‘வேதம் பொது நூலாய் ஆகமம் சிறப்பு நூலாய்ப் பயிற்சியும்,
ஒழுகலாறும் உடையன ஒருவி என்றனர். வயிறு வளர்த்தலைக்
குறிக்கோளாகக் கொள்ளுதல் புறநூல் பற்றி வேற்றுமொழியை வளர்த்து,
நரகிடைப் புகாது காத்து முத்தியை அளிக்கவல்லது திருநீறு அதனை
இழப்பிக்கும் ஏனைய குறிகளை நரகின் உய்க்கும் என்றனர்.

     ‘மிக்கோர் அறிவில் விளங்கும் வேதாந்தங்கள் போற்றும்
திருவெண்ணீற்றினா லமைந்த திரிபுண்டரமும், உருத்திராக்க வடமும்,
சிவலிங்கப் பூசனையும், ஆகிய இவற்றில் மனக்காழ்ப்பினை அடைந்து
திருமாலின் சங்கு சக்கர வடிவில் வெந்த புண்ணினையும், தண்டு, சங்கு,
சக்கரம், தாமரைமலர் இவற்றின் வடிவுபட எழுதுதலையும் உடம்பில் தாங்கி,’

     ‘அந்தணர் தமக்குத் தெய்வமாகும் அரன் திருவடிகளை மனத்துட்
கொள்ளாது தோளிற் பிறந்தவராகிய க்ஷத்திரியருக்குத் தெய்வமாம்
திருமாலை மனங்கொண்டு போற்றிப் பழிப்பிற் குரியராகிப் பிறப் பிறப்பிற்
பட்டுழல்வீர்களாக. வறிதே வருந்தி நீவிர் சூழும் திருமாலும் நுங்களுக்கருள்
செய்யாது கைவிடுக?’

     என்று மிகக் கொடிய சாபத்தைக் கூறினர். கீழ்மைக் குணமுடைய
தக்கனைச் சீறிப்பார்த்துக் கூறுவார்; அறிவிலீ! அச்சமின்றிப் பொன்போல
விளங்குகின்ற சடையுடைப் பெருமானை இகழ்ந்தனை ஆகலின், நின்னுடைய
குலம் இப்பொழுதே முடிந்ததென நினைவிற் கொள்ளுதி.’