ஒன்பதாம் தந்திரம்

21. தோத்திரம்

1மாயனை நாடி மன நெடும் தேர் ஏறிப்
போயின நாடு அறியாதே புலம்புவர்
தேயமும் நாடும் திரிந்து எங்கள் செல்வனைக்
காயமின் நாட்டிடைக் கண்டு கொண்டேனே.
உரை
   
2மன்னும் மலைபோல் மத வாரணத்தின் மேல்
இன்னிசை பாட இருந்தவர் ஆர் எனில்
முன்னியல் கால முதல்வனார் நாமத்தைப்
பன்னினர் என்றே பாடு அறிவீரே.
உரை
   
3முத்தினின் முத்தை முகிழ் இள ஞாயிற்றை
எத்தனை வானோரும் ஏத்தும் இறைவனை
அத்தனைக் காணாது அரற்று கின்றேன் ஏனையோர்
பித்தன் இவன் என்று பேசு கின்றாரே.
உரை
   
4புகுந்து நின்றான் எங்கள் புண்ணிய மூர்த்தி
புகுந்து நின்றான் எங்கள் போதறி வாளன்
புகுந்து நின்றான் அடியார் தங்கள் நெஞ்சம்
புகுந்து நின்றானையே போற்று கின்றேனே.
உரை
   
5பூதக் கண்ணாடியில் புகுந்திலன் போதுளன்
வேதக் கண்ணாடியில் வேறே வெளிப்படு
நீதிக் கண்ணாடி நினைவார் மனத்து உளன்
கீதக் கண்ணாடியில் கேட்டு நின்றேனே.
உரை
   
6நாமம் ஓர் ஆயிரம் ஓதுமின் நாதனை
ஏமம் ஓர் ஆயிரத்து உள்ளே இசைவீர்கள்
ஓமம் ஓர் ஆயிரம் ஓத வல்லார் அவர்
காமம் ஓர் ஆயிரம் கண்டு ஒழிந்தாரே.
உரை
   
7நானாவிதம் செய்து நாடுமின் நந்தியை
ஊனார் கமலத்தின் ஊடு சென்று அப்புறம்
வானோர் உலகம் வழிப் பட மீண்டபின்
தேன் ஆர உண்டு தெவிட்டலும் ஆமே.
உரை
   
8வந்து நின்றான் அடியார் கட்கு அரும் பொருள்
இந்திரன் ஆதி இமையவர் வேண்டினும்
சுந்தர மாதர் துழனி ஒன்று அல்லது
அந்தர வானத்தின் அப்புறம் ஆமே.
உரை
   
9மண்ணில் கலங்கிய நீர் போல் மனிதர்கள்
எண்ணில் கலங்கி இறைவன் இவன் என்னார்
உண்ணில் குளத்தின் முகந்து ஒருபால் வைத்துத்
தெண்ணில் படுத்த சிவன் அவன் ஆமே.
உரை
   
10மெய்த் தவத்தானை விரும்பும் ஒருவர்க்குக்
கைத் தலம் சேர்தரு நெல்லிக் கனி ஒக்கும்
சுத்தனைத் தூய் நெறியாய் நின்ற தேவர்கள்
அத்தனை நாடி அமைந்து ஒழிந்தேனே.
உரை
   
11அமைந்து ஒழிந்தேன் அளவு இல் புகழ் ஞானம்
சமைந்து ஒழிந்தேன் தடு மாற்றம் ஒன்று இல்லை
புகைந்து எழும் பூதலம் புண்ணியன் நண்ணி
வகைந்து கொடுக்கின்ற வள்ளலும் ஆமே.
உரை
   
12வள்ளல் தலைவனை வான நல் நாடனை
வெள்ளப் புனல் சடை வேத முதல்வனைக்
கள்ளப் பெருமக்கள் காண்பர் கொலோ என்று
உள்ளத்தின் உள்ளே ஒளித்து இருந்து ஆளுமே.
உரை
   
13ஆளும் மலர்ப் பதம் தந்த கடவுளை
நாளும் வழிபட்டு நன்மையுள் நின்றவர்
கோளும் வினையும் அறுக்கும் குரிசிலின்
வாளும் மனத் தொடும் வைத்து ஒழிந்தேனே.
உரை
   
14விரும்பில் அவன் அடி வீர சுவர்க்கம்
பொருந்தில் அவன் அடி புண்ணிய லோகம்
திருந்தில் அவன் அடி தீர்த்தமும் ஆகும்
வருந்தி அவன் அடி வாழ்த்த வல்லார்க்கே.
உரை
   
15வானகம் ஊடு அறுத்தான் இவ் உலகினில்
தானகம் இல்லாத் தனி ஆகும் போதகன்
கானக வாழைக் கனி நுகர்ந்து உள் உறும்
பானகச் சோதியைப் பற்றி நின்றேனே.
உரை
   
16விதி அது மேலை அமரர் உறையும்
பதி அது பாய் புனல் கங்கையும் உண்டு
துதி அது தொல்வினைப் பற்று அறுவிக்கும்
பதி அது அவ்விட்ட அந்தமும் ஆமே.
உரை
   
17மேல் அது வானவர் கீழ் அது மாதவர்
தான் இடர் மானுடர் கீழ் அது மாதனம்
கான் அது கூவிள மாலை கமழ் சடை
ஆனது செய்யும் எம் ஆர் உயிர் தானே.
உரை
   
18சூழும் கருங் கடல் நஞ்சு உண்ட கண்டனை
ஏழும் இரண்டிலும் ஈசன் பிறப்பு இலி
யாழும் சுனையும் அடவியும் அங்கு உளன்
வாழும் எழுத்து ஐந்து மன்னனும் ஆமே.
உரை
   
19உலகம் அது ஒத்து மண் ஒத்து உயர் காற்றை
அலர் கதிர் அங்கி ஒத்து ஆதிப் பிரானும்
நிலவிய மா முகில் நீர் ஒத்து மீண்டச்
செலவு ஒத்து அமர் திகைத் தேவர் பிரானே.
உரை
   
20பரிசு அறிந்து அங்கு உளன் அங்கி அருக்கன்
பரிசு அறிந்து அங்கு உளன் மாருதத்து ஈசன்
பரிசு அறிந்து அங்கு உளன் மாமதி ஞானப்
பரிசு அறிந்து தன்னிலம் பாரிக்கும் ஆறே.
உரை
   
21அந்தம் கடந்தும் அது அதுவாய் நிற்கும்
பந்த உலகினில் கீழோர் பெரும் பொருள்
தந்த உலகு எங்கும் தானே பராபரன்
வந்து படைக்கின்ற மாண்பு அது ஆமே.
உரை
   
22முத்தண்ட வீரண்டமே முடி ஆயினும்
அத்தன் உருவம் உலகு ஏழ் எனப்படும்
அத்தனின் பாதாளம் அளவு உள்ள சேவடி
மத்தர் அதனை மகிழ்ந்து உணராரே.
உரை
   
23ஆதிப் பிரான் நம் பிரான் அவ் அகல் இடச்
சோதிப் பிரான் சுடர் மூன்று ஒளியாய் நிற்கும்
ஆதிப் பிரான் அண்டத்து அப்புறம் கீழ் அவன்
ஆதிப் பிரான் நடு ஆகி நின்றானே.
உரை
   
24அண்டம் கடந்து உயர்ந்து ஓங்கும் பெருமையன்
பிண்டம் கடந்த பிறவிச் சிறுமையன்
தொண்டர் நடந்த கனை கழல் காண் தொறும்
தொண்டர்கள் தூய் நெறி தூங்கி நின்றானே.
உரை
   
25உலவு செய் நோக்கம் பெரும் கடல் சூழ
நில முழுது எல்லா நிறைந்தனன் ஈசன்
பல முழுது எல்லாம் படைத்தனன் முன்னே
புலம் உழு பொன் நிறம் ஆகி நின்றானே.
உரை
   
26பரா பரன் ஆகிப் பல் ஊழிகள் தோறும்
பரா பரன் ஆய் இவ் அகல் இடம் தாங்கித்
தரா பரன் ஆய் நின்ற தன்மை உணரார்
நிரா பரன் ஆகி நிறைந்து நின்றானே.
உரை
   
27போற்றும் பெரும் தெய்வம் தானே பிறர் இல்லை
ஊற்றமும் ஓசையும் ஓசை ஒடுக்கமும்
வேற்று உடல் தான் என்றது பெரும் தெய்வம் ஆம்
காற்றது ஈசன் கலந்து நின்றானே.
உரை
   
28திகை அனைத்தும் சிவனே அவன் ஆகின்
மிகை அனைத்தும் சொல்ல வேண்டா மனிதரே
புகை அனைத்தும் புறம் அங்கியில் கூடு
முகைஅனைத்தும் எங்கள் ஆதிப் பிரானே.
உரை
   
29கலை ஒரு மூன்றும் கடந்து அப்பால் நின்ற
தலைவனை நாடுமின் தத்துவ நாதன்
விலை இல்லை விண்ணவ ரோடும் உரைப்பன்
நரை இல்லை உள்ளுறும் உள்ளவன் தானே.
உரை
   
30படிகால் பிரமன் செய் பாசம் அறுத்து
நெடியான் குறுமை செய் நேசம் அறுத்துச்
செடியார் தவத்தினில் செய் தொழில் நீக்கி
அடியேனை உய்ய வைத்து அன்பு கொண்டானே.
உரை
   
31ஈசன் என்று எட்டுத் திசையும் இயங்கின
ஓசையினின்று எழு சத்தம் உலப்பு இலி
தேசம் ஒன்று ஆங்கே செழும் கண்டம் ஒன்பதும்
வாச மலர் போல் மருவி நின்றானே.
உரை
   
32இல்லனும் அல்லன் உளன் அல்லன் எம் இறை
கல்லது நெஞ்சம் பிளந்திடும் காட்சியன்
தொல்லையன் தூயன் துளக்கிலன் தூய் மணி
சொல் அரும் சோதி தொடர்ந்து நின்றானே.
உரை
   
33உள்ளத்து ஒடுங்கும் புறத்து உளும் நான் எனும்
கள்ளத் தலைவன் கமழ் சடை நந்தியும்
வள்ளல் பெருமை வழக்கம் செய்வார்கள் தம்
அள்ளல் கடலை அறுத்து நின்றானே.
உரை
   
34மாறு எதிர் வானவர் தானவர் நாள் தொறும்
கூறுதல் செய்து குரை கழல் நாடுவர்
ஊறுவர் உள்ளத்து அகத்தும் புறத்துளும்
வேறு செய்து ஆங்கே விளக்கு ஒளி ஆமே.
உரை
   
35விண்ணிலும் வந்த வெளி இலன் மேனியன்
கண்ணிலும் வந்த புலன் அல்லன் காட்சியன்
பண்ணினில் வந்த பயன் அல்லன் பான்மையன்
எண் இல் ஆனந்தமும் எங்கள் பிரானே.
உரை
   
36உத்தமன் எங்கும் உகக்கும் பெரும் கடல்
நித்திலச் சோதியன் நீலக் கருமையன்
எத்தனை காலமும் எண்ணுவர் ஈசனைச்
சித்தர் அமரர்கள் தேர்ந்து அறியாரே.
உரை
   
37நிறம் பல எவ் வண்ணம் அவ் வண்ணம் ஈசன்
அறம் பல எவ் வண்ணம் அவ் வண்ணம் இன்பம்
மறம் பல எவ் வண்ணம் அவ் வண்ணம் பாவம்
புறம் பல காணினும் போற்ற கிலாரே.
உரை
   
38இங்கு நின்றான் அங்கு நின்றனன் எங்கு உளன்
பொங்கி நின்றான் புவனா பதி புண்ணியன்
கங்குல் நின்றான் கதிர் மா மதி ஞாயிறு
எங்கும் நின்றான் மழை போல் இறை தானே.
உரை
   
39உணர்வு அது வாயுமே உத்தமம் ஆயும்
உணர்வு அது நுண் அறிவு எம் பெருமானைப்
புணர்வு அது வாயும் புல்லியது ஆயும்
உணர் உடல் அண்டமும் ஆகி நின்றானே.
உரை
   
40தன் வலியால் உலகு ஏழும் தரித்தவன்
தன் வலியாலே அணுவினும் தான் ஒய்யன்
தன் வலியான் மலை எட்டினும் தான் சாரான்
தன் வலியாலே தடம் கடல் ஆமே.
உரை
   
41ஏனோர் பெருமையன் ஆகிலும் எம் இறை
ஊனே சிறுமையுள் உள் கலந்து அங்கு உளன்
வானோர் அறியும் அளவு அல்லன் மாதேவன்
தானே அறியும் தவத்தின் அளவே.
உரை
   
42பிண்டால் அம் வித்தில் எழுந்த பெருமுளைக்கு
உண்டால் அம் காயத்துக் குதிரை பழுத்தது
உண்டனர் உண்டார் உணர்வு இலா மூடர்கள்
பிண்டத்து உட்பட்டுப் பிணங்கு கின்றார்களே.
உரை