முகப்பு		தொடக்கம்
சோலை நுகர்வு

2707.	பூ நிறை செய்த செம் பொன் கோடிகம் புரையும் அல்குல் வீ நிறை கொடி அனாரும் வேந்தனும் இருந்த போழ்தில் தூ நிறத் துகிலின் மூடிப் படலிகை கொண்டு வாழ்த்தி மா நிறத் தளிர் நல் மேனி மல்லிகை மாலை சொன்னாள்

2708.	தட முலை முகங்கள் சாடிச் சாந்து அகம் கிழிந்த மார்பின் குட வரை அனைய கோலக் குங்குமக் குவவுத் தோளாய் தொடை மலர் வெறுக்கை ஏந்தித் துன்னினன் வேனில் வேந்தன் இடம் அது காண்க என்றாள் இறைவனும் எழுக என்றான்

2709.	முடித் தலை முத்தம் மின்னும் முகிழ் முலை முற்றம் எல்லாம் பொடித்துப் பொன் பிதிர்ந்த ஆகத்து இளையவர் புகழ்ந்து சூழக் கடுத்த வாள் கனல ஏந்திக் கன்னியர் காவல் ஓம்ப இடிக் குரல் சீயம் ஒப்பான் இழை ஒளி விளங்கப் புக்கான்

2710.	இலங்கு பொன் ஆரம் மார்பின் இந்திரன் உரிமை சூழக் கலந்த பொன் காவு காண்பான் காமுறப் புக்கதே போல் அலங்கு பொன் கொம்பு அனாரும் மன்னனும் ஆட மாதோ நலம் கவின் கொண்ட காவு நல் ஒளி நந்திற்று அன்றே

2711.	புலவியுள் மகளிர் கூந்தல் போது உகுக்கின்றதே போல் குலவிய சிறகர்ச் செங் கண் கருங் குயில் குடையக் கொம்பர் நிலவிய தாது பொங்க நீள் மலர் மணலில் போர்த்துக் கலவியில் படுத்த காய் பொன் கம்பலம் ஒத்தது அன்றே

2712.	காசு நூல் பரிந்து சிந்திக் கம்பலத்து உக்கதே போல் மூசு தேன் வண்டு மொய்த்து முருகு உண்டு துயில மஞ்ஞை மாசு இல் பூம் பள்ளி வைகி வளர்ந்து எழு மகளிர் ஒப்பத் தூசு போல் சிறகர் அன்னம் தொழுதியோடு இரியச் சேர்ந்தார்

2713.	காதிக் கண் அரிந்து வென்ற உலகு உணர் கடவுள் காலத்து ஆதிக் கண் மரங்கள் போன்ற அம் சொலீர் இதனின் உங்கள் காதலின் காணல் உற்ற இடம் எலாம் காண்மின் என்றான் நீதிக் கண் நின்ற செங் கோல் நிலவு வீற்று இருந்த பூணான்

2714.	வானவர் மகளிர் என்ன வார் கயிற்று ஊசல் ஊர்ந்தும் கானவர் மகளிர் என்னக் கடிமலர் நல்ல கொய்தும் தேன் இமிர் குன்றம் ஏறிச் சிலம்பு எதிர் சென்று கூயும் கோன் அமர் மகளிர் கானில் குழாம் மயில் பிரிவது ஒத்தார்

2715.	நெடு வரை அருவி ஆடிச் சந்தனம் நிவந்த சோலைப் படு மதம் கவரும் வண்டு பைந் தளிர்க் கவரி ஏந்திப் பிடி மகிழ்ந்து ஓப்ப நின்ற பெருங் களிற்று அரசு நோக்கி வடி மதர் மழைக் கண் நல்லார் மன்னனை மகிழ்ந்து நின்றார்

2716.	கொழு மடல் குமரி வாழைத் துகில் சுருள் கொண்டு தோன்றச் செழுமலர்க் காம வல்லி செருக் கயல் சிற்பம் ஆகக் கழுமணிச் செம் பொன் ஆழிக் கைவிரல் உகிரின் கிள்ளி விழு முலைச் சூட்டி நின்றார் விண்ணவர் மகளிர் ஒத்தார்

2717.	கடைதயிர்க் குரல வேங்கை கண் உறச் சென்று நண்ணி மிடை மயிர்க் கவரி நல் ஆன் கன்று உணக் கண்டு நிற்பார் புடை திரண்டு எழுந்த பொம்மல் வனமுலை பொறுக்கல் ஆற்றார் நடை மெலிந்து இகலி அன்ன நல் நடை நயந்து நிற்பார்

2718.	எம் வயின் வருக வேந்தன் இங்கு என இரங்கு நல்லியாழ் வெம்மையின் விழையப் பண்ணி எஃகு நுண் செவிகள் வீழச் செம்மையின் கனிந்த காமத் தூது விட்டு ஓத முத்தம் வெம் முலை மகளிர் வீழ் பூம் பொதும்பருள் விதும்பினாரே

2719.	பிடி மருள் நடையினார் தம் பெருங் கவின் குழையப் புல்லித் தொடை மலர்க் கண்ணி சேர்த்திச் சுரும்பு உண மலர்ந்த மாலை உடை மது ஒழுகச் சூட்டி உருவத் தார் குழைய வைகிக் கடிமலர் மகளிர் ஒத்தார் காவலன் களி வண்டு ஒத்தான்

2720.	இழைந்தவர் நலத்தை எய்தி இனம் திரி ஏறு போலக் குழைந்த தார் நெகிழ்ந்த தானைக் கொற்றவன் பெயர்ந்து போகி வழிந்து தேன் வார்ந்து சோரும் வருக்கையின் நீழல் சேர்ந்தான் விழைந்த அக் கடுவன் ஆங்கு ஓர் மந்தியை விளித்தது அன்றே

2721.	அளித்து இள மந்தி தன்னை ஆர்வத்தால் விடாது புல்லி ஒளித்து ஒரு பொதும்பர்ச் சேர்ந்து ஆங்கு ஒரு சிறை மகிழ்ச்சி ஆர்ந்து தளிர்த் தலைப் பொதும்பர் நீங்கித் தம் இனம் இரண்டும் சேர்ந்த களித் தலைக் கூட்டம் காதல் மந்தி கண்டு இருந்தது அன்றே

2722.	பரத்தையர் தோய்ந்த மார்பம் பத்தினி மகளிர் தீண்டார் திருத்தகைத்து அன்று தௌ நீர் ஆடி நீர் வம்மின் என்ன உரைத்தது என் மனத்தில் இல்லை உயர் வரைத் தேனை உண்பார் வருத்தும் காஞ்சிரமும் வேம்பும் வாய்க் கொள்வார் யாவர் சொல்லாய்

2723.	ஈகு இனி என்னை நோக்கி எவன் செய்தி எனக்கு வாழ்நாள் நீங்கிற்றுச் சிறிது நிற்பின் காண்டியால் நீயும் என்னத் தூங்கித் தான் துளங்க மந்தி தொழுத்தையேன் செய்தது என்று தாங்குபு தழுவிக் கொண்டு தன்னைத் தான் பழித்தது அன்றே

2724.	கண்ணினால் குற்றம் கண்டும் காதலன் தெளிப்பத் தேறிப் பெண்மையால் பழித்த மந்தி பெரு மகிழ் உவகை செய்வான் திண் நிலைப் பலவின் தேம் கொள் பெரும் பழம் கொண்டு கீறிப் பண் உறு சுளைகள் கையால் பகுத்து உணக் கொடுத்தது அன்றே

2725.	இன் கனி கவரும் மந்தி கடுவனோடு இரிய ஆட்டி நன் கனி சிலதன் உண்ண நச்சுவேல் மன்னன் நோக்கி என்பொடு மிடைந்த காமம் இழிபொடு வெறுத்து நின்றான் அன்புடை அரிவை கூட்டம் பிறன் உழைக் கண்டது ஒத்ததே

2726.	கைப் பழம் இழந்த மந்தி கட்டியங் காரன் ஒத்தது இப்பழம் துரந்து கொண்ட சிலதனும் என்னை ஒத்தான் இப்பழம் இன்று போகத்து இன்பமே போலும் என்று மெய்ப்பட உணர்வு தோன்றி மீட்டு இது கூறினானே

2727.	மெலியவர் பெற்ற செல்வம் வேரொடும் கீழ்ந்து வெளவி வலியவர் கொண்டு மேலை வரம்பு இகந்து அரம்பு செய்யும் கலி அது பிறவி கண்டாம் காலத்தால் அடங்கி நோற்று நலிவு இலா உலகம் எய்தல் நல்லதே போலும் என்றான்

2728.	நல் வினை என்னும் நன் பொன் கற்பக மகளிர் என்னும் பல் பழ மணிக் கொம்பு ஈன்று பரிசில் வண்டு உண்ணப் பூத்துச் செல்வப் பொன் சிறுவர் என்னும் தாமங்கள் தாழ்ந்து நின்றது ஒல்கிப் போம் பாவக் காற்றின் ஒழிக இப் புணர்ச்சி என்றான்

2729.	வேட்கைமை என்னும் நாவின் காம வெம் தேறல் மாந்தி மாட்சி ஒன்றானும் இன்றி மயங்கினேற்கு இருளை நீங்கக் காட்டினார் தேவர் ஆவர் கை விளக்கு அதனை என்று தோட்டியால் தொடக்கப் பட்ட சொரி மதக் களிற்றின் மீண்டான்

2730.	கைந்நிறை எஃகம் ஏந்திக் கன மணிக் குழை வில் வீச மைந் நிற மணி வண்டு ஆர்ப்ப வார்தளிர் கவரி வீச மெய்ந் நெறி மகிழ்ந்து நின்றான் வேனில் வாய்க் காமன் ஒத்தான் மொய்ந் நிற மாலை வேய்ந்து முருகு உலாம் முடியினானே

2731.	நடுச் சிகை முத்துத் தாமம் வாள் நுதல் நான்று நக்கப் படுத்தனர் பைம் பொன் கட்டில் பாடினார் கீதம் தூபம் எடுத்தனர் எழுந்து தேன் ஆர் எரி மணி வீணை ஆர்த்த கொடிப் பல பூத்துச் சூழ்ந்த குங்குமக் குன்றம் ஒத்தான்

2732.	மௌளவே புருவம் கோலி விலங்கிக் கண் பிறழ நோக்கி முள் எயிறு இலங்கச் செவ்வாய் முறுவல் தூது ஆதி ஆக அள்ளிக் கொண்டு உண்ணக் காமம் கனிவித்தார் பனிவில் தாழ்ந்த வள் இதழ் மாலை மார்பன் வச்சிர மனத்தன் ஆனான்

2733.	முலை முகம் சுமந்த முத்தத் தொத்து ஒளிர் மாலையாரும் மலை முகந்த அனைய மார்பின் மன்னனும் இருந்த போழ்தில் கொலை முகக் களிறு அனாற்கு நாழிகை சென்று கூறக் கலைமுக மல்லர் புல்லிக் கமழும் நீர் ஆட்டினாரே

2734.	வெண் துகில் மாலை சாந்தம் விழுக்கலம் வீதியில் சேர்த்தி நுண் துகில் திரைகள் சேர்ந்த நூற்று உலா மண்டபத்துக் கண் திரள் முத்தம் மென் தோள் காவிக் கண் மகளிர் போற்றி எண் திசை மருங்கும் ஏத்த இனிதினின் ஏறினானே

2735.	நெய் வளம் கனிந்து வாசம் நிறைந்து வான் வறைகள் ஆர்ந்து குய் வளம் கழுமி வெம்மைத் தீம் சுவை குன்றல் இன்றி ஐவருள் ஒருவன் அன்ன அடிசில் நூல் மடையன் ஏந்த மை வரை மாலை மார்பன் வான் சுவை அமிர்தம் உண்டான்

2736.	கைப்பொடி சாந்தம் ஏந்திக் கரக நீர் வீதியில் பூசி மைப்படு மழைக் கண் நல்லார் மணிச் செப்பின் வாசம் நீட்டச் செப்பு அடு பஞ்ச வாசம் திசை எலாம் கமழ வாய்க்கொண்டு ஒப்பு உடை உறுவர் கோயில் வணங்குதும் எழுக என்றான்