வாழ் கட்டி’ என்கிறாள். கனியை - அவ்வளவும் பார்த்திருக்க வேண்டாதபடி பக்குவமான பழமாயிருக்கை. இன் அமுதந்தன்னை - உடம்பைப் பூண்கட்டிக் கொடுக்க வற்றாயிருக்கை. என்றது, அநுபவிப்பதற்குத் தக்க ஆற்றலைக் கொடுக்கையைத் தெரிவித்தபடி. தேவர்களுடைய உப்புச்சாறு போலன்றிக்கே, ஆத்ம உஜ்ஜீவனம் பண்ணிக் கொடுக்கவற்றதாயிருத்தலின் ‘இன்னமுதம்’ என்கிறாள். என் நலம் கொள் சுடரை - என்னுடைய அழகையெல்லாம் கொள்ளை கொண்டு, அதனாலே ஒளியுருவனாயிருக்கிறவனை. என்றது, இவளுடைய அழகையெல்லாம் கொள்ளை கொண்டது தன்பேறு என்னுமிடம் வடிவிலே தோற்றும்படி இருக்கையைத் தெரிவித்தபடி. அன்றிக்கே, என்னை எழுதிக்கொண்ட அழகையுடையவனை என்றுமாம்.

    என்றுகொல் கண்கள் காண்பதுவே-‘நான்பட்டதுபட, குழந்தை ஜீவிக்கப்பெறுவது காண்’ என்பாரைப் போலே, என் கண்களின் விடாய் தீர்வது என்றோ? என்கிறார். “முடியானே” என்கிற திருவாய்மொழியிற்கூறிய கரணங்களையுடையவர் அன்றோ. இந்திரியங்களும் தாமும் தனித்தனியே சேதன சமாதியாலே விடாய்கொள்ளுகின்றவர் அன்றோ. ¹“துக்கத்தால் மிக அதிகமாக இளைத்திருக்கிற என் உறுப்புக்களால் புருஷ சிரேஷ்டரான அந்தப் பெருமாளை நான் தொடக்கூடியவாறு திருவருள் புரிய வேண்டும்” என்றாள் பிராட்டி. ²குழந்தைகள் ஜீவித்தால் பசி கெடுவார் அபிமாநிகள் அன்றோ.

(5)

____________________________________________________

1. கரணங்கள் விடாய்க்கக் கூடுமோ? என்னுமதற்குப் பிரமாணம் காட்டுகிறார்
  ‘துக்கத்தால்’ என்று தொடங்கி.
 
  “யதா தம் புருஷவ்யாக்ரம் காத்ரை: ஸோகா பிகர்ஸிதை:
   ஸம்ஸ்ப்ருஸேயம் ஸகாமாஹம் ததா குரு தயாம் மயி”
   என்பது, ஸ்ரீராமா. சுந். 40 : 3. திருவடியைப் பார்த்துப் பிராட்டி கூறியது.

2. ‘கண்களின் விடாய் தீர்ந்தால் தமக்கு இலாபம்’ யாது? என்ன, அதற்கு
  விடை அருளிச்செய்கிறார் ‘குழந்தைகள்’ என்று தொடங்கி.