ஏழாம் தந்திரம்

30. இதோபதேசம்

1மறந்து ஒழி மண் மிசை மன்னாப் பிறவி
இறந்து ஒழி காலத்தும் ஈசனை உள்கும்
பறந்து அலமந்து படுதுயர் தீர்ப்பான்
சிறந்த சிவ நெறி சிந்தை செய்யீரே.
உரை
   
2செல்லும் அளவும் செலுத்துமின் சிந்தையை
வல்ல பரிசால் உரைமின்கள் வாய்மையை
இல்லை எனினும் பெரிது உளன் எம் இறை
நல்ல வரன் நெறி நாடுமின் நீரே.
உரை
   
3ஒன்றே குலமும் ஒருவனே தேவனும்
நன்றே நினைமின் நமன் இல்லை நாணாமே
சென்றே புகும் கதி இல்லை நும் சித்தத்து
நின்றே நிலை பெற நீர் நினைந்து உய்மினே.
உரை
   
4போற்றி செயம் தண் கயிலைப் பொருப்பனை
நால் திசைக்கும் நடுவாய் நின்ற நம்பனைக்
காற்று இசைக்கும் கமழ் ஆக்கையைக் கைக்கொண்டு
கூற்று உதைத்தான் தன்னைக் கூறி நின்று உய்மின்னே.
உரை
   
5இக் காயம் நீக்கி இனி ஒரு காயத்தில்
புக்குப் பிறவாமல் போம் வழி நாடுமின்
எக்காலத்து இவ் உடல் வந்து எமக்கு ஆனது என்
அக் காலம் உன்ன அருள் பெறலாமே.
உரை
   
6போகின்ற ஆறே புகுகின்ற அப்பொருள்
ஆகின்ற போதும் அரன் அறிவான் உளன்
சாகின்ற போதும் தலைவனை நாடுமின்
ஆகின்ற அப் பொருள் அக்கரை ஆகுமே.
உரை
   
7பறக்கின்ற ஒன்று பயன் உற வேண்டின்
இறக்கின்ற காலத்தும் ஈசனை உள்கும்
சிறப்பொடு சேரும் சிவ கதி பின்னைப்
பிறப்பு ஒன்று இலாமையும் பேர் உலகு ஆமே.
உரை
   
8கூடியும் நின்றும் தொழுது எம் இறைவனைப்
பாடி உளே நின்று பாதம் பணிமின்கள்
ஆடி உளே நின்று அறிவு செய்வார்கட்கு
நீடிய ஈற்றுப் பசு அது ஆமே.
உரை
   
9விடுகின்ற சீவனார் மேல் எழும் போது
நடு நின்று நாடு மின் நாதன் தன் பாதம்
கெடுகின்ற வல் வினை கேடுஇல் புகழோன்
இடுகின்றான் உம்மை இமையவ ரோடே.
உரை
   
10இன்பு உறுவீர் அறிந்தே எம் இறைவனை
அன்பு உறுவீர் தவம் செய்யும் மெய் ஞானத்துப்
பண்பு உறுவீர் பிறவித் தொழிலே நின்று
துன்பு உறு பாசத்து உழைத்து ஒழிந்தீரே.
உரை
   
11மேற் கொள்ளல் ஆவது ஓர் மெய்த்தவம் ஒன்று உண்டு
மேற் கொள்ளல் ஆவது ஓர் மெய்த்தாளும் ஒன்று உண்டு
மேற் கொள்ளல் ஆவது ஓர் மெய்ந் நெறி ஒன்று உண்டு
மேற் கொள்ளல் ஆம் வண்ணம் வேண்டி நின்றோர்க்கே.
உரை
   
12சார்ந்தவர்க்கு இன்பம் கொடுக்கும் தழல் வண்ணன்
பேர்ந்து அவர்க்கு இன்னாப் பிறவி கொடுத்திடும்
கூர்ந்து அவர்க்கே குரைகழல் காட்டிடும்
சேர்ந்தவர் தேவரைச் சென்று உணர் வாரே.
உரை
   
13முத்தியை ஞானத்தை முத் தமிழ் ஓசையை
எத்தனை காலமும் ஏத்துவர் ஈசனை
நெய்த் தலைப் பால் போல் நிமலனும் அங்கு உளன்
அத் தரு சோதி அது விரும்பாரே.
உரை
   
14நியமத்தன் ஆகிய நின் மலன் வைத்த
உலகம் எத்தனை என்று ஒருவரும் தேறார்
பவமத்திலே வந்து பாய்கின்றது அல்லால்
சிவம் அத்தை ஒன்றும் தெளிய கில்லாரே.
உரை
   
15இங்கு இத்தை வாழ்வும் எனைத்தோர் அகிதமும்
துஞ்சு ஒத்த காலத்துத் தூய் மணி வண்ணனை
விஞ்சத்து உறையும் விகிர்தா என நின்னை
நஞ்சு அற்றவர்க்கு அன்றி நாட ஒண்ணாதே.
உரை
   
16பஞ்சமும் ஆம் புவி சற்குரு பால் முன்னி
வஞ்சகர் ஆனவர் வைகில் அவர் தம்மை
அஞ்சுவன் நாதன் அரு நரகத்து இடும்
செஞ்ச நிற்போரைத் தெரிசிக்கச் சித்தியே.
உரை
   
17சிவனை வழி பட்டார் எண் இலாத் தேவர்
அவனை வழி பட்டு அங்கு ஆம் ஆறு ஒன்று இல்லை
அவனை வழி பட்டு அங்கு ஆம் ஆறு காட்டும்
குருவை வழி படில் கூடலும் ஆமே.
உரை
   
18நரரும் சுரரும் பசு பாசம் நண்ணிக்
கருங் களாலே கழிதலில் கண்டு
குரு என்பவன் ஞானி கோது இலன் ஆனால்
பரம் என்றல் அன்றிப் பகர் ஒன்றும் இன்றே.
உரை
   
19ஆட் கொண்டவர் தனிநாயகன் அன்பு உற
மேற் கொண்டவர் வினை போய் அற நாள் தொறும்
நீர்க்கின்ற செம் சடை நீளன் உருவத்தின்
மேல் கொண்ட வாறு அலை வீவித்து உளானே.
உரை