¹‘குட்டை மாமரமாக நின்றது எற்றிற்கு?’ எனின், செவ்வே நிற்பின் பெண்ணுக்கும் பேதைக்கும் ஏற ஒண்ணாது என்று எல்லோர்க்கும் ஒக்க எளியன் ஆகைக்கு. ‘ஆயின் எப்பொருட்கும் ஒத்து வருவதற்குக் காரணம் என்னை?’ எனின், மேன்மையோடே வரின், ‘கிட்ட ஒண்ணாது’ என்ற அகலுவர்கள்; தாழவிட்டு வரின், காற்கடைக் கொள்ளுவர்கள்; ஆகையாலே, சஜாதீயனாய் வந்து அவதரிக்கிறான். ²‘ஒத்தாரை இல்லாதவனாய் ஒளியுருவனாய் உள்ள இறைவனுக்கு, பிரமன் சிவன் இவர்கள் நடுவில் விஷ்ணு என்ற ஒரு எண்ணிக்கையும், பன்னிரண்டு சூரியர்களுள் விஷ்ணு என்ற ஓர் எண்ணிக்கையும், அதிதிக்குப் புத்திரனாய் இருக்கும் ஒரு சம்பந்தத்தால் ³உபேந்திர அவதாரமும், இராமகிருஷ்ணர்களாய் வந்து அவதரிப்பதுமான மேற்கூறிய இவைகள் போற்றத் தக்கவைகளாய் இருக்கின்றன, என்றார் கூரத்தாழ்வான்.

    ‘‘இப்படி அவதரித்துச் செய்தது என்?’ எனின், உயிராய் - இவ்வாத்துமாதான் தனக்குப் பார்க்கும் ஹிதத்தையும் பார்க்கக் கூடியவனாய் இருக்கை. இனி, ‘உயிராய்’ என்பதற்குத் ‘தாரகனாய்’ எனலுமாம். என்னைப் பெற்ற அத்தாயாய் - பெறல் வேண்டும் என்று நோன்பு நோற்றுத் தன் சரீரத்தினை ஒறுத்துப் பெற்று இவன் பிரியத்தையே நடத்தக் கூடிய தாயாய். ⁴மற்றைத் தாயர்களை நீங்குதற்குப் ‘பெற்ற தாய்’ என்கிறார். தந்தையாய் - இப்படி நோன்பு நோற்று வருந்தி வரம் கிடந்து பெற்ற தாயும் இட்டு வைத்தற்கு ஒரு பை மாத்திரமாம் படி, இவன் தோன்றுவதற்குக் காரணனாய் ஹிதம் பார்க்கும் தந்தையாகி. தான், தனக்குத் தேடிக் கொள்ளும் நன்மையும், ⁵தான் உளனாய பின்னரே செய்துகொள்ள வேண்டுதலின், ‘உயிராய்’ என்றதனைச் சார, தாய் தந்தையர்களை அருளிச்செய்கிறார். அவ்வளவே அன்றி, அறியாதன அறிவித்து -

_____________________________________________________________

1. குட்டை மாமரமாக நின்றது, திருவதரிகாச்சிரமத்தில் என்பர்,

2. அதிமா நுஷ ஸ்தவம், 15.

3. பரிபாடல், 3 ஆம் பாட்டு. 60,61 ஆம் அடிகளின் உரையைப் பார்க்க.

4. தாயார் ஐவர்: ஆட்டுவான், ஊட்டுவாள், ஓல் உறுத்துவான், நொடி பயிற்றுவாள், கைத்தாய் என்பவர். (சிந். 363)

  சுவரினை வைத்தே சித்திரம் எழுதுதல் வேண்டும்’ என்னும் பழமொழியை ஈண்டுச்
  சிந்திக்க.