எட்டாம் தந்திரம்

5. ஆறந்தம்

1வேதத்தின் அந்தமும் மிக்க சித்தாந்தமும்
நாதத்தின் அந்தமும் நல்போத அந்தமும்
ஓதத்தகும் எட்டு யோகாந்த அந்தமும்
ஆதிக் கலாந்தமும் ஆறு அந்தம் ஆமே.
உரை
   
2அந்தம் ஓர் ஆறும் அறிவார் அதி சுத்தர்
அந்தம் ஓர் ஆறும் அறிவார் அமலத்தர்
அந்தம் ஓர் ஆறும் அறியார் அவர்தமக்கு
அந்தமோடு ஆதி அறிய ஒண்ணாதே.
உரை
   
3தான் ஆன வேதாந்தம் தான் என்னும் சித்தாந்தம்
ஆனாத் துரியத்து அணுவன் தனைகண்டு
தேனார் பராபரம் சேர் சிவ யோகமாய்
ஆனா மலம் அற்று அரும் சித்தியாலே.
உரை
   
4நித்தம் பரனோடு உயிர் உற்று நீள் மனம்
சத்தம் முதல் ஐந்தும் தத்துவத்தால் நீங்கிச்
சுத்தம் அசுத்தம் தொடரா வகை நினைந்து
அத்தன் பரன்பால் அடைதல் சித்தாந்தமே.
உரை
   
5மேவும் பிரமனே விண்டு உருத்திரன்
மேவும் செய் ஈசன் சதாசிவன் மிக்கப்பால்
மேவும் பரவிந்து நாதம் விடா ஆறுஆறு
ஓவும் பொழுது அணு ஒன்று உளதாமே.
உரை
   
6உள்ள உயிர் ஆறுஆறு அது ஆகும் உபாதியைத்
தெள்ளி அகன்று நாத அந்தத்தைச் செற்று மேல்
உள்ள இருள் நீங்க ஓர் உணர்வு ஆகுமேல்
எள்ளலின் நாதாந்தத்து எய்திடும் போதமே.
உரை
   
7தேடும் இயம நியம ஆதி சென்று அகன்று
ஊடும் சமாதியில் உற்றுப் பரசிவன்
பாடு உறச் சீவன் பரமாகப் பற்று அறக்
கூடும் உபசாந்தம் யோகாந்தக் கொள்கையே.
உரை
   
8கொள்கையில் ஆன கலாந்தம் குறிக் கொள்ளில்
விள்கையில் ஆன நிவிர்தாதி மேதாதிக்கு
உள்ளனவாம் விந்து உள்ளே ஒடுங்கலும்
தெள்ளி அதனைத் தெளிதலும் ஆமே.
உரை
   
9தெளியும் இவை அன்றித் தேர் ஐங் கலை வேறு
ஒளியுள் அமைத்து உள்ளது ஓர வல்லார் கட்கு
அளியவன் ஆகிய மந்திரம் தந்திரம்
தெளிவு உபதேச ஞானத் தொடு ஐந்தாமே.
உரை
   
10ஆகும் அனாதி கலை ஆகம வேதம்
ஆகும் அத் தந்திரம் அந்நூல் வழி நிற்றல்
ஆகும் அனாதி உடல் அல்லா மந்திரம்
ஆகும் சிவ போதகம் உபதேசமே.
உரை
   
11தேசார் சிவம் ஆகும் தன் ஞானத்தின் கலை
ஆசார நேயம் அறையும் கலாந்தத்துப்
பேசா உரை உணர்வு அற்ற பெருந்தகை
வாசா மகோசர மா நந்தி தானே.
உரை
   
12தான் அவன் ஆகும் சமாதி தலைப் படில்
ஆன கலாந்த நாதாந்த யோகாந்தமும்
ஏனைய போதாந்தம் சித்தாந்தம் ஆனது
ஞானம் என ஞேய ஞாதுரு ஆகுமே.
உரை
   
13ஆறு அந்தமும் சென்று அடங்கும் அந்நேயத்தே
ஆறு அந்த ஞேயம் அடங்கிடு ஞாதுரு
கூறிய ஞானக் குறியுடன் வீடவே
தேறிய மோனம் சிவானந்தம் உண்மையே
உரை
   
14உண்மைக் கலை ஆறு ஓர் ஐந்தான் அடங்கிடும்
உண்மைக் கலாந்தம் இரண்டு ஐந்தோடு ஏழ் அந்தம்
உண்மைக் கலை ஒன்றில் ஈறு ஆய நாத அந்தத்து
உண்மைக் கலை சொல்ல ஓர் அந்தம் ஆமே.
உரை
   
15ஆவுடையாளை அரன் வந்து கொண்டபின்
தேவுடையான் எங்கள் சீர் நந்தி தாள் தந்து
வீவு அற வேதாந்த சித்தாந்த மேன்மையைக்
கூவி அருளிய கோனைக் கருதுமே.
உரை
   
16கருதும் அவர் தம் கருத்தினுக்கு ஒப்ப
அரன் உரை செய்து அருள் ஆகமம் தன்னில்
வரு சமயப் புற மாயை மா மாயை
உருவிய வேதாந்த சித்தாந்த உண்மையே.
உரை
   
17வேதாந்தம் கேட்க விருப்பொடு முப்பதப்
போதாந்தத் ஆன பிரணவத்துள் புக்கு
நாதாந்த வேதாந்த போதாந்த நாதனை
ஈதாம் எனாது கண்டு இன்புறுவோர்களே.
உரை
   
18வேதாந்தம் சித்தாந்தம் வேறு இலா முத்திரை
போதாந்தம் ஞானம் யோகாந்தம் பொது ஞேய
நாதாந்தம் ஆனந்தம் சீரா உதயம் ஆகும்
மூதாந்த முத்திரை மோனத்து மூழ்கவே.
உரை
   
19வேதாந்தம் தன்னில் உபாதி மேல் ஏழ் விட
நாதாந்த பாசம் விடு நல்ல தொம் பதம்
மீதாந்த காரணோ பாதி ஏழ் மெய்ப் பரன்
போதாந்த தற்பதம் போமசி என்பவே.
உரை
   
20வேதாந்த ஞானம் விளங்க விதியிலோர்
நாதாந்த போதம் நணுகிய போக்கது
போதாந்தமாம் பரன் பால் புகப் புக்கதால்
நாதாந்த முத்தியும் சித்தியும் நண்ணுமே.
உரை
   
21அண்டங்கள் ஏழும் கடந்து அகன்று அப்பாலும்
உண்டு என்ற பேர் ஒளிக்கு உள்ளாம் உள ஒளி
பண்டு உறு நின்ற பராசத்தி என்னவே
கொண்டவன் அன்றி நின்றான் தங்கள் கோவே.
உரை
   
22கோ உணர்த்தும் சத்தியாலே குறி வைத்துத்
தே உணர்த்தும் கருமம் செய்தி செய்யவே
பா அனைத்தும் படைத்து அர்ச்சனை பாரிப்ப
ஒவ அனைத்து உண்டு ஒழியாத ஒருவனே.
உரை
   
23ஒருவனை உன்னார் உயிர் தனை உன்னார்
இருவினை உன்னார் இருமாயை உன்னார்
ஒருவனுமே உள் உணர்த்தி நின்று ஊட்டி
அருவனும் ஆகிய ஆதரத் தானே.
உரை
   
24அரன் அன்பர் தானம் அது ஆகிச் சிவத்து
வரும் அவை சத்திகள் முன்னா வகுத்திட்டு
உரன் உறு சந்நிதி சேட்டிப்ப என்றும்
திரன் உறு தோயாச் சிவா நந்தி ஆமே.
உரை
   
25வேதாந்த தொம் பதம் மேவும் பசு என்ப
நாதாந்த பாசம் விடநின்ற நன்பதி
போதாந்த தற்பதம் போய் இரண்டு ஐக்கியம்
சாதாரணம் சிவ சாயுச்சியம் ஆமே.
உரை
   
26சிவம் ஆதல் வேதாந்த சித்தாந்தம் ஆகும்
அவம் அவம் ஆகும் அவ் அவ் இரண்டும்
சிவம் ஆம் சதா சிவம் செய்து ஒன்றான் ஆனால்
நவம் ஆன வேதாந்த ஞான சித்தாந்தமே.
உரை
   
27சித்தாந்தத் தேசீவன் முத்தி சித்தித்தலால்
சித்தாந்தத்தே நிற்போர் முத்தி சித்தித்தவர்
சித்தாந்த வேதாந்தம் செம் பொருள் ஆதலால்
சித்தாந்த வேதாந்தம் காட்டும் சிவனையே.
உரை
   
28சிவனைப் பரமன் உள் சீவன் உள் காட்டும்
அவம் அற்ற வேதாந்த சித்தாந்தம் ஆனான்
நவம் உற்று அவத்தையில் ஞானம் சிவம் ஆம்
தவம் மிக்கு உணர்ந்தவர் தத்துவத்தாரே.
உரை
   
29தத்துவம் ஆகும் சகள வகளங்கள்
தத்துவம் ஆம் விந்து நாதம் சதா சிவம்
தத்துவம் ஆகும் சீவன் தன் தற்பரம்
தத்துவம் ஆம் சிவ சாயுச் சியமே.
உரை
   
30வேதமோடு ஆகமம் மெய் ஆம் இறைவன் நூல்
ஓதும் பொதுவும் சிறப்பும் என்று உள்ளன
நாதன் உரை அவை நாடில் இரண்டு அந்தம்
பேதம் அது என்பர் பெரியோர்க்கு அபேதமே.
உரை
   
31பரா னந்தி மன்னும் சிவானந்தம் எல்லாம்
பரா னந்த மேல் மூன்றும் பாழ் உறு ஆனந்தம்
விரா முத்திரானந்தம் மெய்ந் நடன ஆனந்தம்
பொரா நின்ற உள்ளமே பூரிப்பியாமே.
உரை
   
32ஆகும் கலாந்தம் இரண்டு அந்த நாதாந்தம்
ஆகும் பொழுதில் கலை ஐந்தாம் ஆதலில்
ஆகும் அரனே பஞ்சாந்தகன் ஆம் என்ன
ஆகும் மறை ஆகமம் மொழிந்தான் அன்றே.
உரை
   
33அன்று ஆகும் என்னாது ஐவகை அந்தம் தன்னை
ஒன்று ஆன வேதாந்த சித்தாந்தம் உள்ளிட்டு
நின்றால் யோகாந்தம் நேர்படும் நேர்பட்டால்
மன்று ஆடி பாதம் மருவலும் ஆமே.
உரை
   
34அனாதி சீவன் ஐம் மலம் அற்றப் பாலாய்
அனாதி அடக்கித் தனைக் கண்டு அரனாய்
தனாதி மலம் கெடத் தத்துவா தீதம்
வினாவு நீர் பால் ஆதல் வேதாந்த உண்மையே.
உரை
   
35உயிரைப் பரனை உயர் சிவன் தன்னை
அயர்வு அற்று அறி தொந்தத் தசி அதனால்
செயல் அற்ற அறிவாகியும் சென்று அடங்கி
அயர்வு அற்ற வேதாந்த சித்தாந்தம் ஆமே.
உரை
   
36மன்னிய சோகமா மாமறையாளர் தம்
சென்னியது ஆன சிவயோகம் ஆம் ஈது என்ன
அன்னது சித்தாந்த மா மறையாய் பொருள்
துன்னிய ஆகம நூல் எனத் தோன்றுமே.
உரை
   
37முதல் ஆகும் வேத முழுது ஆகமம் அப்
பதியான ஈசன் பகர்ந்த இரண்டு
முதிது ஆன வேத முறை முறையால் அலமந்து
அதிகாதி வேதாந்த சித்தாந்தம் ஆகவே.
உரை