னுடன் நவிலா நின்ற நால்வரும்' என்பதன் கருத்து. போதியாவும் -
குற்றியலிகரம். மேகம், பூகம்பம், உத்பாதம், நாகம், த்வஜம், சோகம் -
வடசொற்கள்.  நால்வருமே, ஏகாரம் - பிரிநிலை.  மற்றொழிந்தார், மற்று -
அசை.  'பகலே விளங்கி'என வந்ததனால், 'உற்பாதம் போதியாவும் புரிந்தன'
என்பதற்கு - (இவ்வாறு) தீ நிமித்தங்கள் பகற்காலமெல்லாம் நிகழ்ந்தன
வென்னலாகாது.                                              (381)

229.-வீமன் முதலிய தம்பிமார்மிக்கசினங்கொள்ள,
தருமபுத்திரன் அவர்களைச் சாந்தப்படுத்தத் தொடங்குதல்.

     (இ -ள்.) (திரௌபதியைத் துச்சாதனன் அலங்கோலமாக இழுத்து
வருவதைக் கண்டபோது),- வீமன் - வீமசேனன், கதைமேல் கை வைக்க -
(தனது சத்துருக்காதினி யென்னுங்) கதாயுதத்தின்மேற் கையை வைக்கவும்,-
விசயன் - அருச்சுனன், சிலைமேல் விழி வைக்க-(தனது காண்டீவமென்னும்)
வில்லின்மேல் நோக்கம் வைக்கவும்,- தாமம் புனை தோள் இளையோரும் -
மலர் மாலையணிந்த தோள்களையுடைய மற்றைத்தம்பியராகிய நகுல
சகதேவர்களிருவரும், தம் தம் கருத்தில் சினம் மூட்ட - தம் தம் மனத்திலே
கோபத்தை மிகுதியாகக் கொள்ளவும்,- தூமம் படு செம் தழல் அவிய சோனை
மேகம் சொரிவதுபோல்-புகையமைந்த சிவந்த அக்கிணி தணியுமாறு விடாப்
பெருமழையை மேகங்கள் பொழிவதுபோல, நாமம் தருமன் என தக்கோன் -
தருமனென்று பெயர் கூறத்தக்க தகுதியையுடையவனாகிய (அவர்களது
மூத்தோனான) யுதிஷ்டிரன், இளையோர் ஆற - அந்தத் (தனது) தம்பியர்
நால்வரும் (மனத்திற்) சினந்தணியும்படி, நவில் உற்றான் - சொல்லத்
தொடங்கினான்: (எ - று,)- அதனை, அடுத்த கவியிற் காண்க.

     வீமன் கதைமேற் கைவைத்ததும், விசயன் சிலைமேற் கை வைத்ததும் -
திரௌபதிக்குப் பெருந்தீங்கிழைத்த பகைவரை அவற்றால் அழிப்போமென்று
குறிப்பித்தவாறாம்.  மற்றை நால்வரைப் போலவே தானும் சினங்கொள்ள
வேண்டிய இச்சமயத்திலும் தருமபுத்திரன் தான் பொறுத்ததோடு நில்லாமல்,
மற்றையோரையும் பொறுப்பித்து இவ்வாறு தரும குணத்தை மேற்
கொண்டிருத்தலால், 'நாமம் தருமனெனத்தக்கோன்' என்றார்; இதுவும், கீழ் 95-
ஆஞ் செய்யுளிற் கூறியதுபோன்ற பிரிநிலைநவிற்சியணியாம்.  தழலைச்
சோனைமாரி சொரிந்து தணிப்பது போலத் தம்பிமாரது சினத்தைத் தருமனது
சாந்தமொழிகள் தணித்து அடக்குமென்க.  உவமையணி.  சோனை -
விடாப்பெருமழை.  பீமன், கதா, விஜயன், தாமம், தூமம், நாமம், தாமன் -
வடசொற்கள்.                                               (382)