நெஞ்சே - ‘உன்னை நீ அறியாயோ? இதற்கு முன்னரெல்லாம் நல்வினை தீவினைகட்குக் காரணமாய்ப் போந்தாய் அல்லையோ? ஏன்தான்! அற்ப ஆநுகூல்யம் உண்டானால் அடையக்கூடிய பொருளை நாம் பெறுகைக்குக் குறை என்?’ என்ன, ‘இதுவன்றோ நம்முடைய முன்னைய செய்கை?’ என்கிறார் மேல்: ¹மெய்ஞ்ஞானம் இன்றி - ²பரம்பொருளையறியும் அந்த ஞானமே ஞானமென்று சொல்லப்படும்; மற்றை ஞானமெல்லாம் அஞ்ஞானமென்று சொல்லப்படும்’, ³மோக்ஷத்தைக் கொடுக்கக்கூடிய வித்யையே வித்யை; மற்றையவை தொழில் திறமையைக் காட்டக் கூடியவை,’ என்கிறபடியே, புறம்பே சில ஞானம் உண்டு அத்தனையல்லது சம்யக் (உண்மை) ஞானமில்லை கண்டாயே. ⁴ஆமாறு அறிவிலோமே! உண்மை ஞானமில்லாத அளவேயோ! வினையியல் பிறப்பு அழுந்தி - ‘பாபங்களிலே கொண்டுபோய் மூட்டக் கூடியவான பிறவிகளிலே அழுந்திச் செல்லும்படியாயன்றோ நம் நிலை இருக்கிறது?’ என்கிறார்.

    எஞ்ஞான்றும் எங்கும் ஒழிவற நிறைந்து நின்ற - எல்லாக் காலத்திலும் எல்லாப்பொருள்களிலும் ஒன்றும் ⁵பிரிகதிர்ப்படாமல் குறைவறப் பரந்து நிறைந்து நின்ற. மெய்ஞ்ஞானச் சோதிக் கண்ணனை - மெய்யான ஞானச்சோதியையுடைய கிருஷ்ணனை. ஆத்துமாக்கள் நித்தியப் பொருள்களாய் இருந்தும், ஞானம் வளர்தல் குறைதல்கட்குத் தகுதியுடையனவாய் இருக்கின்றன; இறைவன் அங்ஙனம் அல்லன் ஆதலின், ‘மெய்ஞ்ஞானச் சோதி’ என்கிறது. இதனால், ‘நம் நிலையறியாதான் ஒருவனாக நினைத்துக் கிட்டப் பார்க்கிறோமோ?’ என்கிறார் என்றபடி. ⁶‘நீ, நான்

_____________________________________________________

1. மெய்ஞ்ஞானம் இன்றி’ என்கையாலே ‘அற்ப ஆநுகூல்யமும் இல்லை’
  என்பது கருத்து. ஆநுகூல்யம் - அநுகூலமுடைமை; அநுகூலம் - நன்மை.

2. ஸ்ரீ விஷ்ணு புரா. 6. 5 : 87.

3. ஸ்ரீ விஷ்ணு புரா. 1. 19 : 41.

4. சம்யக்ஞானம் இல்லாமையை அறிந்துள்ளமையை விளக்க வந்தது ‘ஆமாறு
  அறிவிலோமே!’ என்பது.

5. பிரிகதிர்ப்படாமல் - தப்பிப்போகாதபடி.

6. பாரதம், சம்பவ பர். 38 : 29.