நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம்

இரண்டாம் ஆயிரம்
திருமங்கை ஆழ்வார்
பெரிய திருமொழி

திருக்கண்ணபுரம்: 5
1687வண்டு அமரும் சோலை வயல் ஆலி நல் நாடன்
கண்ட சீர் வென்றிக் கலியன் ஒலி மாலை
கொண்டல் நிற வண்ணன் கண்ணபுரத்தானைத்
தொண்டரோம் பாட நினைந்து ஊதாய்-கோல் தும்பீ (10)
   
1688தந்தை காலில் விலங்கு அற வந்து தோன்றிய
      தோன்றல் பின் தமியேன்-தன்
சிந்தை போயிற்று திருவருள் அவனிடைப்
      பெறும் அளவு இருந்தேனை
அந்திகாவலன் அமுது உறு பசுங் கதிர்
      அவை சுட அதனோடும்
மந்தமாருதம் வன முலை தடவந்து
      வலிசெய்வது ஒழியாதே (1)
   
1689மாரி மாக் கடல் வளைவணற்கு இளையவன்
      வரை புரை திருமார்வில்
தாரின் ஆசையில் போயின நெஞ்சமும்
      தாழ்ந்தது ஓர் துணை காணேன்
ஊரும் துஞ்சிற்று உலகமும் துயின்றது
      ஒளியவன் விசும்பு இயங்கும்
தேரும் போயிற்று திசைகளும் மறைந்தன
      செய்வது ஒன்று அறியேனே (2)
   
1690ஆயன் மாயமே அன்றி மற்று என் கையில்
      வளைகளும் இறை நில்லா
பேயின் ஆர் உயிர் உண்டிடும் பிள்ளை நம்
      பெண் உயிர்க்கு இரங்குமோ?
தூய மா மதிக் கதிர் சுட துணை இல்லை
      இணை முலை வேகின்றதால்
ஆயன் வேயினுக்கு அழிகின்றது உள்ளமும்
      அஞ்சேல் என்பார் இலையே (3)
   
1691கயம் கொள் புண் தலைக் களிறு உந்து வெம்திறல்
      கழல் மன்னர் பெரும் போரில்
மயங்க வெண் சங்கம் வாய் வைத்த மைந்தனும்
      வந்திலன் மறி கடல் நீர்
தயங்கு வெண் திரைத் திவலை நுண் பனி எனும்
      தழல் முகந்து இள முலைமேல்
இயங்கும் மாருதம் விலங்கில் என் ஆவியை
      எனக்கு எனப் பெறலாமே             (4)
   
1692ஏழு மா மரம் துளைபட சிலை வளைத்து
      இலங்கையை மலங்குவித்த
ஆழியான் நமக்கு அருளிய அருளொடும்
      பகல் எல்லை கழிகின்றதால்
தோழி நாம் இதற்கு என் செய்தும்? துணை இல்லை
      சுடர் படு முதுநீரில்
ஆழ வாழ்கின்ற ஆவியை அடுவது ஓர்
      அந்தி வந்து அடைகின்றதே            (5)
   
1693முரியும் வெண் திரை முது கயம் தீப்பட
      முழங்கு அழல் எரி அம்பின்
வரி கொள் வெம் சிலை வளைவித்த மைந்தனும்
      வந்திலன் என் செய்கேன்?
எரியும் வெம் கதிர் துயின்றது பாவியேன்
      இணை நெடுங் கண் துயிலா
கரிய நாழிகை ஊழியின் பெரியன
      கழியும் ஆறு அறியேனே             (6)
   
1694கலங்க மாக் கடல் கடைந்து அடைத்து இலங்கையர்
      கோனது வரை ஆகம்
மலங்க வெம் சமத்து அடு சரம் துரந்த எம்
      அடிகளும் வாரானால்
இலங்கு வெம் கதிர் இள மதி-அதனொடும்
      விடை மணி அடும் ஆயன்
விலங்கல் வேயினது ஓசையும் ஆய் இனி
      விளைவது ஒன்று அறியேனே            (7)
   
1695முழுது இவ் வையகம் முறை கெட மறைதலும்
      முனிவனும் முனிவு எய்த
மழுவினால் மன்னர் ஆர் உயிர் வவ்விய
      மைந்தனும் வாரானால்
ஒழுகு நுண் பனிக்கு ஒடுங்கிய பேடையை
      அடங்க அம் சிறை கோலித்
தழுவும் நள் இருள் தனிமையின் கடியது ஓர்
      கொடு வினை அறியேனே            (8)
   
1696கனம் செய் மா மதிள் கணபுரத்தவனொடும்
      கனவினில் அவன் தந்த
மனம் செய் இன்பம் வந்து உள் புக வெள்கி என்
      வளை நெக இருந்தேனை
சினம் செய் மால் விடைச் சிறு மணி ஓசை என்
      சிந்தையைச் சிந்துவிக்கும்
அனந்தல் அன்றிலின் அரி குரல் பாவியேன்
      ஆவியை அடுகின்றதே             (9)