நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம்

முதல் ஆயிரம்
பெரியாழ்வார்
பெரியாழ்வார் திருமொழி

பண்டன்று பட்டினம் காப்பே
442நெய்க் குடத்தைப் பற்றி ஏறும்
      எறும்புகள் போல் நிரந்து எங்கும்
கைக் கொண்டு நிற்கின்ற நோய்காள்
      காலம் பெற உய்யப் போமின்
மெய்க் கொண்டு வந்து புகுந்து
      வேதப் பிரானார் கிடந்தார்
பைக் கொண்ட பாம்பு- அணையோடும்
      பண்டு அன்று பட்டினம் காப்பே            (1)
   
443சித்திரகுத்தன் எழுத்தால்
      தென்புலக் கோன் பொறி ஒற்றி
வைத்த இலச்சினை மாற்றித்
      தூதுவர் ஓடி ஒளித்தார்
முத்துத் திரைக் கடற் சேர்ப்பன்
      மூதறிவாளர் முதல்வன்
பத்தர்க்கு அமுதன் அடியேன்
      பண்டு அன்று பட்டினம் காப்பே            (2)
   
444வயிற்றிற் தொழுவைப் பிரித்து
      வன்புலச் சேவை அதக்கிக்
கயிற்றும் அக்கு ஆணி கழித்துக்
      காலிடைப் பாசம் கழற்றி
எயிற்றிடை மண்கொண்ட எந்தை
      இராப்பகல் ஓதுவித்து என்னைப்
பயிற்றிப் பணிசெய்யக் கொண்டான்
      பண்டு அன்று பட்டினம் காப்பே            (3)
   
445மங்கிய வல்வினை நோய்காள்
      உமக்கும் ஓர் வல்வினை கண்டீர்
இங்குப் புகேன்மின் புகேன்மின்
      எளிது அன்று கண்டீர் புகேன்மின்
சிங்கப் பிரான் அவன் எம்மான்
      சேரும் திருக்கோயில் கண்டீர்
பங்கப்படாது உய்யப் போமின்
      பண்டு அன்று பட்டினம் காப்பே             (4)
   
446மாணிக் குறள் உரு ஆய
      மாயனை என் மனத்துள்ளே
பேணிக் கொணர்ந்து புகுத
      வைத்துக் கொண்டேன் பிறிது இன்றி
மாணிக்கப் பண்டாரம் கண்டீர்
      வலி வன் குறும்பர்கள் உள்ளீர்
பாணிக்க வேண்டா நடமின்
      பண்டு அன்று பட்டினம் காப்பே             (5)
   
447உற்ற உறுபிணி நோய்காள்
      உமக்கு ஒன்று சொல்லுகேன் கேண்மின்
பெற்றங்கள் மேய்க்கும் பிரானார்
      பேணும் திருக்கோயில் கண்டீர்
அற்றம் உரைக்கின்றேன் இன்னம்
      ஆழ்வினைகாள் உமக்கு இங்கு ஓர்
பற்றில்லை கண்டீர் நடமின்
      பண்டு அன்று பட்டினம் காப்பே             (6)
   
448கொங்கைச் சிறு வரை என்னும்
      பொதும்பினில் வீழ்ந்து வழுக்கி
அங்கு ஓர் முழையினில் புக்கிட்டு
      அழுந்திக் கிடந்து உழல்வேனை
வங்கக் கடல் வண்ணன் அம்மான்
      வல்வினை ஆயின மாற்றிப்
பங்கப் படாவண்ணம் செய்தான்
      பண்டு அன்று பட்டினம் காப்பே             (7)
   
449ஏதங்கள் ஆயின எல்லாம்
      இறங்கல் இடுவித்து என்னுள்ளே
பீதக வாடைப் பிரனார்
      பிரம குருவாகி வந்து
போதில் கமல வன் நெஞ்சம்
      புகுந்து என் சென்னித் திடரிற்
பாத இலச்சினை வைத்தார்
      பண்டு அன்று பட்டினம் காப்பே             (8)
   
450உறகல் உறகல் உறகல்
      ஒண்சுடர் ஆழியே சங்கே
அற எறி நாந்தக வாளே
      அழகிய சார்ங்கமே தண்டே
இறவு படாமல் இருந்த
      எண்மர் உலோகபாலீர்காள்
பறவை அரையா உறகல்
      பள்ளியறை குறிக்கொண்மின்            (9)
   
451அரவத்து அமளியினோடும்
      அழகிய பாற்கடலோடும்
அரவிந்தப் பாவையும் தானும்
      அகம்படி வந்து புகுந்து
பரவைத் திரை பல மோதப்
      பள்ளி கொள்கின்ற பிரானைப்
பரவுகின்றான் விட்டுசித்தன்
      பட்டினம் காவற் பொருட்டே             (10)