நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம்

முதல் ஆயிரம்
பெரியாழ்வார்
பெரியாழ்வார் திருமொழி

தன் தகவின்மையை அறிவித்தல்
432வாக்குத் தூய்மை இலாமையினாலே
      மாதவா உன்னை வாய்க்கொள்ள மாட்டேன்
நாக்கு நின்னை அல்லால் அறியாது
      நான் அது அஞ்சுவன் என்வசம் அன்று
மூர்க்குப் பேசுகின்றான் இவன் என்று
      முனிவாயேலும் என் நாவினுக்கு ஆற்றேன்
காக்கை வாயிலும் கட்டுரை கொள்வர்
      காரணா கருளக் கொடியானே             (1)
   
433சழக்கு நாக்கொடு புன்கவி சொன்னேன்
      சங்கு சக்கரம் ஏந்து கையானே
பிழைப்பர் ஆகிலும் தம் அடியார் சொல்
      பொறுப்பது பெரியோர் கடன் அன்றே
விழிக்கும் கண்ணிலேன் நின் கண் மற்றல்லால்
      வேறு ஒருவரோடு என் மனம் பற்றாது
உழைக்கு ஓர் புள்ளி மிகை அன்று கண்டாய்
      ஊழி ஏழ் உலகு உண்டு உமிழ்ந்தானே             (2)
   
434நன்மை தீமைகள் ஒன்றும் அறியேன்
      நாரணா என்னும் இத்தனை அல்லால்
புன்மையால் உன்னைப் புள்ளுவம் பேசிப்
      புகழ்வான் அன்று கண்டாய் திருமாலே
உன்னுமாறு உன்னை ஒன்றும் அறியேன்
      ஓவாதே நமோ நாரணா என்பன்
வன்மை ஆவது உன் கோயிலில் வாழும்
      வைட்டணவன் என்னும் வன்மை கண்டாயே            (3)
   
435நெடுமையால் உலகேழும் அளந்தாய்
      நின்மலா நெடியாய் அடியேனைக்
குடிமை கொள்வதற்கு ஐயுற வேண்டா
      கூறை சோறு இவை வேண்டுவதில்லை
அடிமை என்னும் அக் கோயின்மையாலே
      அங்கங்கே அவை போதரும் கண்டாய்
கொடுமைக் கஞ்சனைக் கொன்று நின் தாதை
      கோத்த வன் தளை கோள் விடுத்தானே            (4)
   
436தோட்டம் இல்லவள் ஆத் தொழு ஓடை
      துடவையும் கிணறும் இவை எல்லாம்
வாட்டம் இன்றி உன் பொன்னடிக் கீழே
      வளைப்பு-அகம் வகுத்துக்கொண்டு இருந்தேன்
நாட்டு மானிடத்தோடு எனக்கு அரிது
      நச்சுவார் பலர் கேழல் ஒன்று ஆகிக்
கோட்டு மண் கொண்ட கொள்கையினானே
      குஞ்சரம் விழக் கொம்பு ஒசித்தானே             (5)
   
437கண்ணா நான்முகனைப் படைத்தானே
      காரணா கரியாய் அடியேன் நான்
உண்ணா நாள் பசி ஆவது ஒன்று இல்லை
      ஓவாதே நமோ நாரணா என்று
எண்ணா நாளும் இருக்கு எசுச் சாம
      வேத நாள்மலர் கொண்டு உன பாதம்
நண்ணா நாள் அவை தத்துறுமாகில்
      அன்று எனக்கு அவை பட்டினி நாளே            (6)
   
438வெள்ளை வெள்ளத்தின் மேல் ஒரு பாம்பை
      மெத்தையாக விரித்து அதன் மேலே
கள்ள நித்திரை கொள்கின்ற மார்க்கம்
      காணலாங்கொல் என்று ஆசையினாலே
உள்ளம் சோர உகந்து எதிர் விம்மி
      உரோம கூபங்களாய்க் கண்ண நீர்கள்
துள்ளம் சோரத் துயில் அணை கொள்ளேன்
      சொல்லாய் யான் உன்னைத் தத்துறுமாறே             (7)
   
439வண்ண மால் வரையே குடையாக
      மாரி காத்தவனே மதுசூதா
கண்ணனே கரி கோள் விடுத்தானே
      காரணா களிறு அட்ட பிரானே
எண்ணுவார் இடரைக் களைவானே
      ஏத்தரும் பெருங் கீர்த்தியினானே
நண்ணி நான் உன்னை நாள்தொறும் ஏத்தும்
      நன்மையே அருள்செய் எம்பிரானே            (8)
   
440நம்பனே நவின்று ஏத்த வல்லார்கள்
      நாதனே நரசிங்கமது ஆனாய்
உம்பர்கோன் உலகு ஏழும் அளந்தாய்
      ஊழி ஆயினாய் ஆழி முன் ஏந்திக்
கம்ப மா கரி கோள் விடுத்தானே
      காரணா கடலைக் கடைந்தானே
எம்பிரான் என்னை ஆள் உடைத் தேனே
      ஏழையேன் இடரைக் களையாயே            (9)
   
441காமர் தாதை கருதலர் சிங்கம்
      காண இனிய கருங்குழற் குட்டன்
வாமனன் என் மரகத வண்ணன்
      மாதவன் மதுசூதனன் தன்னைச்
சேம நன்கு அமரும் புதுவையர் கோன்
      விட்டுசித்தன் வியன் தமிழ் பத்தும்
நாமம் என்று நவின்று உரைப்பார்கள்
      நண்ணுவார் ஒல்லை நாரணன் உலகே            (10)