ஒன்பதாம் தந்திரம்

22. சர்வ வியாபி

1ஏயும் சிவ போகம் ஈது அன்றி ஓர் ஒளி
ஆயும் அறிவையும் மாயா உபாதியால்
ஏய பரிய புரியும் தனது எய்தும்
சாயும் தனது வியா பகம் தானே.
உரை
   
2நான் அறிந்த அப் பொருள் நாட இடம் இல்லை
வான் அறிந்து அங்கே வழியுற விம்மிடும்
ஊன் அறிந்து உள்ளே உயிர்க்கின்ற ஒண் சுடர்
தான் அறிந்து எங்கும் தலைப் படல் ஆமே.
உரை
   
3கடல் இடை வாழ்கின்ற கௌவை உலகத்து
உடல் இடை வாழ்வு கொண்டு உள் ஒளி நாடி
உடல் இடை வைகின்ற உள் உறு தேவனைக்
கடலின் மலி திரைக் காணலும் ஆமே.
உரை
   
4பெரும் சுடர் மூன்றினும் உள் ஒளி ஆகித்
தெரிந்து உடலாய் நிற்கும் தேவர் பிரானும்
இரும் சுடர் விட்டிட்டு இகல் இடம் எல்லாம்
பரிந்து உடன் போகின்ற பல் கோரை ஆமே.
உரை
   
5உறுதியின் உள் வந்த உள் வினைப் பட்டு
இறுதியின் வீழ்ந்தார் இரணம் அது ஆகும்
சிறுதியின் உள் ஒளி திப்பிய மூர்த்தி
பெறுதியின் மேலோர் பெரும் சுடர் ஆமே.
உரை
   
6பற்றின் உள்ளே பரம் ஆய பரம் சுடர்
முற்றினும் முற்றி முளைக் கின்ற மூன்று ஒளி
நெற்றியின் உள்ளே நினைவாய் நிலை தரு
மற்றவன் ஆய் நின்ற மாதவன் தானே.
உரை
   
7தேவனும் ஆகும் திசை திசை பத்துளும்
ஏவனும் ஆம் விரி நீர் உலகு ஏழையும்
ஆவனும் ஆம் அமர்ந்து எங்கும் உலகினும்
நாவனும் ஆகி நவிற்று கின்றானே.
உரை
   
8நோக்கும் கருடன் நொடி ஏழ் உலகையும்
காக்கும் அவனித் தலைவனும் அங்கு உள
நீக்கும் வினை என் நிமலன் பிறப்பு இலி
போக்கும் வரவும் புணர வல்லானே.
உரை
   
9செழும் சடையன் செம்பொனே ஒக்கும் மேனி
ஒழிந்தன வாயு ஒருங்குடன் கூடும்
கழிந்திலன் எங்கும் பிறப்பு இலன் ஈசன்
ஒழிந்திலன் ஏழு உலகு ஒத்து நின்றானே.
உரை
   
10புலமையின் நாற்றம் இல் புண்ணியன் எந்தை
நலமையின் ஞான வழக்கமும் ஆகும்
விலமையில் வைத்துள வேதியர் கூறும்
பலமையில் எங்கும் பரந்து நின்றானே.
உரை
   
11விண்ணவன் ஆய் உலகு ஏழுக்கும் மேல் உளன்
மண்ணவன் ஆய் வலம் சூழ் கடல் ஏழுக்கும்
தண்ணவன் ஆய் அது தன்மையின் நிற்பது ஓர்
கண்ணவன் ஆகிக் கலந்து நின்றானே.
உரை
   
12நின்றனன் மாலொடு நான் முகன் தான் ஆகி
நின்றனன் தான் நிலம் கீழொடு மேல் என
நின்றனன் தான் நெடு மால் வரை ஏழ் கடல்
நின்றனன் தானே வளம் கனி ஆயே.
உரை
   
13புவனா பதி மிகு புண்ணியன் எந்தை
அவனே உலகில் அடர் பெரும் பாகன்
அவனே அரும் பல சீவனும் ஆகும்
அவனே இறை என மால் உற்ற வாறே.
உரை
   
14உள் நின்று ஒளிரும் உலவாப் பிராணனும்
விண் நின்று இயங்கும் விரிகதிர்ச் செல்வனும்
மண் நின்று இயங்கும் வாயுவும் ஆய் நிற்கும்
கண் நின்று இலங்கும் கருத்தவன் தானே.
உரை
   
15எண்ணும் எழுத்தும் இனம் செயல் அவ்வழிப்
பண்ணும் திறனும் படைத்த பரமனைக்
கண்ணில் கவரும் கருத்தில் அது இது
உள் நின்று உருக்கி ஓர் ஆயமும் ஆமே.
உரை
   
16இருக்கின்ற எண் திசை அண்டம் பாதாளம்
உருக்கொடு தன் நடு ஓங்க இவ் வண்ணம்
கருக்கொடு எங்கும் கலந்து இருந்தானே
திருக் கொன்றை வைத்த செழும் சடையானே.
உரை
   
17பலவுடன் சென்ற அப் பார் முழுது ஈசன்
செலவு அறிவார் இல்லை சேயன் அணியன்
அலைவு இலன் சங்கரன் ஆதி எம் ஆதி
பல இலது ஆய் நிற்கும் பான்மை வல்லானே.
உரை
   
18அது அறிவு ஆனவன் ஆதிப் புராணன்
எது அறியா வகை நின்றவன் ஈசன்
பொது அது ஆன புவனங்கள் எட்டும்
இது அறிவான் நந்தி எங்கள் பிரானே.
உரை
   
19நீரும் நிலனும் விசும்பு அங்கி மாருதம்
தூரும் உடம்பு உறு சோதியும் ஆய் உளன்
பேரும் பராபரன் பிஞ்ஞகன் எம் இறை
ஊரும் சகலன் உலப்பு இலி தானே.
உரை