நான்காம் தந்திரம்

6. வயிரவி மந்திரம்

1பன்னிரண்டு ஆம் கலை ஆதி வயிரவி
தன்னில் அகாரமும் மாயையும் கற்பித்துப்
பன்னிரண்டு ஆதியோடு அந்தம் பதினாலும்
சொல்நிலை சோடசம் அந்தம் என்று ஓதிடே.
உரை
   
2அந்தம் பதினாலும் அதுவே வயிரவி
முந்து நடுவும் முடிவும் முதலாகச்
சிந்தைக் கமலத்து எழுகின்ற மாசத்தி
அந்தமும் ஆதியும் ஆகி நின்றாளே.
உரை
   
3ஆகின்ற மூவரும் அங்கே அடங்குவர்
போகின்ற பூதம் பொருந்து புராதரர்
சார்கின்ற சார்வுழிச் சாரார் சதிர்பெறப்
போகும் திரிபுரை புண்ணியத் தோரே.
உரை
   
4புண்ணிய நந்தி புனிதன் திரு ஆகும்
எண்ணிய நாட்கள் இருபத்து ஏழ் சூழ்மதி
பண்ணிய வன்னி பகலோன் மதி ஈறு
திண்ணிய சிந்தை தன் தென்னனும் ஆமே.
உரை
   
5தென்னன் திரு நந்தி சேவகன் தன்னொடும்
பொன் அம் கிரியில் பூதலம் போற்றிடும்
பன்னும் பரிபிடி அந்தம் பகவனோடு
உன்னும் திரிபுரை ஓதி நின்றானுக்கே.
உரை
   
6ஓதிய நந்தி உணரும் திரு அருள்
நீதியில் வேத நெறிவந்து உரை செய்யும்
போதம் இருபத்து எழுநாள் புணர்மதி
சோதி வயிரவி சூலம் வந்து ஆளுமே.
உரை
   
7சூலம் கபாலம் கை ஏந்திய சூலிக்கு
நாலு அம் கரம் உள நாக பாச அங்குச
மால் அங்கு அயன் அறியாத வடிவுக்கு
மேல் அங்கம் ஆய் நின்ற மெல் இயலாளே.
உரை
   
8மெல் இயல் வஞ்சி விடமி கலை ஞானி
சொல்லிய கிஞ்சுக நிறம் மன்னு சேய் இழை
கல் இயல் ஒப்பது காணும் திரு மேனி
பல் இயல் ஆடையும் பல் மணிதானே.
உரை
   
9பல் மணி சந்திர கோடி திரு முடி
சொல்மணி குண்டலக் காதி உழைக் கண்ணி
நல் மணி சூரிய சோம நயனத்தாள்
பொன் மணி வன்னியும் பூரிக்கின்றாளே.
உரை
   
10பூரித்த பூஇதழ் எட்டினுக்கு உள்ளே ஓர்
ஆரியத் தாள் உண்டு அங்கு எண்மர் கன்னியர்
பாரித்த பெண்கள் அறுபத்து நால்வரும்
சாரித்துச் சத்தியைத் தாங்கள் கண்டாரே.
உரை
   
11கண்ட சிலம்பு வளை சங்கு சக்கரம்
எண் திசை யோகி இறைவி பராசத்தி
அண்ட மொடு எண் திசை தாங்கும் அருள்செல்வி
புண்டரிகத்தின் உள் பூசனையாளே.
உரை
   
12பூசனை கந்தம் புனைமலர் மா கோடி
யோசனை பஞ்சத்து ஒலி வந்து உரைசெய்யும்
வாசம் இலாத மணி மந்திர யோகம்
தேசம் திகழும் திரிபுரை காணே.
உரை
   
13காணும் பல பல தெய்வங்கள் வெவ் வேறு
பூணும் பல பல பொன் போலத் தோற்றிடும்
பேணும் சிவனும் பிரமனும் மாயனும்
காணும் தலைவி நல் காரணி காணே.
உரை
   
14காரணி மந்திரம் ஓதும் கமலத்துப்
பூரண கும்ப விரேசம் பொருந்திய
நாரணி நந்தி நடு அங்கு உரை செய்த
ஆரண வேதநூல் அந்தமும் ஆமே.
உரை
   
15அந்த நடு விரல் ஆதி சிறுவிரல்
வந்த வழி முறை மாறி உரை செய்யும்
செம் தமிழ் ஆதி தெளிந்து வழிபடு
நந்தி இதனை நவம் உரைத்தானே.
உரை
   
16உரைத்த நவ சத்தி ஒன்று முடிய
நிரைத்த விராசி நெடு முறை எண்ணிப்
பிரைச் சதம் எட்டு முன் பேசிய நந்தி
நிரைத்து நியதி நியமம் செய்தானே.
உரை
   
17தாமக் குழலி தயைக் கண்ணி உள் நின்ற
ஏமத்து இருள் அற வீசும் இளங்கொடி
ஓமப் பெருஞ்சுடர் உள் எழு நுண்புகை
மேவித்து அமுதொடு மீண்டது காணே.
உரை
   
18காணும் இருதய மந்திரமும் கண்டு
பேணு நமஎன்று பேசும் தலை மேலே
வேணு நடுவு மிக நின்ற ஆகுதி
பூணு நடு என்ற அந்தம் சிகையே.
உரை
   
19சிகை நின்ற அந்தக் கவசம் கொண்டு ஆதி
பகை நின்ற அங்கத்தைப் பார் என்று மாறித்
தொகை நின்ற நேத்திர முத்திரை சூலம்
வகை நின்ற யோனி வருத்தலும் ஆமே.
உரை
   
20வருத்தம் இரண்டும் சிறு விரல் மாறிப்
பொருத்தி அணிவிரல் சுட்டிப் பிடித்து
நெரித்து ஒன்ற வைத்து நெடிது நடுவே
பெருந்த விரல் இரண்டு உள் புக்குப் பேசே.
உரை
   
21பேசிய மந்திரம் இகாரம் பிரித்து உரை
கூசம் இலாத சகாரத்தை முன் கொண்டு
வாசிப் பிராணன் உபதேச மாகைக்குக்
கூசிய விந்து உடன் கொண்டு கூவே.
உரை
   
22கூவிய சீவன் பிராணன் முதல் ஆகப்
பாவிய ச உடன் பண்ணும் அகாரத்தை
மேவிய மாயை விரி சங்கு முத்திரை
தேவி நடுவுள் நிகழ்ந்து நின்றாளே.
உரை
   
23நின்ற வயிரவி நீலி நிசா சரி
ஒன்றும் இரண்டும் ஒருங்கிய உள்ளத்துச்
சென்று அருள் நாயகி தேவர் பிரானுக்கே
நன்று அருள் ஞாலத்து நாடிடும் சாற்றியே.
உரை
   
24சாற்றிய வேதம் சராசரம் ஐம் பூதம்
நால் திசை முக் கண்ணி நடும் இருள் வெளி
தோற்றும் உயிர்ப் பன்மை சோதி பராபரை
ஆற்றலொடு ஆய் நிற்கும் ஆதி முதல்வியே.
உரை
   
25ஆதி வயிரவி கன்னித் துறை மன்னி
ஓதி உணரில் உடல் உயிர் ஈசன் ஆம்
பேதை உலகில் பிறவிகள் நாசம் ஆம்
ஓத உலவாத கோலம் ஒன்று ஆகுமே.
உரை
   
26கோலக் குழலி குலாய புருவத்தள்
நீலக் குவளை மலர் அன்ன கண்ணினாள்
ஆலிக்கும் இன் அமுது ஆனந்த சுந்தரி
மேலைச் சிவத்தை வெளிப் படுத்தாளே.
உரை
   
27வெளிப்படு வித்து விளை அறிவித்துத்
தெளிப் படுவித்து என் சிந்தையின் உள்ளே
களிப்படு வித்துக் கதிர்ப்படு சோதி
ஒளிப் படுவித்து என்னை உய்யக் கொண்டாளே.
உரை
   
28கொண்டனள் கோலம் கோடி அநேகங்கள்
கண்டனள் எண் எண் கலையின் கண் மாலைகள்
விண்டனள் மேலை விரிகதிர் மூன்றையும்
தண்டலை மேல் நின்ற தையல் நல்லாளே.
உரை
   
29தையல் நல்லாளைத் தவத்தின் தலைவியை
மையலை நோக்கும் மனோன்மணி மங்கையைப்
பைய நின்று ஏத்திப் பணிமின் பணிந்த பின்
வெய்ய பவம் இனி மேவ கிலாவே.
உரை
   
30வேய் அன தோளி விரை உறு மெல் மலர்
ஏய குழலி இளம் பிறை ஏந்திழை
தூய சடை முடிச் சூலினி சுந்தரி
ஏய் எனது உள்ளத்து இனிது இருந்தாளே.
உரை
   
31இனியது என் மூலை இருக்கும் குமரி
தனி ஒரு நாயகி தானே தலைவி
தனிப் படுவித்தனள் சார்வு படுத்து
நனிப் படுவித்து உள்ளம் நாடி நின்றாளே.
உரை
   
32நாடிகள் மூன்று நடு எழு ஞாளத்துக்
கூடி இருந்த குமரி குலக் கன்னி
பாடகச் சீறடிப் பைம் பொன் சிலம்பு ஒலி
ஊடகம் மேவி உறங்கு கின்றாளே.
உரை
   
33உறங்கும் அளவின் மனோன்மணி வந்து
கறங்கு வளைக்கைக் கழுத்து ஆரப் புல்லிப்
பிறங்கு ஒளித் தம்பலம் வாயில் உமிழந்திட்டு
‘உறங்கல் ஐயா’ என்று உபாயம் செய்தாளே.
உரை
   
34உபாயம் அளிக்கும் ஒருத்தி என் உள்ளத்து
அபாயம் அறக்கெடுத்து அன்பு விளைத்து
சுவாவை விளக்கும் சுழி அகத்து உள்ளே
அவாவை அடக்கி வைத்து அஞ்சல் என்றாளே.
உரை
   
35அம் சொல் மொழியாள் அரும்தவப் பெண்பிள்ளை
செம் சொல் மடமொழி சீர் உடைச் சேயிழை
தஞ்சம் என்று எண்ணித் தன் சேவடி போற்றுவார்க்கு
இன்சொல் அளிக்கும் இறைவி என்றாரே.
உரை
   
36ஆர் உயிராயும் அரும் தவப் பெண் பிள்ளை
கார் இயல் கோதையள் காரணி நாரணி
ஊரும் உயிரும் உலகும் ஒடுக்கிடும்
கோரி என் உள்ளம் குலாவி நின்றாளே.
உரை
   
37குலாவிய கோலக் குமரி என் உள்ளம்
நிலாவி இருந்து நெடுநாள் அணைந்தும்
உலாவி இருந்து உணர்ந்து உச்சியின் உள்ளே
கலாவி இருந்த கலைத் தலையாளே.
உரை
   
38கலைத்தலை நெற்றி ஓர் கண் உடைக் கண்ணுள்
முலைத் தலை மங்கை முயங்கி இருக்கும்
சிலைத் தலை ஆய தெரிவினை நோக்கி
அலைத்த பூங் கொம்பினள் அங்கு இருந்தாளே.
உரை
   
39இருந்தனள் ஏந்திழை என் உள்ளம் மேவிப்
பொருந்திய நால்விரல் புக்கனள் புல்லித்
திருந்திய தாணுவில் சேர்த்து உடன் ஒன்றி
அரும் தவம் எய்தினள் ஆதியின் ஆளே.
உரை
   
40ஆதி அனாதி அகாரணி காரணி
சோதிய சோதி சுகபர சுந்தரி
மாது சமாதி மனோன் மணி மங்கலி
ஓதி என் உள்ளத்து உடன் இயைந்தாளே.
உரை
   
41இயைந்தனள் ஏந்திழை என் உள்ளம் மேவி
நயந்தனள் அங்கே நம சிவ என்னும்
அயன் தனை யோரும் பதம் அது பற்றும்
பெயர்ந்தனள் மற்றும் பிதற்று அறுத்தாளே.
உரை
   
42பிதற்றிக் கழிந்தனர் பேதை மனிதர்
முயற்றியின் முத்தி அருளும் முதல்வி
கயல் திகழ் முக்கண்ணும் கம்பலைச் செவ்வாய்
முகத்து அருள் நோக்கமும் முன் உள்ளது ஆமே.
உரை
   
43உள்ளத்து இதயத்து நெஞ்சத்து ஒரு மூன்றுள்
பிள்ளைத் தடம் உள்ளே பேசப் பிறந்தது
வள்ளல் திருவின் வயிற்றின் உள் மா மாயைக்
கள்ள ஒளியின் கருத்து ஆகும் கன்னியே.
உரை
   
44கன்னியும் கன்னி அழிந்திலள் காதலி
துன்னி அம் ஐவரைப் பெற்றனள் தூய்மொழி
பன்னிய நல் நூல் பகவரும் அங்கு உள
என்னே இம் மாயை இருள் அது தானே.
உரை
   
45இருள் அது சத்தி வெளியது எம் அண்ணல்
பொருள் அது புண்ணியர் போகத்துள் இன்பம்
தெருள் அது சிந்தையைத் தெய்வம் என்று எண்ணில்
அருள் அது செய்யும் எம் ஆதிப் பிரானே.
உரை
   
46ஆதி அனாதியும் ஆய பராசத்தி
பாதிபரா பரை மேல் உறை பைந்தொடி
மாது சமாதி மனோன்மணி மங்கலி
ஓதும் என் உள்ளத்து உடன் முகிழ்த்தாளே.
உரை
   
47ஓதிய வண்ணம் கலையின் உயர்கலை
ஆதியில் வேதமே யாம் என்று அறிகிலர்
சாதியும் பேதமும் தத்துவம் ஆய் நிற்பள்
ஆதி என்று ஓதினள் ஆவின் கிழத்தியே.
உரை
   
48ஆவின் கிழத்தி நல் ஆவடு தண் துறை
நாவின் கிழத்தி நலம் புகழ்ந்து ஏத்திடும்
தேவின் கிழத்தி திரு ஆம் சிவ மங்கை
மேவும் கிழத்தி வினை கடிந்தாளே.
உரை
   
49வினை கடிந்தார் உள்ளத்து உள் ஒளி மேவித்
தனை அடைந்தோர்க்கு எல்லாம் தத்துவமாய் நிற்பள்
எனை அடிமை கொண்ட ஏந்திழை ஈசன்
கணவனைக் காண அனாதியும் ஆமே.
உரை
   
50ஆதி அனாதி அகாரணி காரணி
வேதம் அது ஆய்ந்தனள் வேதியர்க்காய் நின்ற
சோதி தனிச் சுடர் சொரூபம் ஆய் நிற்கும்
பாதி பராபரை பன்னிரண்டு ஆதியே.
உரை