நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம்

இரண்டாம் ஆயிரம்
திருமங்கை ஆழ்வார்
பெரிய திருமொழி

திருக்குறுங்குடி: 1
1787தவள இளம் பிறை துள்ளும் முந்நீர்
      தண் மலர்த் தென்றலோடு அன்றில் ஒன்றி
துவள என் நெஞ்சகம் சோர ஈரும்
      சூழ் பனி நாள் துயிலாதிருப்பேன்
இவளும் ஓர் பெண்கொடி என்று இரங்கார்
      என் நலம் ஐந்தும் முன் கொண்டு போன
குவளை மலர் நிற வண்ணர் மன்னு
      குறுங்குடிக்கே என்னை உய்த்திடுமின்             (1)
   
1788தாது அவிழ் மல்லிகை புல்லி வந்த
      தண் மதியின் இள வாடை இன்னே
ஊதை திரிதந்து உழறி உண்ண
      ஓர் இரவும் உறங்கேன் உறங்கும்
பேதையர் பேதைமையால் இருந்து
      பேசிலும் பேசுக பெய்வளையார்
கோதை நறு மலர் மங்கை மார்வன்
      குறுங்குடிக்கே என்னை உய்த்திடுமின்            (2)
   
1789காலையும் மாலை ஒத்துண்டு கங்குல்
      நாழிகை ஊழியில் நீண்டு உலாவும்
போல்வது ஓர் தன்மை புகுந்து நிற்கும்
      பொங்கு அழலே ஒக்கும் வாடை சொல்லில்
மாலவன் மா மணி வண்ணன் மாயம்
      மற்றும் உள அவை வந்திடாமுன்
கோல மயில் பயிலும் புறவின்
      குறுங்குடிக்கே என்னை உய்த்திடுமின் (3)
   
1790கரு மணி பூண்டு வெண் நாகு அணைந்து
      கார் இமில் ஏற்று அணர் தாழ்ந்து உலாவும்
ஒரு மணி ஓசை என் உள்ளம் தள்ள
      ஓர் இரவும் உறங்காதிருப்பேன்-
பெரு மணி வானவர் உச்சி வைத்த
      பேர் அருளாளன் பெருமை பேசி
குரு மணி நீர் கொழிக்கும் புறவின்
      குறுங்குடிக்கே என்னை உய்த்திடுமின்             (4)
   
1791திண் திமில் ஏற்றின் மணியும் ஆயன்
      தீம் குழல் ஒசையும் தென்றலோடு
கொண்டது ஓர் மாலையும் அந்தி ஈன்ற
      கோல இளம்பிறையோடு கூடி
      பண்டைய அல்ல இவை நமக்கு
      பாவியேன் ஆவியை வாட்டம் செய்யும்
கொண்டல் மணி நிற வண்ணர் மன்னு
      குறுங்குடிக்கே என்னை உய்த்திடுமின்            (5)
   
1792எல்லியும் நன் பகலும் இருந்தே
      ஏசிலும் ஏசுக ஏந்திழையார்
நல்லர் அவர் திறம் நாம் அறியோம்
      நாண் மடம் அச்சம் நமக்கு இங்கு இல்லை
வல்லன சொல்லி மகிழ்வரேலும்
      மா மணி வண்ணரை நாம் மறவோம்
கொல்லை வளர் இள முல்லை புல்கு
      குறுங்குடிக்கே என்னை உய்த்திடுமின்            (6)
   
1793செங் கண் நெடிய கரிய மேனித்
      தேவர் ஒருவர் இங்கே புகுந்து என்
அங்கம் மெலிய வளை கழல
      ஆதுகொலோ? என்று சொன்ன பின்னை
ஐங்கணை வில்லி தன் ஆண்மை என்னோடு
      ஆடும்-அதனை அறியமாட்டேன்
கொங்கு அலர் தண் பணை சூழ் புறவின்
      குறுங்குடிக்கே என்னை உய்த்திடுமின்            (7)
   
1794கேவலம் அன்று கடலின் ஓசை
      கேள்மின்கள் ஆயன் கை ஆம்பல் வந்து என்
ஆவி அளவும் அணைந்து நிற்கும்
      அன்றியும் ஐந்து கணை தெரிந்திட்டு
      ஏ வலம் காட்டி இவன் ஒருவன்
      இப்படியே புகுந்து எய்திடாமுன்
      கோவலர் கூத்தன் குறிப்பு அறிந்து
      குறுங்குடிக்கே என்னை உய்த்திடுமின்            (8)
   
1795சோத்து என நின்று தொழ இரங்கான்
      தொல் நலம் கொண்டு எனக்கு இன்றுதாறும்
போர்ப்பது ஓர் பொன்-படம் தந்து போனான்
      போயின ஊர் அறியேன் என் கொங்கை
மூத்திடுகின்றன மற்று அவன்-தன்
      மொய் அகலம் அணையாது வாளா
கூத்தன் இமையவர்-கோன் விரும்பும்
      குறுங்குடிக்கே என்னை உய்த்திடுமின்            (9)
   
1796செற்றவன் தென் இலங்கை மலங்க
      தேவர் பிரான் திரு மா மகளைப்
பெற்றும் என் நெஞ்சகம் கோயில் கொண்ட
      பேர்-அருளாளன் பெருமை பேசக்
கற்றவன் காமரு சீர்க் கலியன்
      கண் அகத்தும் மனத்தும் அகலாக்
கொற்றவன் முற்று உலகு ஆளி நின்ற
      குறுங்குடிக்கே என்னை உய்த்திடுமின்            (10)