(இ-ள்.) (அப்பொழுது தருமபுத்திரன்),-முனிவரர்க்கு எலாம் - சிறந்த
பிராமணர்கட்கெல்லாம், முதன்மை ஆக - மிகவுஞ்சிறப்பாக, தனதனின்-
குபேரனைப்போல, பெரு தானம் உய்த்திடும் - மிக்க தானங்களைச்
செய்வானாயினான்; (அன்றியும்), பனுவல் வித்தகம்பாவலர்க்கு எலாம்-
நூல்களில் தேர்ந்த அறிவையுடைய கவிபாடுதலில்வல்ல புலவர்கட்கெல்லாம்,
கனகம் மாரி - பொன் மழையை, கனம் என தரும்-மேகம் போலப்
பொழிவானுமாயினான்;

    செல்வமிகுதிபற்றிக் குபேரனும், கைம்மாறுகருதாது கொடுத்தல் பற்றி
மேகமும், தருமபுத்திரனுக்கு உவமை. குபேரன் ஈகைக்குணமுடையானென்பதை,
அவனுக்கு வழங்கும் 'தநதன் [பொருளைக் கொடுப்பவன்]' என்ற அவன்பெயரே
வற்புறுத்தும்;  "தநதேந ஸமஸ் த்யாகே" "த்யாகேச தநதோயதா" என்றார்
ஸ்ரீவால்மீகி பகவானும். 'கநம்' என்ற வடமொழிப்பொதுப்பெயர் - சிறப்பாக
இங்கே பொன்மழைபொழியுந் தன்மையதான 'புட் கலாவர்த்தம்' என்ற
மேகத்தைக் குறிக்கு மென்னலாம். உய்த்திடும், தரும்-செய்யுமென்முற்றுக்கள்
ஆண்பாலுக்கு வந்தன.                                     (303)

151.-இதுவும் அது.

     (இ -ள்.) (பின்னும் அத்தருமபுத்திரன்), கண்டு கண்டு தன் கழல்
வணங்கும் - (ஆதரத்தோடு) பலமுறை கண்டு தனது பாதங்களை வணங்குகிற,
மா மண்டல ஈசரும் - பெரிய மண்டலாதிபதிகளும், மாலை மன்னரும் -
மலர்மாலையணிந்த குறுநில மன்னர்களும், கொண்டு வாழ்வு உற -
பெற்றுவாழும்படி, (அவர்கட்கு), குரகதம் - குதிரைகளையும், குடை -
குடைகளையும், தண்டு - பல்லக்குகளையும், சாமரம் - சாமரங்களையும், தந்தி
- யானைகளையும், நல்கும் - கொடுப்பானாயினான்; (எ - று.)

    மண்டலேசர் - குணசந்திபெற்ற வடமொழித்தொடர்: இவர், நாற்பது
கிராமத்தை யாள்பவர்.  தண்டு-த்வஜதண்டமும், கதாயுதமுமாம்.  சாமரம்-
சமரமென்னும் மானின் வால்மயிரினாற் செய்யப்பட்டதோர் இராசசின்னம்.
தந்தீ - தந்தத்தையுடையது; வடமொழித் தத்திதாந்தநாமம்.         (304)

152.-கவிக்கூற்று.

     (இ -ள்.) பூ தண் மா மலர் பூவை - அழகிய குளிர்ந்த சிறந்த தாமரை
மலரில் வசிக்கின்ற இலக்குமிபோன்ற திரௌபதியினது,