புரைப்பு இலாத பரம்பரனே
            பொய்யி லாத பரஞ்சுடரே!
        இரைத்து நல்ல மேன்மக்கள்
            ஏத்த, யானும் ஏத்தினேன்.

    பொ-ரை : ‘உரைப்பதற்கு ஆற்றலுடையேன் அல்லேன்; உன்னுடைய எல்லையில்லாத கீர்த்தியாகிய வெள்ளத்தின் கரையிடத்தில் நான் என்று செல்வேன்? காதலால் மயக்கத்தை அடைந்தேன்; குற்றம் இல்லாத பரம்பரனே! பொய்யில்லாத பரஞ்சுடரே! நல்ல மேன்மக்கள் ஆரவாரம் செய்துகொண்டு ஏத்த, அதனைக் கண்டு யானும் ஏத்தினேன்,’ என்கிறார்.

    வி-கு : பரம்பரன் - உயர்ந்த பரன்; மூவர்க்குள் முதல்வன். பரம் -உயர்வு. நல்ல மேன்மக்கள் - நித்தியசூரிகள். ‘இரைத்து ஏத்த’ என்க.

    ஈடு : ஒன்பதாம் பாட்டு. ¹‘அனுபவிக்கப்படும் பொருள் பேசத் தட்டு என்?’ என்ன, ‘உன் கரை இல்லாத காதல் என்னுடைய பேச்சுக்கு நிலம் அன்று,’ என்கிறார்.

    உரைக்க வல்லன் அல்லேன் - உன் காதல் குணத்தை அனுபவித்துக் குமிழிநீர் உண்டுபோமித்தனை போக்கிப் பேசித் தலைக்கட்ட மாட்டுகின்றிலேன்.  ‘எல்லாம் பேச ஒண்ணாதாகில், பேசக்கூடிய கூற்றினைப் பேசினாலோ?’ என்னில், உன் உலப்பு இல் கீர்த்தி வெள்ளத்தின் கரைக்கண் நான் என்று செல்வன் - உன்னுடைய முடிவில்லாத காதல் குணத்தால் வந்த கீர்த்திக்கடலினுடைய கரையிலேதான் என்னாலே செல்லப்போமோ?’ ‘இப்படிக் கரை அருகும் செல்ல அரிய விஷயத்தில் நீர் பேசுவதாக முயற்சி செய்வான் என்?’ என்னில், காதல் மையல் ஏறினேன் - ‘என்னுடைய ஆசையாலே மிக்க கலகத்தை உடையவன் ஆனேன்; பிச்சு ஏறினாரை ‘நீர் இப்படிச் செய்வான் என்?’ என்னக் கடவதோ? இவ்விஷயத்தில் மயங்குவான் என்? மயங்குவார்க்கு ஒரு பற்றுக்கோடு வேண்டாவோ?’ என்ன, ‘நித்தியசூரிகள் பித்து ஏறி ஏத்தக் கண்டேன்; அத்தாலே செய்தேன்,’ என்கிறார் மேல் :

_________________________________________________

1. ‘கரைக்கண் என்று செல்வன் நான்?’ என்றதனைக் கடாக்ஷித்து, அவதாரிகை
  அருளிச்செய்கிறார். ‘கரை இல்லாத காதல்’ என்றது, ‘பொய்யி்லாத
  பரஞ்சுடரே!’ என்றதனைத் திருவுள்ளம் பற்றி.