நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம்

முதல் ஆயிரம்
ஆண்டாள்
நாச்சியார் திருமொழி

சிற்றில் சிதையேல் எனல்
513நாமம் ஆயிரம் ஏத்த நின்ற
      நாராயணா நரனே உன்னை
மாமி தன் மகன் ஆகப் பெற்றால்
      எமக்கு வாதை தவிருமே
காமன் போதரு காலம் என்று பங்
      குனி நாள் கடை பாரித்தோம்
தீமை செய்யும் சிரீதரா எங்கள்
      சிற்றில் வந்து சிதையேலே             (1)
   
514இன்று முற்றும் முதுகு நோவ
      இருந்து இழைத்த இச் சிற்றிலை
நன்றும் கண் உற நோக்கி நாம் கொளும்
      ஆர்வந்தன்னைத் தணிகிடாய்
அன்று பாலகன் ஆகி ஆலிலை
      மேல் துயின்ற எம் ஆதியாய்
என்றும் உன் தனக்கு எங்கள்மேல் இரக்
      கம் எழாதது எம் பாவமே             (2)
   
515குண்டு நீர் உறை கோளரீ மத
      யானை கோள் விடுத்தாய் உன்னைக்
கண்டு மால் உறுவோங்களைக் கடைக்
      கண்களால் இட்டு வாதியேல்
வண்டல் நுண் மணல் தெள்ளி யாம் வளைக்
      கைகளால் சிரமப் பட்டோம்
தெண் திரைக்கடற் பள்ளியாய் எங்கள்
      சிற்றில் வந்து சிதையேலே             (3)
   
516பெய்யு மா முகில்போல் வண்ணா உன்தன்
      பேச்சும் செய்கையும் எங்களை
மையல் ஏற்றி மயக்க உன் முகம்
      மாய மந்திரம் தான் கொலோ?
நொய்யர் பிள்ளைகள் என்பதற்கு உன்னை
      நோவ நாங்கள் உரைக்கிலோம்
செய்ய தாமரைக் கண்ணினாய் எங்கள்
      சிற்றில் வந்து சிதையேலே             (4)
   
517வெள்ளை நுண் மணல் கொண்டு சிற்றில்
      விசித்திரப் பட வீதி வாய்த்
தெள்ளி நாங்கள் இழைத்த கோலம்
      அழித்தி யாகிலும் உன் தன் மேல்
உள்ளம் ஓடி உருகலல்லால்
      உரோடம் ஒன்றும் இலோம் கண்டாய்
கள்ள மாதவா கேசவா உன்
      முகத்தன கண்கள் அல்லவே             (5)
   
518முற்று இலாத பிள்ளைகளோம் முலை
      போந்திலாதோமை நாள்தொறும்
சிற்றில் மேல் இட்டுக் கொண்டு நீ சிறிது
      உண்டு திண்ணென நாம் அது
கற்றிலோம் கடலை அடைத்து அரக்
      கர் குலங்களை முற்றவும்
செற்று இலங்கையைப் பூசல் ஆக்கிய
      சேவகா எம்மை வாதியேல்             (6)
   
519பேதம் நன்கு அறிவார்களோடு இவை
      பேசினால் பெரிது இன் சுவை
யாதும் ஒன்று அறியாத பிள்ளைக
      ளோமை நீ நலிந்து என் பயன்?
ஓத மா கடல்வண்ணா உன் மண
      வாட்டிமாரொடு சூளறும்
சேது-பந்தம் திருத்தினாய் எங்கள்
      சிற்றில் வந்து சிதையேலே             (7)
   
520வட்ட வாய்ச் சிறுதூதையோடு
      சிறுசுளகும் மணலும் கொண்டு
இட்டமா விளையாடுவோங்களைச்
      சிற்றில் ஈடழித்து என் பயன்?
தொட்டு உதைத்து நலியேல் கண்டாய்
      சுடர்ச் சக்கரம் கையில் ஏந்தினாய்
கட்டியும் கைத்தால் இன்னாமை
      அறிதியே கடல்வண்ணனே             (8)
   
521முற்றத்து ஊடு புகுந்து நின் முகம் காட்டிப் புன்முறுவல் செய்து
சிற்றிலோடு எங்கள் சிந்தையும் சிதைக்
      கக் கடவையோ? கோவிந்தா
முற்ற மண்ணிடம் தாவி விண் உற
      நீண்டு அளந்து கொண்டாய் எம்மைப்
பற்றி மெய்ப்பிணக்கு இட்டக்கால் இந்தப்
      பக்கம் நின்றவர் என் சொல்லார்?            (9)
   
522சீதை வாயமுதம் உண்டாய் எங்கள்
      சிற்றில் நீ சிதையேல் என்று
வீதிவாய் விளையாடும் ஆயர்
      சிறுமியர் மழலைச் சொல்லை
வேத வாய்த் தொழிலார்கள் வாழ் வில்லி
      புத்தூர் மன் விட்டு சித்தன்தன்
கோதை வாய்த் தமிழ் வல்லவர் குறைவு
      இன்றி வைகுந்தம் சேர்வரே             (10)