'குருகுல அதிபன் கொடிய நெஞ்சமே - (அந்தச்சந்திரவமிசத்தில் தோன்றிய)
குருகுலத்தரசனான துரியோதனனது கொடுமையுள்ள மனம் மாத்திரமே, இருள்
நிறைந்தது-இருட்டு [குற்றம்] நிறைந்துள்ளது,' என்று-, யாம் வெறுக்கஓ - நாம்
வெறுக்கக்கடவோமோ? [வெறுப்பது தகுதியன்று என்றபடி]; (எ - று.)

     இது - கவிக்கூற்று.  குலத்துமூலபுருஷனாகிய சந்திரன் உட்
கறுப்புடையனாயிருத்தலால், அவ்வமிசத்தில் தோன்றிய துரியோதனனுக்கும்
இருள் மனமுண்டாயிற் றென்றார்; 'உள்கரியன்' என்ற தொடர்
சிலேடைவகையால் மனத்திற்குற்ற முடையவனென்று பொருள்படுதலோடு
நடுவிடத்திற் களங்கமுடையவனென்றும் பொருள் படும்; ஆகவே, இது
சிலேடையணியை அங்கமாகக் கொண்டுவந்த ஏதுவணியாம். 'நெஞ்சம்
இருள் நிறைந்தது,' 'உட்கரியன்' என்ற தொடர்களை, திருக்குறளில்
"அகங்குன்றி மூக்கிற்கரியார்"என்றார்போலக் கொள்க.  குருகுலாதிபன் -
தீர்க்க சந்தி பெற்ற வடமொழித்தொடர்.  நெஞ்சமே, ஏகாரம் - பிரிநிலை.
வெறுக்க-வியங்கோள்வினைமுற்று: ஓகாரம்-எதிர்மறை.  என்று+யாம் =
என்றியாம்: குற்றியலிகரம்.  ஈற்றுஏகாரம் - தேற்றம்.                (298)  

     (இ -ள்.) (சந்திரன்), உள் நிலாவு பேர்ஒளி மழுங்கி-(தனது) நடுவிற்
பொருந்திய பேரொளி (களங்கத்தினாற்) குறையப் பெற்று, நீள்
வெள்நிலாவினால் எங்கணும் வெளுத்த - நீண்ட வெண்மையாகிய (தனது)
காந்தியினால் (தனது) உடம்பு முழுவதும் வெண்ணிறமாய்க் காணப்பட்டது
[உடம்பு முழுவதும் வெண்ணிறவொளியைப் பெற்றிருந்தது என்றபடி]; கண்
இலான்மகன் கடுமை அஞ்சி - பிறவிக்குருடனான திருதராட்டிரனது மகனாகிய
துரியோதனனது கொடுஞ்செய்கைக்குப் பயந்து, இ மண்ணில் - இவ்வுலகத்தில்,
ஆர் வௌா வடிவம் எய்தினார் - எவர்தாம் வெளுக்காத
உருவத்தைப்பெற்றவர்? [எல்லாரும்  வெளுத்துத்தோன்றினார்கள்];

     இதுவும் - கவிக்கூற்று.  இயற்கையில் சந்திரன் வெண்ணிறமுடையனா
யிருத்தற்கு, துரியோதனள் கொடுமைக்கு அஞ்சியதால் வெளுத்ததாகக் காரணம்
புனைந்துகூறினார்; ஏதுத்தற்குறிப்பேற்றவணி.  முன்னிரண்டடிகளைப்
பின்னிரண்டடிகள் சாதித்து நிற்பது - வேற்றுப்பொருள்வைப்பணி: இன்ன
அணியெனத்துணிந்து கூறமுடியாமல் இவ்விரண்டணிகளும் ஒருங்கே நின்று
ஐயமூட்டுதலால்,- இச்செய்யுள் ஐயக்கலவையணியின்பாற்படும்: இவ்வாறு
வருவதனை, வடநூலார், 'ஸந்தேஹஸங்கரம்' என்பர்.  அச்சத்தினால்
உடம்புவெளுத்தல், இயற்கை.  வெளுத்த - வெளுத்தது: தொகுத்தல்.
'வெளுத்ததெங்கணும்' என்பதும் பாடம்.