ஒன்பதாம் தந்திரம்

17. மறைபொருட் கூற்று

1காயம் பல கை கவறு ஐந்து கண் மூன்றா
ஆயம் பொருவது ஓர் ஐம்பத்து ஓர் அக்கரம்
ஏய பெருமான் இருந்து பொருகின்ற
மாயக் கவற்றின் மறைப்பு அறியேனே.
உரை
   
2தூறு படர்ந்து கிடந்தது தூ நெறி
மாறிக் கிடக்கும் வகை அறிவார் இல்லை
மாறிக் கிடக்கும் வகை அறிவாளர்க்கு
ஊறிக் கிடந்தது என் உள் அன்பு தானே.
உரை
   
3ஆறு தெருவில் அகப்பட்ட சந்தியில்
சாறு படுவன நான்கு பனை உள
ஏறற்கு அரியது ஓர் ஏணி இட்டு அப்பனை
ஏறல் உற்றேன் கடல் ஏழும் கண்டேனே.
உரை
   
4வழுதலை வித்து இடப் பாகல் முளைத்தது
புழுதியைத் தோண்டினேன் பூசணி பூத்தது
தொழுது கொண்டு ஓடினார் தோட்டக் குடி கள்
முழுதும் பழுத்தது வாழைக் கனியே.
உரை
   
5ஐ என்னும் வித்தினில் ஆனை விளைப்பது ஓர்
செய் உண்டு செய்யின் தெளிவு அறிவார் இல்லை
மை அணி கண்டனன் மனம் பெறின் அந் நிலம்
பொய் ஒன்றும் இன்றிப் புக எளிது ஆமே.
உரை
   
6பள்ளச் செய் ஒன்று உண்டு பாழச் செய் இரண்டு உள
கள்ளச் செய் அங்கே கலந்து கிடந்தது
உள்ளச் செய் அங்கே உழவு செய்வார் கட்கு
வெள்ளச் செய் ஆகி விளைந்தது தானே.
உரை
   
7மூ அணை யேரும் உழுவது முக் காணி
தாம் அணி கோலித் தறிஉறிப் பாய்ந்திடு
நாவணை கோலி நடுவில் செறு உழார்
கால் அணை கோலிக் களர் உழுவாரே.
உரை
   
8ஏற்றம் இரண்டு உள ஏழு துரவு உள
மூத்தான் இறைக்க இளையான் படுத்த நீர்
பாத்தியில் பாயாது பாழ்ப் பாய்ந்து போயிடில்
கூத்தி வளர்த்தது ஓர் கோழிப் புள் ஆமே.
உரை
   
9பட்டிப் பசுக்கள் இருபத்து நால் உள
குட்டிப் பசுக்கள் ஓர் ஏழு உள ஐந்து உள
குட்டிப் பசுக்கள் குடப் பால் சொரியினும்
பட்டிப் பசுவே பனவற்கு வாய்த்ததே.
உரை
   
10ஈற்றுப் பசுக்கள் இருபத்து நால் உள
ஊற்றுப் பசுக்கள் ஒரு குடம் பால் போதும்
காற்றுப் பசுக்கள் கறந்து உண்ணும் காலத்து
மாற்றுப் பசுக்கள் வரவு அறியோமே.
உரை
   
11தட்டான் அகத்தில் தலை ஆன மச்சின் மேல்
மொட்டாய் எழுந்தது செம் பால் மலர்ந்தது
வட்டம் பட வேண்டி வாய்மை மடித்திட்டுத்
தட்டான் அதனைத் தகைந்து கொண்டானே.
உரை
   
12அரிக்கின்ற நாற்றங்கால் அல்லல் கழனி
திரிக்கின்ற வொட்டம் சிக் கெனக் கட்டி
வரிக்கின்ற நல்லான் கறவையைப் பூட்டில்
விரிக்கின்ற வெள்ளரி வித்து வித்து ஆமே.
உரை
   
13இடாக் கொண்டு தூவி எரு இட்டு வித்திக்
கிடாக் கொண்டு பூட்டிக் கிளறி முளையை
மிடாக் கொண்டு சோறு அட்டு மெள்ள விழுங்கார்
கிடாக் கொண்டு செந்நெல் அறுக்கின்ற வாறே.
உரை
   
14விளைந்து கிடந்தது மேலைக்கு வித்து அது
விளைந்து கிடந்தது மேலைக்குக் காதம்
விளைந்து விளைந்து விளைந்து கொள்வார்க்கு
விளைந்து கிடந்தது மேவு முக் காதமே.
உரை
   
15களர் உழுவார்கள் கருத்தை அறியோம்
களர் உழுவார்கள் கருதலும் இல்லை
களர் உழுவார்கள் களரின் முளைத்த
வளர் இள வஞ்சியின் மாய்தலும் ஆமே.
உரை
   
16கூப்பிடு கொள்ளாக் குறுநரிக் கொட்டகத்து
ஆப்பு இடு பாசத்தை அங்கி உள் வைத்து இட்டு
நாள் பட நின்று நலம் புகுந்து ஆய் இழை
ஏற்பட இல்லத்து இனிது இருந்தானே.
உரை
   
17மலை மேல் மழை பெய்ய மான் கன்று துள்ளக்
குலை மேல் இருந்த கொழும் கனி வீழ
உலை மேல் இருந்த உறுப்பு எனக் கொல்லன்
முலை மேல் அமிர்தம் பொழிய வைத்தானே.
உரை
   
18பார்ப்பான் அகத்திலே பால் பசு ஐந்து உண்டு
மேய்ப்பாரும் இன்றி வெறித்துத் திரிவன
மேய்ப்பாரும் உண்டாய் வெறியும் அடங்கினால்
பார்ப்பான் பசு ஐந்தும் பாலாச் சொரியுமே.
உரை
   
19ஆ மாக்கள் ஐந்தும் அரி ஏறு முப்பதும்
தே மா இரண்டொடு திப்பிலி ஒன்பதும்
தாமாக் குரங்கு கொளில் தம் மனத்து உள்ளன
மூவாக் கடா விடின் மூட்டு கின்றாரே.
உரை
   
20எழுதாத புத்தகத்து ஏட்டின் பொருளைத்
தெருளாத கன்னி தெளிந்து இருந்து ஓத
மலராத பூவின் மணத்தின் மதுவைப்
பிறவாத வண்டு மணம் உண்ட வாறே.
உரை
   
21போகின்ற பொய்யும் புகுகின்ற பொய் வித்தும்
கூகின்ற நாவலின் கூழைத் தரும் கனி
ஆகின்ற பைங்கூழ் அவை உண்ணும் ஐவரும்
வேகின்ற கூரை விருத்தி பெற்றாரே.
உரை
   
22மூங்கில் முளையில் எழுந்தது ஓர் வேம்பு உண்டு
வேம்பினில் சார்ந்து கிடந்த பனையில் ஓர்
பாம்பு உண்டு பாம்பைத் துரத்தின் பார் இன்றி
வேம்பு கிடந்து வெடிக்கின்ற வாறே.
உரை
   
23பத்துப் பரும் புலி யானை பதினைந்து
வித்தகர் ஐவர் வினோதகர் ஈர் எண்மர்
அத்தகு மூவர் அறுவர் மருத்துவர்
அத்தலை ஐவர் அமர்ந்து நின்றாரே.
உரை
   
24இரண்டு கடா உண்டு இவ்வூரின் உள்ளே
இரண்டு கடாவுக்கும் ஒன்றே தொழும்பன்
இரண்டு கடாவும் இருத்திப் பிடிக்கில்
இரண்டு கடாவும் ஒரு கடா ஆமே.
உரை
   
25ஒத்த மனக் கொல்லை உள்ளே சமன் கட்டிப்
பத்தி வலையில் பருத்தி நிறுத்தலால்
முத்தக் கயிறு ஆக மூவர்கள் ஊரின் உள்
நித்தம் பொருது நிரம்ப நின்றாரே.
உரை
   
26கூகையும் பாம்பும் கிளியொடு பூஞையும்
நாகையும் பூழும் நடுவில் உறைவன
நாகையைக் கூகை நணுகல் உறுதலும்
கூகையைக் கண்டு எலி கூப்பிடும் ஆறே.
உரை
   
27குலைக்கின்ற நல் நகை ஆம் கொங்கு உழக்கின்
நிலைக்கின்ற வெள் எலி மூன்று கொணர்ந்தான்
உலைக்குப் புறம் எனில் ஓடும் இருக்கும்
புலைக்குப் பிறந்தவை போகின்ற ஆறே.
உரை
   
28காடுபுக்கு ஆர் இனிக் காணார் கடு வெளி
கூடு புக்கான் அவை ஐந்து குதிரையும்
மூடுபுக்கு ஆனவை ஆறு உள ஒட்டகம்
மூடு புகா விடின் மூவணை ஆமே.
உரை
   
29கூறையும் சோறும் குழாய் அகத்து எண்ணெயும்
காறையும் நாணும் வளையலும் கண்டவர்
பாறையில் உற்ற பறக்கின்ற சீலை போல்
ஆறைக் குழியில் அழுந்து கின்றாரே.
உரை
   
30துருத்தியுள் அக்கரை தோன்று மலைமேல்
விருத்தி கண் காணிக்கப் போவார் முப்போதும்
வருத்தி உள் நின்ற மலையைத் தவிர்ப்பான்
ஒருத்தி உள்ளாள் அவர் ஊர் அறியோமே.
உரை
   
31பருந்தும் கிளியும் படு பறை கொட்டத்
திருந்திய மாதர் திருமணப் பட்டார்
பெரும் தவப் பூதம் பெறல் உரு ஆகும்
இருந்திய பேற்றினில் இன்புறுவாரே.
உரை
   
32கூடும் பறவை இரை கொத்தி மற்று அதன்
ஊடு புக்கு உண்டி அறுக்குறில் என் ஒக்கும்
சூடு எறி நெய் உண்டு மை கான்றிடு கின்ற
பாடு அறிவார்க்குப் பயன் எளிது ஆமே.
உரை
   
33இலை இல்லை பூ உண்டு இன வண்டு இங்கு இல்லை
தலை இல்லை வேர் உண்டு தாள் இல்லை பூவின்
குலை இல்லை கொய்யும் மலர் உண்டு சூடும்
தலை இல்லை தாழ்ந்த கிளை புலராதே.
உரை
   
34அக்கரை நின்றது ஓர் ஆல மரம் கண்டு
நக்கரை வாழ்த்தி நடுவே பயன் கொள்வார்
மிக்கவர் அஞ்சு துயரமும் கண்டு போய்த்
தக்கவர் தாழ்ந்து கிடக்கின்ற வாறே.
உரை
   
35கூப்பிடும் ஆற்றிலே வன்காடு இருகாதம்
காப்பு இடு கள்ளர் கலந்து நின்றார் உளர்
காப்பு இடு கள்ளரை வெள்ளர் தொடர்ந்து இட்டுக்
கூப்பிடு மீண்டது ஓர் கூரை கொண்டாரே.
உரை
   
36கொட்டியும் ஆம்பலும் பூத்த குளத்து இடை
எட்டியும் வேம்பும் இனியது ஓர் வாழையும்
கட்டியும் தேனும் கலந்து உண்ண மாட்டாதார்
எட்டிப் பழத்துக்கு இளைக்கின்ற வாறே.
உரை
   
37பெடை வண்டும் ஆண் வண்டும் பீடிகை வண்ணக்
குடை கொண்ட பாசத்துக் கோலம் உண்டானும்
கடை வண்டு தான் உண்ணும் கண் கலந்து இட்ட
பெடை வண்டு தான் பெற்றது இன்பமும் ஆமே.
உரை
   
38தட்டத்து நீரிலே தாமரை பூத்தது
குட்டத்து நீரில் குவளை எழுந்தது
விட்டத்தின் உள்ளே விளங்க வல்லார் கட்குக்
குட்டத்தில் இட்டது ஓர் கொம்மட்டி ஆமே.
உரை
   
39ஆறு பறவைகள் ஐந்து அகத்து உள்ளன
நூறு பறவை நுனிக் கொம்பின் மேலன
ஏறும் பெரும் பதி ஏழும் கடந்த பின்
மாறுதல் இன்றி மனை புகல் ஆமே.
உரை
   
40கொட்டனம் செய்து குளிக்கின்ற கூவல் உள்
வட்டனப் பூமி மருவி வந்து ஊறிடும்
கட்டனம் செய்து கயிற்றால் தொழுமி உள்
ஒட்டணம் செய்து ஒளி யாவர்க்கும் ஆமே.
உரை
   
41ஏழு வளை கடல் எட்டுக் குலவரை
ஆழும் விசும்பினில் அங்கி மழை வளி
தாழும் இரு நிலம் தன்மை அது கண்டு
வாழ நினைக்கில் அது ஆலயம் ஆமே.
உரை
   
42ஆலிங்கனம் செய்து அகம் சுடச் சூலத்துச்
சால் இங்கு அமைத்துத் தலைமை தவிர்த்தனர்
கோல் இங்கு அமைத்த பின் கூபப் பறவை கண்
மால் இங்கன் வைத்தது முன் பின் வழியே.
உரை
   
43கொட்டுக்கும் தாலி இரண்டே இரண்டுக்கும்
கொட்டுக்கும் தாலிக்கும் பாரை வலிது என்பர்
கொட்டுக்கும் தாலிக்கும் பாரைக்கும் மூன்றுக்கும்
இட்டம் வலிது என்பர் ஈசன் அருளே.
உரை
   
44கயல் ஒன்று கண்டவர் கண்டே இருப்பர்
முயல் ஒன்று கண்டவர் மூவரும் உய்வர்
பறை ஒன்று பூசல் பிடிப்பான் ஒருவன்
மறை ஒன்று கண்ட துருவம் பொன் ஆமே.
உரை
   
45கோரை எழுந்து கிடந்த குளத்தினில்
ஆரை படர்ந்து தொடர்ந்து கிடந்தது
நாரை படுகின்றாற் போல் அல்ல நாதனார்
பாரை கிடக்கப் படிகின்ற வாறே.
உரை
   
46கொல்லை முக் காதமும் காடு அரைக் காதமும்
எல்லை மயங்கிக் கிடந்த இரு நெறி
எல்லை மயங்காது இயங்க வல்லார்கட்கு
ஒல்லை கடந்து சென்று ஊர் புகல் ஆமே.
உரை
   
47உழவு ஒன்று வித்து ஒருங்கின காலத்து
எழு மழை பெய்யாது இரு நிலச் செவ்வி
தழுவி வினை சென்று தான் பய வாது
வழுவாது போவன் வளர் சடையோனே.
உரை
   
48பதுங்கிலும் பாய் புலி பன்னிரு காதம்
ஒதுங்கிய தண் கடல் ஓதம் உலவ
மதுங்கிய வார் களியார் அமுது ஊறப்
பொதுங்கிய ஐவரைப் போய் வளைத் தானே.
உரை
   
49தோணி ஒன்று ஏறித் தொடர்ந்து கடல் புக்கு
வாணிபம் செய்து வழங்கி வளர் மகன்
நீலிக்கு இறையுமே நெஞ்சின் நிலை தளர்ந்து
ஆலிப் பழம் போல் அளிக்கின்ற அப்பே.
உரை
   
50முக் காதம் ஆற்றிலே மூன்று உள வாழைகள்
செக்குப் பழுத்த திரிமலம் காய்த்தன
பக்கனார் மிக்கார் படங்கினார் கன்னியர்
நக்கு மலர் உண்டு நடுவு நின்றாரே.
உரை
   
51அடியும் முடியும் அமைந்தது ஓர் ஆத்தி
முடியும் நுனியும் கண் முத்தலை மூங்கில்
கொடியும் படையும் கோட்சரன் ஐ ஐந்து
மடியும் வலம்புரி வாய்த்தது அவ்வாறே.
உரை
   
52பன்றியும் பாம்பும் பசு முசு வானரம்
தென்றி கிடந்த சிறு நரிக் கூட்டத்துக்
குன்றாமை கூடித் தராசின் நிறுத்த பின்
குன்றி நிறையைக் குறைக் கின்ற வாறே.
உரை
   
53மொட்டித்து எழுந்தது ஓர் மொட்டு உண்டு மொட்டினைக்
கட்டு விட்டு ஓடின் மலர்தலும் காணலாம்
பற்று விட்டு அம்மனை பாழ் பட நோக்கினால்
கட்டு விட்டார்க்கு அன்றிக் காண ஒண்ணாதே.
உரை
   
54நீர் இன்றிப் பாயும் நிலத்தினில் பச்சை ஆம்
யாவரும் என்றும் அறிய வல்லார் இல்லை
கூரு மழை பொழியாது பொழி புனல்
தேரின் இந் நீர்மை திடரில் நில்லாதே.
உரை
   
55கூகை குருந்தம் அது ஏறிக் குணம் பயில்
மோகம் உலகுக்கு உணர்கின்ற காலத்து
நாகமும் ஒன்று நடுவுரை செய்திடும்
பாகனும் ஆகின்ற பண்பனும் ஆமே.
உரை
   
56வாழையும் சூரையும் வந்து இடம் கொண்டன
வாழைக்குச் சூரை வலிது வலிது என்பர்
வாழையும் சூரையும் வன் துண்டம் செய்திட்டு
வாழை இடம் கொண்டு வாழ்கின்ற வாறே.
உரை
   
57நிலத்தைப் பிளந்து நெடும் கடல் ஓட்டிப்
புனத்துக் குறவன் புணர்ந்த கொழு மீன்
விலக்குமின் யாவர்க்கும் வேண்டில் குறையாது
அருத்தமும் இன்றி அடுவதும் ஆமே.
உரை
   
58தளிர்க்கும் ஒரு பிள்ளை தட்டான் அகத்தில்
விளிப்பது ஓர் சங்கு உண்டு வேந்தனை நாடிக்
களிக்கும் குசவர்க்கும் காவிதி யார்க்கும்
அளிக்கும் பதத்து ஒன்று ஆய்ந்து கொள்வார்க்கே.
உரை
   
59குடை விட்டுப் போந்தது கோயில் எருமை
படை கண்டு மீண்டது பாதி வழியில்
உடையவன் மந்திரி உள்ளலும் ஊரார்
அடையா நெடும் கடை ஐந்தொடு நான்கே.
உரை
   
60போகின்ற எட்டும் புகுகின்ற பத்து எட்டும்
ஆகிப் படைத்தன ஒன்பது வாய்தலும்
நாகமும் எட்டொடு நாலு புரவியும்
பாகன் விடா விடில் பன்றியும் ஆமே.
உரை
   
61பாசி படர்ந்து கிடந்த குளத்து இடைக்
கூசி இருக்கும் குருகு இரை தேர்ந்து உண்ணும்
தூசி மறவன் துணை வழி எய்திடப்
பாசம் கிடந்து பதைக்கின்ற வாறே.
உரை
   
62கும்ப மலைமேல் எழுந்தது ஓர் கொம்பு உண்டு
கொம்புக்கும் அப்பால் அடிப்பது ஓர் காற்று உண்டு
வம்பாய் மலர்ந்தது ஓர் பூ உண்டு அப் பூவுக்குள்
வண்டாய்க் கிடந்து மணம் கொள்வன் ஈசனே.
உரை
   
63வீணையும் தண்டும் விரவி இசை முரல்
தாணுவும் மேவித் தகு தலைப் பெய்தது
வாணிபம் சிக் என்று அது அடையா முன்னம்
காணியும் அங்கே கலக்கின்ற வாறே.
உரை
   
64கொங்கு புக்காரொடு வாணிபம் செய்தது
அங்கு புக்கால் அன்றி ஆய்ந்து அறிவார் இல்லை
திங்கள் புக்கால் இருள் ஆவது அறிந்திலர்
தங்கு புக்கார் சிலர் தாபதர் தாமே.
உரை
   
65போதும் புலர்ந்தது பொன் நிறம் கொண்டது
தாது அவிழ் புன்னை தயங்கும் இரு கரை
ஏதம் இல் ஈசன் இயங்கு நெறி இது
மாதர் இருந்தோர் மண்டலம் தானே.
உரை
   
66கோம் உற்று அமரும் குடிகளும் தம்மிலே
காம் உற்று அகத்து இடுவர் கடை தொறும்
ஈவற்ற எல்லை விடாது வழி காட்டி
யாம் உற்ற தட்டினால் ஐந்து உண்ணலாமே.
உரை
   
67தோட்டத்தில் மாம் பழம் தொண்டி விழுந்தக்கால்
நாட்டின் புறத்தில் நரி அழைத்து என் செய்யும்
மூட்டிக் கொடுத்த முதல்வனை முன்னிட்டுக்
காட்டிக் கொடுத்தவர் கை விட்ட வாறே.
உரை
   
68புலர்ந்தது போது என்று புட்கள் சிலம்பப்
புலர்ந்தது போது என்று பூங்கொடி புல்லிப்
புலம்பின் அவளொடும் போகம் நுகரும்
புலம்பனுக்கு என்றும் புலர்ந்திலை போதே.
உரை
   
69போது இரண்டு ஓதிப் புரிந்து அருள் செய்திட்டு
மாது இரண்டு ஆகி மகிழ்ந்து உடனே நிற்கும்
தாது இரண்டு ஆகிய தண்ணம் பறவைகள்
வேது இரண்டு ஆகி வெறிக்கின்றவாறு அன்றே.
உரை
   
70தோணி ஒன்று உண்டு துறையில் விடுவது
ஆணி மிதித்து நின்று ஐவர் கோல் ஊன்றலும்
வாணிபம் செய்வார் வழி இடை ஆற்று இடை
ஆணி கலங்கில் அது இது ஆமே.
உரை