எட்டாம் தந்திரம்

26. தத்துவமசி வாக்கியம்

1சீவ துரியத்துத்தொம் பதம் சீவன் ஆர்
தாவு பர துரியத் தினில் தற்பதம்
மேவு சிவ துரியத் தசி மெய்ப் பதம்
ஓவி விடும் தத்துவ மசி உண்மையே.
உரை
   
2ஆறு ஆறு அகன்ற அணுத் தொம் பதம் சுத்தம்
ஈறு ஆன தற்பதம் எய்துப சாந்தத்துப்
பேறு ஆகிய சீவன் நீங்கிப் பிரசாதத்து
வீறு ஆன தொந்தத் தசி தத்வ மசியே.
உரை
   
3துவந்தத் தசியே தொந்தத் தசியும்
அவை மன்னா வந்து வயத் தேகம் ஆன
தவம் உறு தத்துவ மசி வேதாந்த
சிவமாம் அதும் சித்தாந்த வேதாந்தமே.
உரை
   
4தொம் பதம் தற்பதம் சொல்லும் அசிபதம்
நம்பிய முத் துரியத்துமேல் நாடவே
உம் பதமும் பதம் ஆகும் உயிர்பரன்
செம் பொருள் ஆன சிவம் எனல் ஆமே.
உரை
   
5வைத்த துரியம் அதில் சொரு பானந்தத்து
உய்த்த பிரணவம் ஆம் உப தேசத்தை
மெய்த்த விதயத்து விட்டிடும் மெய் உணர்
வைத்த படியே அடைந்து நின்றானே.
உரை
   
6நனவாதி ஐந்தையும் நாத ஆதியில் வைத்துப்
பினமா மலத்தைப் பின்வைத்துப் பின் சுத்தத்
தனதாம் சிவகதி சத்து ஆதி சாந்தி
மனவாசகம் கெட்ட மன்னனை நாடே.
உரை
   
7பூரணி யாது புறம்பு ஒன்று இலாமையின்
பேரணி யாது அது பேச்சு ஒன்று இலாமையில்
ஓரணை யாது அது ஒன்றும் இலாமையில்
காரணம் இன்றியே காட்டும் தகைமைத்தே.
உரை
   
8நீ அது ஆனாய் என நின்ற பேருரை
ஆயது நான் ஆனேன் என்னச் சமைந்து அறச்
சேய சிவம் ஆக்கும் சீர் நந்தி பேர் அருள்
ஆய அதுவாய் அனந்து ஆன் நந்தி ஆகுமே.
உரை
   
9உயிர் பரம் ஆக உயர் பர சீவன்
அரிய சிவம் ஆக அச்சிவ வேதத்
திரியிலும் சீர் ஆம் பரா பரன் என்ன
உரிய உரை அற்ற ஓம் மயம் ஆமே.
உரை
   
10வாய் நாசியே புரு மத்தகம் உச்சியில்
ஆய் நாசி உச்சி முதல் அவையாய் நிற்கும்
தாய் நாடி ஆதிவாக்கு ஆதி சகலாதி
சேய் நாடு ஒளி எனச் சிவகதி ஐந்துமே.
உரை
   
11அறிவு அறியாமை இருண்டும் அகற்றிச்
செறிவு அறிவாய் எங்கும் நின்ற சிவனைப்
பிறிவு அறியாது பிரான் என்று பேணும்
குறி அறியாதவர் கொள் அறியாரே.
உரை
   
12அறிவார் அறிவன அப்பும் அனலும்
அறிவார் அறிவன அப்பும் கலப்பும்
அறிவான் இருந்து அங்கு அறிவிக்கின் அல்லால்
அறிவான் அறிந்த அறிவு அறியோமே.
உரை
   
13அடி தொழ முன் நின்று அமரர்கள் அத்தன்
முடி தொழ ஈசனும் முன் நின்று அருளிப்
படி தொழ நீ பண்டு பாவித்தது எல்லாம்
கடி தொழக் காண் என்னும் கண் நுதலானே.
உரை
   
14நின்மல மேனி நிமலன் பிறப்பு இலி
என்னுளம் வந்து இவன் என் அடியான் என்று
பொன் வளர் மேனி புகழ் கின்ற வானவன்
நின்மலம் ஆகென்று நீக்க வல்லானே.
உரை
   
15துறந்து புக்கு ஒள் ஒளி சோதியைக் கண்டு
பறந்தது என் உள்ளம் பணிந்து கிடந்தே
மறந்து அறியா என்னை வானவர் கோனும்
இறந்து பிறவாமல் ஈங்கு வைத்தானே.
உரை
   
16மெய்வாய் கண் மூக்கு செவி என்னும் மெய்த் தோற்றத்து
அவ்வாய அந்தக் கரணம் அகிலமும்
எவ்வாய் உயிரும் இறை ஆட்ட ஆடலால்
கை வாய் இலா நிறை எங்கும் மெய் கண்டதே.
உரை