நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம்

முதல் ஆயிரம்
பெரியாழ்வார்
பெரியாழ்வார் திருமொழி

தாய்ப்பால் உண்ண அழைத்தல்
127அரவு அணையாய் ஆயர் ஏறே
      அம்மம் உண்ணத் துயிலெழாயே
இரவும் உண்ணாது உறங்கி நீ போய்
      இன்றும் உச்சி கொண்டதாலோ
வரவுங் காணேன்;வயிறு அசைந்தாய்
      வன முலைகள் சோர்ந்து பாயத்
திரு உடைய வாய்மடுத்துத்
      திளைத்து உதைத்துப் பருகிடாயே             (1)
   
128வைத்த நெய்யும் காய்ந்த பாலும்
      வடி தயிரும் நறு வெண்ணெயும்
இத்தனையும் பெற்றறியேன்
      எம்பிரான் நீ பிறந்த பின்னை
எத்தனையும் செய்யப் பெற்றாய்;
      ஏதும் செய்யேன் கதம் படாதே
முத்து அனைய முறுவல் செய்து
      மூக்கு உறிஞ்சி முலை உணாயே             (2)
   
129தந்தம் மக்கள் அழுது சென்றால்
      தாய்மார் ஆவார் தரிக்ககில்லார்
வந்து நின்மேற் பூசல் செய்ய
      வாழ வல்ல வாசுதேவா
உந்தையார் உன்திறத்தர் அல்லர்
      உன்னை நான் ஒன்று உரப்பமாட்டேன்
நந்தகோபன் அணி சிறுவா
      நான் சுரந்த முலை உணாயே             (3)
   
130கஞ்சன்தன்னால் புணர்க்கப்பட்ட
      கள்ளச் சகடு கலக்கு அழிய
பஞ்சி அன்ன மெல்லடியால்
      பாய்ந்த போது நொந்திடும் என்று
அஞ்சினேன் காண் அமரர் கோவே
      ஆயர் கூட்டத்து அளவன்றாலோ
கஞ்சனை உன் வஞ்சனையால்
      வலைப்படுத்தாய் முலை உணாயே             (4)
   
131தீய புந்திக் கஞ்சன் உன்மேல்
      சினம் உடையன் சோர்வு பார்த்து
மாயந்தன்னால் வலைப்படுக்கில்
      வாழகில்லேன் வாசுதேவா
தாயர் வாய்ச்சொல் கருமம் கண்டாய்
      சாற்றிச் சொன்னேன் போகவேண்டா
ஆயர் பாடிக்கு அணிவிளக்கே
      அமர்ந்து வந்து என் முலை உணாயே             (5)
   
132மின் அனைய நுண் இடையார்
      விரி குழல்மேல் நுழைந்த வண்டு
இன் இசைக்கும் வில்லிபுத்தூர்
      இனிது அமர்ந்தாய் உன்னைக் கண்டார்
என்ன நோன்பு நோற்றாள் கொலோ
      இவனைப் பெற்ற வயிறு உடையாள்
என்னும் வார்த்தை எய்துவித்த
      இருடிகேசா முலை உணாயே             (6)
   
133பெண்டிர் வாழ்வார் நின் ஒப்பாரைப்
      பெறுதும் என்னும் ஆசையாலே
கண்டவர்கள் போக்கு ஒழிந்தார்
      கண்ணிணையால் கலக்க நோக்கி
வண்டு உலாம் பூங்குழலினார் உன்
      வாயமுதம் உண்ண வேண்டிக்
கொண்டு போவான் வந்து நின்றார்
      கோவிந்தா நீ முலை உணாயே            (7)
   
134இரு மலை போல் எதிர்ந்த மல்லர்
      இருவர் அங்கம் எரிசெய்தாய் உன்
திரு மலிந்து திகழு மார்வு
      தேக்க வந்து என் அல்குல் ஏறி
ஒரு முலையை வாய்மடுத்து
      ஒரு முலையை நெருடிக்கொண்டு
இரு முலையும் முறை முறையாய்
      ஏங்கி ஏங்கி இருந்து உணாயே             (8)
   
135அங் கமலப் போதகத்தில்
      அணி கொள் முத்தம் சிந்தினாற்போல்
செங் கமல முகம் வியர்ப்ப
      தீமை செய்து இம் முற்றத்தூடே
அங்கம் எல்லாம் புழுதியாக
      அளைய வேண்டா அம்ம விம்ம
அங்கு அமரர்க்கு அமுது அளித்த
      அமரர் கோவே முலை உணாயே            (9)
   
136ஓட ஓடக் கிண்கிணிகள்
      ஒலிக்கும் ஓசைப் பாணியாலே
பாடிப் பாடி வருகின்றாயைப்
      பற்பநாபன் என்று இருந்தேன்
ஆடி ஆடி அசைந்து அசைந்திட்டு
      அதனுக்கு ஏற்ற கூத்தை ஆடி
ஓடி ஒடிப் போய்விடாதே
      உத்தமா நீ முலை உணாயே             (10)
   
137வார் அணிந்த கொங்கை ஆய்ச்சி
      மாதவா உண் என்ற மாற்றம்
நீர் அணிந்த குவளை வாசம்
      நிகழ நாறும் வில்லிபுத்தூர்ப்
பார் அணிந்த தொல் புகழான்
      பட்டர்பிரான் பாடல் வல்லார்
சீர் அணிந்த செங்கண்மால் மேல்
      சென்ற சிந்தை பெறுவர் தாமே            (11)