முகப்பு

நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம்

முதல் ஆயிரம் ஆண்டாள் நாச்சியார் திருமொழி
துகிலைப் பணித்தருள் எனல்
523 கோழி அழைப்பதன் முன்னம்       குடைந்து நீராடுவான் போந்தோம் ஆழியஞ் செல்வன் எழுந்தான்       அரவு-அணைமேல் பள்ளி கொண்டாய் ஏழைமை ஆற்றவும் பட்டோம்       இனி என்றும் பொய்கைக்கு வாரோம் தோழியும் நானும் தொழுதோம்       துகிலைப் பணித்தருளாயே             (1)
524 இது என் புகுந்தது இங்கு? அந்தோ       இப் பொய்கைக்கு எவ்வாறு வந்தாய்? மதுவின் துழாய் முடி மாலே       மாயனே எங்கள் அமுதே விதி இன்மையால் அது மாட்டோம்       வித்தகப் பிள்ளாய் விரையேல் குதிகொண்டு அரவில் நடித்தாய்       குருந்திடைக் கூறை பணியாய்             (2)
525 எல்லே ஈது என்ன இளமை?       எம் அனைமார் காணில் ஒட்டார் பொல்லாங்கு ஈது என்று கருதாய்       பூங்குருந்து ஏறி இருத்தி வில்லால் இலங்கை அழித்தாய்       வேண்டியது எல்லாம் தருவோம் பல்லாரும் காணாமே போவோம்       பட்டைப் பணித்தருளாயே             (3)
526 பரக்க விழித்து எங்கும் நோக்கிப்       பலர் குடைந்து ஆடும் சுனையில் அரக்க நில்லா கண்ண நீர்கள்       அலமருகின்றவா பாராய் இரக்கமேல் ஒன்றும் இலாதாய்       இலங்கை அழித்த பிரானே குரக்கு-அரசு ஆவது அறிந்தோம்       குருந்திடைக் கூறை பணியாய் 4
527 காலைக் கதுவிடுகின்ற       கயலொடு வாளை விரவி வேலைப் பிடித்து என்னைமார்கள்       ஓட்டில் என்ன விளையாட்டோ? கோலச் சிற்றாடை பலவும்       கொண்டு நீ ஏறியிராதே கோலம் கரிய பிரானே       குருந்திடைக் கூறை பணியாய்             (5)
528 தடத்து அவிழ் தாமரைப் பொய்கைத்       தாள்கள் எம் காலைக் கதுவ விடத் தேள் எறிந்தாலே போல       வேதனை ஆற்றவும் பட்டோம் குடத்தை எடுத்து ஏறவிட்டுக்       கூத்தாட வல்ல எம் கோவே படிற்றை எல்லாம் தவிர்ந்து எங்கள்       பட்டைப் பணித்தருளாயே             (6)
529 நீரிலே நின்று அயர்க்கின்றோம்       நீதி-அல்லாதன செய்தாய் ஊரகம் சாலவும் சேய்த்தால்       ஊழி எல்லாம் உணர்வானே ஆர்வம் உனக்கே உடையோம்       அம்மனைமார் காணில் ஒட்டார் போர விடாய் எங்கள் பட்டைப்       பூங்குருந்து ஏறியிராதே             (7)
530 மாமிமார் மக்களே அல்லோம்       மற்றும் இங்கு எல்லாரும் போந்தார் தூமலர்க் கண்கள் வளரத்       தொல்லை இராத் துயில்வானே சேமமேல் அன்று இது சால       சிக்கென நாம் இது சொன்னோம் கோமள ஆயர் கொழுந்தே       குருந்திடைக் கூறை பணியாய்             (8)
531 கஞ்சன் வலைவைத்த அன்று       காரிருள் எல்லிற் பிழைத்து நெஞ்சு துக்கம் செய்யப் போந்தாய்       நின்ற இக் கன்னியரோமை அஞ்ச உரப்பாள் அசோதை       ஆணாட விட்டிட்டு இருக்கும் வஞ்சகப் பேய்ச்சிபால் உண்ட       மசிமையிலீ கூறை தாராய்             (9)
532 கன்னியரோடு எங்கள் நம்பி       கரிய பிரான் விளையாட்டைப் பொன் இயல் மாடங்கள் சூழ்ந்த       புதுவையர்கோன் பட்டன் கோதை இன்னிசையால் சொன்ன மாலை       ஈரைந்தும் வல்லவர் தாம் போய் மன்னிய மாதவனோடு       வைகுந்தம் புக்கு இருப்பாரே             (10)