இரண்டு அஃகம் ஆயிற்று என்று ஆங்கு அழுத கண்ணீர்கள் மைந்தன் ஆவி போழ்ந்திட்ட அன்றே

2088.	அலங்கல் தாது அவிழ அம் செஞ் சீறடி அணிந்த அம் பூஞ் சிலம்பின் மேல் சென்னி சேர்த்திச் சிறியவர் செய்த தீமை புலம்பலர் பொறுப்பர் அன்றே பெரியவர் என்று கூறி இலங்கு வேல் கண்ணி ஊடல் இளையவன் நீக்கினானே

2089.	யாழ் கொன்ற கிளவியாள் தன் அமிழ்து உறழ் புலவி நீக்கிக் காழ் இன்றிக் கனிந்த காமக் கொழுங் கனி நுகர்ந்து காதல் தாழ்கின்ற தாம மார்பன் தையலோடு ஆடி விள்ளான் ஊழ் சென்ற மதியம் வெய்யோன் ஓட்டி ஒன்று ஆயது ஒத்தான்

2090.	பச்சிலைப் பட்டும் முத்தும் பவளமும் இமைக்கும் அல்குல் நச்சிலை வேல் கண் மாதர் நகை முக முறுவல் மாந்தி இச்சையும் குறிப்பும் நோக்கி எய்வதே கருமம் ஆகக் கைச் சிலை கணையோடு ஏந்திக் காமன் இக் கடையைக் காப்பான்

2091.	கடிப்பிணை காது சேர்த்திச் சிகழிகைக் காதம் நாறத் தொடுத்து அலர் மாலை சூட்டிக் கிம்புரி முத்தம் மென் தோள் அடுத்து அணிந்து ஆகம் சாந்தின் அணி பெற எழுதி அல்குல் உடுத்த பொன் கலாபம் தைவந்து ஒளிவளை திருத்தினானே

2092.	இலங்கு வெள் அருவிக் குன்றத்து எழுந்த தண் தகரச் செந்தீ நலம் கிளர் அகிலும் தேனும் கட்டியும் நன்கு கூட்டிப் புலம்பு அற வளர்த்த அம்மென் பூம் புகை அமளி அங்கண் விலங்கு அரசு அனைய காளை வெள்வளைக்கு இதனைச் சொன்னான்

2093.	கருமம் நீ கவல வேண்டா கயல் கண்ணாய் பிரிவல் சில் நாள் அருமை நின் கவினைத் தாங்கல் அது பொருள் என்று கூறப் பெரும நீ வேண்டிற்று அல்லால் வேண்டுவ பிறிது ஒன்று உண்டோ ஒருமை நின் மனத்தின் சென்றேன் உவப்பதே உவப்பது என்றாள்

2094.	நாணொடு மிடைந்த தேம் கொள் நடுக்குஉறு கிளவி கேட்டே பூண் வடுப் பொறிப்பப் புல்லிப் புனை நலம் புலம்ப வைகேன் தேன் மிடை கோதை என்று திருமகன் எழுந்து போகி வாள் மிடை தோழர் சூழத் தன் மனை மகிழ்ந்து புக்கான்

2095.	புரவியும் களிறும் நோக்கிப் பொன் நெடுந் தேரும் நோக்கி இரவினும் பகலும் ஓவாது என் மகன் யாண்டையான் என்று அழுத கண்ணீரினாலே கை கழீஇ அவலிக்கின்ற மெழுகு எரிமுகந்தது ஒக்கும் தாய் மெலிவு அகற்றினானே

2096.	ஒற்றரும் உணர்தல் இன்றி உரை அவித்து உறுப்பினாலே சுற்றத்தார்க்கு உரைப்ப ஈண்டித் தொக்குடன் தழுவிக் கொள்வார் எற்றுவார் இனைந்து சோர்வார் நம்பியோ நம்பி என்னா உற்று உடன்று அழுத கண்ணீர் கால் அலைத்து ஒழுகிற்று அன்றே

2097.	கந்துகன் கழறக் கல் என் கடல் திரை அவிந்த வண்ணம் வந்தவர் புலம்பு நீங்க மறை புறப்படும் என்று எண்ணி எந்தை தான் இறந்த நாள் இன்று என நகர் இயம்பி யாரும் அந்தம் இல் உவகை தன்னால் அகம் குளிர்ப்பு எய்தினாரே

2098.	செங் கயல் மழைக் கண் செவ்வாய்த் தந்தையும் மகிழ்ந்து தீம் சொல் எங்கையைச் சென்று காண்மின் அடிகள் என்று இரந்து கூற மங்கல வகையில் சேர்ந்து மதுத் துளி அறாத மாலை கொங்கு அலர் கண்ணி சேர்த்திக் குங்குமம் எழுதினானே

2099.	தீவினை உடைய என்னைத் தீண்டன்மின் அடிகள் வேண்டா பாவியேன் என்று நொந்து பரிந்து அழுது உருகி நையக் காவி அம் கண்ணி ஒன்றும் கவலல் யான் உய்ந்தது எல்லாம் நாவியே நாறும் மேனி நங்கை நின் தவத்தின் என்றான்

2100.	அன்ன மென் நடையும் நோக்கும் சாயலும் அணியும் ஏரும் மின்னின் நுண் நுசுப்பும் வெய்ய முலைகளும் முகமும் தோன்ற என் மனத்து எழுதப்பட்டாய் ஆயினும் அரிவை கேளாய் உன்னை யான் பிரிந்த நாள் ஓர் ஊழியே போன்றது என்றான்

2101.	இனையவள் மகிழ்வ கூறி இன்துயில் அமர்ந்து பின் நாள் விளை பொருள் ஆய எல்லாம் தாதைக்கே வேறு கூறிக் கிளையவர் சூழ வாமான் வாணிகன் ஆகிக் கேடில் தளை அவிழ் தாம மார்பன் தன் நகர் நீங்கினானே