போக்குகைக்குப் பரிகரமானவனுமான திருவாழியை உடையவனே!’ என்னுதல். ஆழ்கடலைக் கடைந்த துப்பனே - உன்னை விரும்பாமல் ‘வேறு பிரயோசனங்களே அமையும்’ என்னுமவர்களுக்கும் ¹‘அளவிட முடியாத கடல்’ என்கிறபடியே, ஒருவரால் அளவிட ஒண்ணாதபடியான கடலைக் கடைந்து கொடுத்த ஆற்றலை உடையவனே!

    உன் தோள்கள் நான்கும் கண்டிடக்கூடுங்கொல் என்று - ‘உன் தோள்கள் நான்கனையும் கண்டேனாய்விடக் கூடுமோ?’ என்று. ²அவர்களைப் போன்று உப்புச்சாறு கொண்டுபோமவர் அல்லரே இவர்! அந்தக் கடலைக் கடைகிறபோது பரந்திருந்த தோள்களைக் காணக்காணும் இவர் ஆசைப்படுகிறது. மதுரக் கொழுஞ்சாறு கொண்ட சுந்தரத்தோள்களே அன்றோ அவை?

    எப்பொழுதும் கண்ணநீர் கொண்டு - கிடைப்பதற்குத் தகுதியுள்ள நிலம் போலே கண்ணநீர் பாயாநிற்பர் ஆயிற்று. ஆவி - என் உயிரானது, துவர்ந்து துவர்ந்து - பசையற உலர்ந்து. அன்றிக்கே, ‘இங்ஙனம் உலர்ந்து முடிந்து போகவும் பெறாமல், குணாதிக விஷயமாகையாலே ‘காணலாம்’ என்னும் நசை முடியவும் ஒட்டாமையாலே, தரிப்பது மீண்டும் உலருவதான நிலை ³உருவச் செல்லுமாயிற்று,’ என்னுதல். என்றது, ‘சென்றற்றது, சென்றற்றது’ என்னும் நிலை ‘முடியச் செல்லுகின்றது’ என்றபடி. இப்பொழுதே வந்திடாய் என்று - தம் துன்பமே ⁴செப்பேடாக அரைக்கணமும் தாழாமல் வரவேண்டும் என்று. நோக்குவனே - வருவதற்குச் சம்பாவனையுள்ள திசையைப் பாராநிற்பன்.

    ‘வருகைக்கு அவன் பக்கலிலும் ஏதேனும் நினைவு உண்டாயோ இவர் இப்படிச் செய்கிறது?’ என்னில்,

_____________________________________________________

1. ஸ்ரீ ராமா. யுத். 14 : 31.

2. ‘ஆழ்கடலைக் கடைந்த’ என்றதனையும் கூட்டி, பாவம் அருளிச்செய்கிறார்,
  ‘அவர்களைப்போன்று’ என்று தொடங்கி. உப்புச்சாறு - அமிர்தம். ‘பின்னை
  எப்படிப்பட்டவர் இவர்?’ என்ன, அதற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார், ‘அந்தக்
  கடலை’ என்று தொடங்கி. ‘தோள்கள் அப்படிக் கவர்ச் சிகரமாயிருக்குமோ?’
  என்ன, அதற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார், ‘மதுரம்’ என்று தொடங்கி. இது,
  நாய்ச்சியார் திருமொழி, 9 : 1.

3. உருவச்செல்லுதல் - முடியச்செல்லுதல்.

4. செப்பேடு - தாமிர சாசனம்.