ஒன்பதாம் தந்திரம்

2. ஞானகுரு தரிசனம்

1ஆறொடு முப்பதும் அங்கே அடங்கிடில்
கூறக் குருபரன் கும்பிடு தந்திடும்
வேறே சிவ பதம் மேலாய் அளித்திடும்
பேறு ஆக ஆனந்தம் பேணும் பெருகவே.
உரை
   
2துரியங்கள் மூன்றும் கடந்து ஒளிர் சோதி
அரிய பரசிவம் யாவையும் ஆகி
விரிவு குவிவற விட்ட நிலத்தே
பெரிய குருபதம் பேச ஒண்ணாதே.
உரை
   
3ஆயன நந்தி அடிக்கு என் தலை பெற்றேன்
வாயன நந்தியை வாழ்த்த என் வாய் பெற்றேன்
காயன நந்தியைக் காண என் கண் பெற்றேன்
சேயன நந்திக்கு என் சிந்தை பெற்றேனே.
உரை
   
4கருடன் உருவம் கருதும் அளவில்
பருவிடம் தீர்ந்து பயம் கெடு மா போல்
குருவின் உருவம் குறித்த அப்போதே
திரிமலம் தீர்ந்து சிவன் அவன் ஆமே.
உரை
   
5தோன்ற அறிதலும் தோன்றல் தோன்றாமையும்
ஆன்ற அறிவும் அறிநனவு ஆதிகள்
மூன்று அவை நீங்கும் துரியங்கள் மூன்று அற
ஊன்றிய நந்தி உயர் மோனத் தானே.
உரை
   
6சந்திர பூமிக்கு உடன் புருவத்து இடைக்
கந்த மலரில் இரண்டு இதழ்க் கன்னியும்
பந்தம் இலாத பளிங்கின் உருவினள்
பந்தம் அறுத்த பரம் குரு பற்றே.
உரை
   
7மனம் புகுந்தான் உலகு ஏழும் மகிழ
நிலம் புகுந்தான் நெடுவான் நிலம் தாங்கிச்
சினம் புகுந்தான் திசை எட்டும் நடுங்க
வனம் புகுந்தான் ஊர் வடக்கு என்பதாமே.
உரை
   
8தான் ஆன வண்ணமும் கோசமும் சார் தரும்
தான் ஆம் பறவை வனம் எனத் தக்கன
தான் ஆன சோடச மார்க்கம் தான் நின்றிடில்
தான் ஆம் தசாங்கமும் வேறு உள்ள தானே.
உரை
   
9மருவிப் பிரிவு அறியா எங்கள் மா நந்தி
உருவ நினைக்க நின்று உள்ளே உருக்கும்
கருவில் கரந்து உள்ளம் காண வல்லார்க்கு இங்கு
அருவினை கண் சோரும் அழிவார் அகத்தே.
உரை
   
10தலைப் படலாம் எங்கள் தத்துவன் தன்னைப்
பலப் படு பாசம் அறுத்து அறுத்து இட்டு
நிலைப் பெற நாடி நினைப்பு அற உள்கில்
தலைப் படல் ஆகும் தருமமும் தானே.
உரை
   
11நினைக்கின் நினைக்கும் நினைப்பவர் தம்மைச்
சுனைக்குள் விளை மலர் சோதியினானைத்
தினைப் பிளந்து அன்ன சிறுமையர் ஏனும்
கனத்த மனத்து அடைந்தால் உயர்ந்தாரே.
உரை
   
12தலைப்படும் காலத்துத் தத்துவன் தன்னை
விலக்கு உறின் மேலை விதி என்றும் கொள்க
அனைத்து உலகாய் நின்ற ஆதிப் பிரானை
நினைப்பு உறுவார் பத்தி நேடிக் கொள்வாரே.
உரை
   
13நகழ்வு ஒழிந்தார் அவர் நாதனை உள்கி
நிகழ்வு ஒழிந்தார் எம் பிரானொடும் கூடித்
திகழ்வு ஒழிந்தார் தங்கள் சிந்தையின் உள்ளே
புகழ் வழி காட்டிப் புகுந்து நின்றானே.
உரை
   
14வந்த மரகத மாணிக்க ரேகை போல்
சந்திடும் மா மொழிச் சற்குரு சன்மார்க்கம்
இந்த ரேகை இலாடத்தின் மூலத்தே
சுந்தரச் சோதியுள் சோதியும் ஆமே.
உரை
   
15உண்ணும் வாயும் உடலும் உயிரும் ஆய்க்
கண்ணுமா யோகக் கடவுள் இருப்பது
மண்ணுநீர் அனல் காலொடு வானும் ஆய்
விண்ணும் இன்றி வெளி ஆனோர் மேனியே.
உரை
   
16பரசு பதி என்று பார் முழுது எல்லாம்
பரசிவன் ஆணை நடக்கும் பாதியால்
பெரிய பதி செய்து பின் ஆம் அடியார்க்கு
உரிய பதியும் பார் ஆக்கி நின்றானே.
உரை
   
17அம்பர நாதன் அகல் இட நீள் பொழில்
தம்பரம் அல்லது தாம் அறியோம் என்பர்
உம்பருள் வானவர் தானவர் கண்டிலர்
எம்பெருமான் அருள் பெற்று இருந்தாரே.
உரை
   
18கோ வணங்கும் படி கோவணம் ஆகிப் பின்
நா வணங்கும் படி நந்தி அருள் செய்தான்
தே வணங்கோம் இனிச் சித்தம் தெளிந்தனம்
போய் வணங்கும் பொருளாய் இருந்தோமே.
உரை