ஒன்பதாம் தந்திரம்

20. அணைந்தோர் தன்மை

1மலம் இல்லை மாசு இல்லை மான அபிமானம்
குலம் இல்லை கொள்ளும் குணங்களும் இல்லை
நலம் இல்லை நந்தி ஞானத்தி னாலே
பல மன்னி அன்பில் பதித்து வைப்போர்க்கே.
உரை
   
2ஒழிந்தேன் பிறவி உறவு என்னும் பாசம்
கழிந்தேன் கடவுளும் நானும் ஒன்று ஆனேன்
அழிந்து ஆங்கு இனிவரு மார்க்கமும் வேண்டேன்
செழும் சார்புடைய சிவனைக் கண்டேனே.
உரை
   
3ஆலைக் கரும்பும் அமுதும் அக்காரமும்
சோலைத் தண்ணீரும் உடைத்து எங்கள் நாட்டு இடைப்
பீலிக் கண்ணன் அன்ன வடிவு செய்வாள் ஒரு
கோலப் பெண்ணாட்குக் குறை ஒன்றும் இல்லையே.
உரை
   
4ஆராலும் என்னை அமட்ட ஒண்ணாது இனிச்
சீரார் பிரான் வந்து என் சிந்தை புகுந்தனன்
சீராடி அங்கே திரிவது அல்லால் இனி
யார் பாடும் சாரா அறிவு அறிந்தேனே.
உரை
   
5பிரிந்தேன் பிரமன் பிணித்தது ஓர் பாசம்
தெரிந்தேன் சிவகதி செல்லும் நிலையை
அரிந்தேன் வினையை அயில் மன வாளால்
முரிந்தேன் புரத்தினை முந்து கின்றேனே.
உரை
   
6ஒன்று கண்டீர் உலகுக்கு ஒரு தெய்வமும்
ஒன்று கண்டீர் உலகுக்கு உயிர் ஆவது
நன்று கண்டீர் நல் நமச்சிவாயப் பழம்
தின்று கண்டேற்கு இது தித்தித்த வாறே.
உரை
   
7சந்திரன் பாம்பொடும் சூடும் சடாதரன்
வந்து என்னை ஆண்ட மணிவிளக்கு ஆனவன்
அந்தமும் ஆதியும் இல்லா அரும் பொருள்
சிந்தையின் மேவித் தியக்கு அறுத்தானே.
உரை
   
8பண்டு எங்கள் ஈசன் நெடுமால் பிரமனைக்
கண்டு அங்கு இருக்கும் கருத்து அறிவார் இல்லை
விண்டு அங்கே தோன்றி வெறு மனம் ஆயிடில்
துண்டு அங்கு இருந்தோர் தூறது ஆமே.
உரை
   
9அன்னையும் அத்தனும் அன்பு உற்றது அல்லது
அன்னையும் அத்தனும் ஆர் அறிவார் என்னை
அன்னையும் அத்தனும் யானும் உடன் இருந்து
அன்னையும் அத்தனை யான் புரந்தேனே.
உரை
   
10கொண்ட சுழியும் குலவரை உச்சியும்
அண்டரும் அண்டத் தலைவரும் ஆதியும்
எண் திசை யோரும் வந்து என் கைத் தலத்து உளே
உண்டனர் நான் இனி உய்ந்து ஒழிந்தேனே.
உரை
   
11நமன் வரின் ஞான வாள் கொண்டே எறிவன்
சிவன் வரின் நான் உடன் போவது திண்ணம்
பவம் வரும் வல்வினை பண்டே அறுத்தேன்
தவம் வரும் சிந்தைக்குத் தான் எதிர் யாரே.
உரை
   
12சித்தம் சிவமாய் மலம் மூன்றும் செற்றவர்
சுத்தச் சிவம் ஆவர் தோயார் மல பந்தம்
கத்தும் சிலுகும் கலகமும் கை காணார்
சத்தம் பரவிந்து தான் ஆம் என்று எண்ணியே.
உரை
   
13நினைப்பும் மறப்பும் இலாதவர் நெஞ்சம்
வினைப் பற்று அறுக்கும் விமலன் இருக்கும்
வினைப் பற்று அறுக்கும் விமலனைத் தேடி
நினைக்கப் பெறில் அவன் நீளியன் ஆமே.
உரை
   
14சிவ பெருமான் என்று நான் அழைத்து ஏத்தத்
தவ பெருமான் என்று தான் வந்து நின்றான்
அவ பெருமான் என்னை ஆள் உடை நாதன்
பவ பெருமானைப் பணிந்து நின்றேனே.
உரை
   
15பணிந்து நின்றேன் பரமாதி பதியைத்
துணிந்து நின்றேன் இனி மற்று ஒன்றும் வேண்டேன்
அணிந்து நின்றேன் உடல் ஆதிப் பிரானைத்
தணிந்து நின்றேன் சிவன் தன்மை கண்டேனே.
உரை
   
16என் நெஞ்சம் ஈசன் இணை அடி தாம் சேர்ந்து
முன்னம் செய்து ஏத்த முழுதும் பிறப்பு அறும்
தன் நெஞ்சம் இல்லாத் தலைவன் தலைவிதி
பின்னம் செய்து என்னைப் பிணக்கு அறுத்தானே.
உரை
   
17பிணக்கு அறுத்தான் பிணி மூப்பு அறுத்து எண்ணும்
கணக்கு அறுத்து ஆண்டனன் காண் நந்தி என்னைப்
பிணக்கு அறுத்து என்னுடன் முன் வந்த துன்பம்
வணக்கல் உற்றேன் சிவம் வந்தது தானே.
உரை
   
18சிவன் வந்து தேவர் குழாம் உடன் கூடப்
பவம் வந்திட நின்ற பாசம் அறுத்திட்டு
அவன் எந்தை ஆண்டு அருள் ஆதிப் பெருமான்
அவன் வந்து என் உள்ளே அகப்பட்ட வாறே.
உரை
   
19கரும்பும் தேனும் கலந்த ஓர் காயத்தில்
அரும்பும் கந்தமும் ஆகிய ஆனந்தம்
விரும்பியே உள்ளம் வெளி உறக் கண்டபின்
கரும்பும் கைத்தது தேனும் புளித்ததே.
உரை
   
20உள்ள சரி ஆதி ஒட்டியே மீட்டு என்பால்
வள்ளல் அருத்தியே வைத்த வளம் பாடிச்
செய்வன எல்லாம் சிவம் ஆகக் காண்டலால்
கை வளம் இன்றிக் கருக் கடந்தேனே.
உரை
   
21மீண்டார் கமலத்து உள் அங்கி மிகச் சென்று
தூண்டா விளக்கின் தகளி நெய் சோர்தலும்
பூண்டாள் ஒருத்தி புவன சூடா மணி
மாண்டான் ஒருவன் கை வந்தது தானே.
உரை
   
22அன்பு உள் உருகி அழுவன் அரற்றுவன்
என்பும் உருக இராப் பகல் ஏத்துவன்
என் பொன் மணியை இறைவனை ஈசனைத்
தின்பன் கடிப்பன் திருத்துவன் தானே.
உரை
   
23மனம் விரிந்து குவிந்தது மாதவ
மனம் விரிந்து குவிந்தது வாயு
வனம் விரிந்து குவிந்தது மன் உயிர்
மனம் விரிந்து உரை மாண்டது முத்தியே.
உரை