பதிவிரதையாயிருந்தும் தன் மருமகளாகிய திரௌபதியினிடத்து இரக்கங்
கொள்ளாமலும் அவளது கண்ணீரைத் துடையாமலுமிருந்து 'தமரழைத்தால்
உன்கருத்தைவிளம்பிவர ஏகு' என்று கூறி அறத்திற்கு மாறாக நடந்தது, அவள்
தன் மக்களிடத்துக் கொண்ட மிக்க அன்பினாலென்க.  பூ ஆர் குழலி என்று
பிரித்து-பூக்களை மிகுதியாக அணிந்துள்ள கூந்தலை யுடையவளென்றும்
பொருள் கொள்ளலாம்.  பொழுதும், உம்மை - இழிவுசிறப்பு.  'சிறிதும்' என்ற
இழிவுசிறப்பும்மை, விகாரத்தால் தொக்கது.  மேவார் - சேராதவர்: எனவே
பகைவராயிற்று; எதிர்மறைப் பலர்பால் வினையாலணையும் பெயர்.    (371)

219.-துச்சாதனன் திரௌபதியைஇழுத்துக்
கொண்டு போதல்.

     (இ -ள்.) தாய் உரைப்ப-தனது தாயாகிய காந்தாரி (அவ்வாறு)
சொல்லிவிடவே,-தண் தார் விடலை-குளிர்ந்த மாலையை அணிந்த துச்சாதனன்,
தாய்-தாவிச்சென்று, முன் அணுகி-(திரௌபதியின்) எதிரில்போய், தாமரை
கைசெண்டால் - தாமரை மலர்போன்ற (தனது) கையிற்கொண்ட -
செண்டினாலே, அவள் பைங் குழல் பற்றி-அந்தத்திரௌபதியினது
கரியகூந்தலைப் பிடித்துக்கொண்டு, தீண்டான் ஆகி செல்கிறான் -
(அவளுடம்பைத்) தொடாதவனாகவேபோகின்றவனானான்:(அப்பொழுது),
கொடியாள்-பூங்கொடி போன்றவளான திரௌபதி, வண்டு ஆர் குழல் உடன்
குலையஉம்-வண்டுகள் மொய்க்கப்பெற்ற தனது கூந்தல் ஒருசேர அவிழ்ந்து
புரளவும், மானம் குலைய-(தனது) மானம் அழிந்திடவும், மனம் குலைய-
மனமும் நிலைகலங்கவும், கொண்டார் இருப்பர் என்று - '(தன்னை)
மணந்துகொண்ட கணவர்கள் (அச்சபையில்) இருப்பார்கள்' என்று எண்ணி,
நெறிகொண்டாள்-(அத்துச்சாதனன் செல்கின்ற) வழியே (தானும்)
செல்லலானாள்; அந்தோ-ஐயோ! (எ - று.)-'அந்தோ' என்பது,
இரக்கக்குறிப்பிடைச்சொல்; கவி இரங்கிக் கூறியது.