(இ-ள்.) மன்னுயிர்...என்னும் - “நிலைபெற்ற உயிர்களை எல்லாம்
தீங்கு வராமற் காத்து உலகம் எல்லார்க்கும் பொதுவா மென்பதின்றி எனக்கே
உரியதென்னும்படி தரும வழியே இந்நீண்ட காலம் செலுத்திய எனது
அரசாட்சி மிக நன்றாயிருக்கின்றது!“ என்று தன்னைத்தானே இகழ்ந்து
கூறுவான்; என்...என்னும் - என்ன செய்தால்தான் இது தீர்வடையப்போகிறது!
என்று சொல்வான்; தன்...சோரும் - தனது இளங்கன்றைக் காணாத தாய்ப்
பசுவைப் பார்த்துச் சோர்வடைவான்; அந்நிலை...அன்றால் - இவ்வாறு
அந்நிலையில் அரசன் அடைந்த துன்பத்திற்கு ஓர் எல்லை இல்லை.

     (வி-ரை.) உயிர்புரந்து அறத்தில் நீடுதல் - அறத்திலே நிலைத்து
நின்று உயிர்களைக் காத்து, அறத்தின் வழியே காவல் புரிதல். இதனாலே
“காவலன்“ என்ப. இதன் விரிவை “மாநிலம் காவலனாவான்“ என்னும்
121-வது பாட்டிற் காண்க.

     பொதுக் கடிந்து - உலகம் காத்தல் பிறருக்கும் உரியது என்று
பொதுவாதலை நீக்கித் தனக்கே உரிமையாக்கிக் கொண்டு என்க. “பொதுக்
கடிந்து இனிது காக்கும் கொற்றவன்“ என்பது திருநாட்டுச் சிறப்பு. 85-வது
பாட்டு.

     என் செய்தால் தீரும் - என்பது தீர்வில்லாமை கருதியது. சோரும்
- அதன் துயத்தை மாற்றும் வழியில்லையே என்று சோர்வடைந்தான்.

     அறத்தின் நீடும் என் நெறி - முன் மனுஅரசர் காலம் முதல்
இதுவரை நீடிவந்து அறவழியிலேயே நிலைத்து நின்றதாகிய எனது அரசு.

     நீடும் - பின்னரும் அவ்வகையே நீடும் என்பதும் தொனிக்
குறிப்பாகும்.

     இப்பாட்டிற் குறித்தவை அரசன் தனக்குத் தானே சொல்லியவை. 33

                             வேறு