நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம்

முதல் ஆயிரம்
ஆண்டாள்
நாச்சியார் திருமொழி

துகிலைப் பணித்தருள் எனல்
523கோழி அழைப்பதன் முன்னம்
      குடைந்து நீராடுவான் போந்தோம்
ஆழியஞ் செல்வன் எழுந்தான்
      அரவு-அணைமேல் பள்ளி கொண்டாய்
ஏழைமை ஆற்றவும் பட்டோம்
      இனி என்றும் பொய்கைக்கு வாரோம்
தோழியும் நானும் தொழுதோம்
      துகிலைப் பணித்தருளாயே             (1)
   
524இது என் புகுந்தது இங்கு? அந்தோ
      இப் பொய்கைக்கு எவ்வாறு வந்தாய்?
மதுவின் துழாய் முடி மாலே
      மாயனே எங்கள் அமுதே
விதி இன்மையால் அது மாட்டோம்
      வித்தகப் பிள்ளாய் விரையேல்
குதிகொண்டு அரவில் நடித்தாய்
      குருந்திடைக் கூறை பணியாய்             (2)
   
525எல்லே ஈது என்ன இளமை?
      எம் அனைமார் காணில் ஒட்டார்
பொல்லாங்கு ஈது என்று கருதாய்
      பூங்குருந்து ஏறி இருத்தி
வில்லால் இலங்கை அழித்தாய்
      வேண்டியது எல்லாம் தருவோம்
பல்லாரும் காணாமே போவோம்
      பட்டைப் பணித்தருளாயே             (3)
   
526பரக்க விழித்து எங்கும் நோக்கிப்
      பலர் குடைந்து ஆடும் சுனையில்
அரக்க நில்லா கண்ண நீர்கள்
      அலமருகின்றவா பாராய்
இரக்கமேல் ஒன்றும் இலாதாய்
      இலங்கை அழித்த பிரானே
குரக்கு-அரசு ஆவது அறிந்தோம்
      குருந்திடைக் கூறை பணியாய் 4
   
527காலைக் கதுவிடுகின்ற
      கயலொடு வாளை விரவி
வேலைப் பிடித்து என்னைமார்கள்
      ஓட்டில் என்ன விளையாட்டோ?
கோலச் சிற்றாடை பலவும்
      கொண்டு நீ ஏறியிராதே
கோலம் கரிய பிரானே
      குருந்திடைக் கூறை பணியாய்             (5)
   
528தடத்து அவிழ் தாமரைப் பொய்கைத்
      தாள்கள் எம் காலைக் கதுவ
விடத் தேள் எறிந்தாலே போல
      வேதனை ஆற்றவும் பட்டோம்
குடத்தை எடுத்து ஏறவிட்டுக்
      கூத்தாட வல்ல எம் கோவே
படிற்றை எல்லாம் தவிர்ந்து எங்கள்
      பட்டைப் பணித்தருளாயே             (6)
   
529நீரிலே நின்று அயர்க்கின்றோம்
      நீதி-அல்லாதன செய்தாய்
ஊரகம் சாலவும் சேய்த்தால்
      ஊழி எல்லாம் உணர்வானே
ஆர்வம் உனக்கே உடையோம்
      அம்மனைமார் காணில் ஒட்டார்
போர விடாய் எங்கள் பட்டைப்
      பூங்குருந்து ஏறியிராதே             (7)
   
530மாமிமார் மக்களே அல்லோம்
      மற்றும் இங்கு எல்லாரும் போந்தார்
தூமலர்க் கண்கள் வளரத்
      தொல்லை இராத் துயில்வானே
சேமமேல் அன்று இது சால
      சிக்கென நாம் இது சொன்னோம்
கோமள ஆயர் கொழுந்தே
      குருந்திடைக் கூறை பணியாய்             (8)
   
531கஞ்சன் வலைவைத்த அன்று
      காரிருள் எல்லிற் பிழைத்து
நெஞ்சு துக்கம் செய்யப் போந்தாய்
      நின்ற இக் கன்னியரோமை
அஞ்ச உரப்பாள் அசோதை
      ஆணாட விட்டிட்டு இருக்கும்
வஞ்சகப் பேய்ச்சிபால் உண்ட
      மசிமையிலீ கூறை தாராய்             (9)
   
532கன்னியரோடு எங்கள் நம்பி
      கரிய பிரான் விளையாட்டைப்
பொன் இயல் மாடங்கள் சூழ்ந்த
      புதுவையர்கோன் பட்டன் கோதை
இன்னிசையால் சொன்ன மாலை
      ஈரைந்தும் வல்லவர் தாம் போய்
மன்னிய மாதவனோடு
      வைகுந்தம் புக்கு இருப்பாரே             (10)