முகப்பு		தொடக்கம்

547 என்பு உருகி இன வேல் நெடுங் கண்கள்       இமை பொருந்தா பல நாளும் துன்பக் கடல் புக்கு வைகுந்தன் என்பது ஓர்       தோணி பெறாது உழல்கின்றேன் அன்பு உடையாரைப் பிரிவு உறு நோயது       நீயும் அறிதி குயிலே பொன் புரை மேனிக் கருளக் கொடி உடைப்       புண்ணியனை வரக் கூவாய்             (4)