உரிய தென்ப. இனி, பூச்செண்டு என்று கொண்டு துச்சாதனன் தனது கையைப்
பூஞ்செண்டினுருவமமையுமாறு குவித்துத் திரௌபதியின்குழலைப் பற்றின
னென்பாருமுளர்.  'பைங்குழல்பற்றத் தீண்டாளாகிச் செல்கின்றாள்' என்ற
பாடம்-'தனது கூந்தலைப் பற்றி யிழுத்துக்கொண்டு செல்ல (த்திரௌபதி தான்
தீட்டுடைமையால்) தீண்டக்கூடாதவளாயிருந்தும் [ரஜஸ்வலையாயிருந்தும்]
(அத்துச்சாதனனுடன்) செல்பவளாய்' என்று பொருள்படும்.  'கொடியாள்'
என்பதற்கு-கொடுமைக்கு இலக்கானவளென்றும் பொருள்கொள்ளலாம்.
'குழலும்' என்ற உம்மையைப் பிரித்து 'குலைய' என்பதனோடு கூட்டுக.  முன்
நணுகி என்று பிரித்தும் உரைக்கலாம்.                            (372)

220.-இதுவும் அது.

     (இ -ள்.) 'சூழும் கனல் வாய் உரும் அன்றி - பரவுந்தன்மையுள்ள
நெருப்புப் பொருந்திய இடி வீழ்வதே யல்லாமல், துளிவாய் முகிலும் மகிதலத்து
வீழும்கொல்ஓ - மழைத்துளிகள் பொருந்திய மேகமும் பூமியில் விழக்
கடவதோ! உற்பாதம் விரவிற்று - துர் நிமித்தம் உண்டாயிற்று: என்று-,
வெரூஉக் கொள்ள - (கண்டவர் யாவரும்) அச்சங்கொள்ளும்படி, தாழும்
பெரிய கரிய குழல் - நீண்டு தொங்குகின்ற பெரிய கருநிறமுடைய
(திரௌபதியின்) கூந்தல், தாரோடு அலைய - மாலையுடனே அவிழ்ந்து
கீழ்விழுந்து புரளவும், தழீஇக்கொண்டு வாழும் சுரும்பு சுழன்று அரற்ற -
(அக்கூந்தலி லணிந்துள்ள மாலையைச்) சார்ந்து வாழ்கின்ற வண்டுகள் சுழன்று
கொண்டு ஒலிக்கவும், மண்மேல் இழுத்து வருகின்றான் - நிலத்திலே
(அத்திரௌபதியை) இழுத்துக்கொண்டு வருவானாயினான்; (எ - று.)

    துச்சாதனன் திரௌபதியை இழுத்துச் சென்றபோது அவள் கூந்தல்
கீழ்விழுந்து புரண்ட தன்மை, மேகம் கீழ்விழுந்து புரள்வதாகிய உற்பாதமாகக்
கருதுமாறிருந்த தெனக் குறித்தார்.  வானத்து மேகங்களினின்று நிலத்தில்
இடிவீழ்வது, இயற்கையே; மேகம் வீழ்வதோ உற்பாதமாகக் கொள்ளப்படும்.
உற்பாதமாவன - உலகத்திற்குப் பின்வருந் தீங்கைத் தமது நிகழ்ச்சியால்
முன்னமே விளக்குவன:  அவை - மேகம் வீழ்தல், தூமகேதுவென்னும்
வால்நட்சத்திரம் தோன்றுதல், வானத்தினின்று கொள்ளிக்கட்டை வீழ்தல்,
இரத்தமழை பொழிதல் போல்வன.  பூமாலையுடனே கூடிய கருங்கூந்தல்
குலைந்து வீழ்ந்ததை மின்னலோடு கூடிய மேகம் விழுந்ததென மயங்கியதாகக்
கூறியது - மயக்கவணியாம்.  பூமாலைக்கு மின்னலும், கருங்கூந்தலுக்குக் கார்