முகப்பு

நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம்

நான்காம் ஆயிரம் நம்மாழ்வார் திருவாய் மொழி
அர்ச்சாவதாரமே எளிது என்று அருளிச்செய்தல்
3059 செய்ய தாமரைக் கண்ணன் ஆய் உலகு       ஏழும் உண்ட அவன் கண்டீர் வையம் வானம் மனிசர் தெய்வம்       மற்றும் மற்றும் மற்றும் முற்றும் ஆய் செய்ய சூழ் சுடர் ஞானம் ஆய் வெளிப்       பட்டு இவை படைத்தான் பின்னும் மொய் கொள் சோதியோடு ஆயினான் ஒரு       மூவர் ஆகிய மூர்த்தியே             (1)
3060 மூவர் ஆகிய மூர்த்தியை முதல்       மூவர்க்கும் முதல்வன் தன்னை சாவம் உள்ளன நீக்குவானை       தடங் கடல் கிடந்தான் தன்னை தேவ தேவனை தென் இலங்கை       எரி எழச் செற்ற வில்லியை பாவ நாசனை பங்கயத் தடங்       கண்ணனைப் பரவுமினோ             (2)
3061 பரவி வானவர் ஏத்த நின்ற       பரமனை பரஞ்சோதியை குரவை கோத்த குழகனை மணி       வண்ணனை குடக் கூத்தனை அரவம் ஏறி அலை கடல்       அமரும் துயில்கொண்ட அண்ணலை இரவும் நன் பகலும் விடாது என்றும்       ஏத்துதல் மனம் வைம்மினோ             (3)
3062 வைம்மின் நும் மனத்து என்று யான்       உரைக்கின்ற மாயவன் சீர்மையை எம்மனோர்கள் உரைப்பது என்? அது நிற்க       நாள்தொறும் வானவர் தம்மை ஆளும் அவனும் நான்முகனும்       சடைமுடி அண்ணலும் செம்மையால் அவன் பாத பங்கயம்       சிந்தித்து ஏத்தித் திரிவரே             (4)
3063 திரியும் காற்றோடு அகல் விசும்பு       திணிந்த மண் கிடந்த கடல் எரியும் தீயோடு இரு சுடர் தெய்வம்       மற்றும் மற்றும் முற்றும் ஆய் கரிய மேனியன் செய்ய தாமரைக்       கண்ணன் கண்ணன் விண்ணோர் இறை சுரியும் பல் கருங் குஞ்சி எங்கள்       சுடர் முடி அண்ணல் தோற்றமே             (5)
3064 தோற்றம் கேடு அவை இல்லவன் உடையான்       அவன் ஒரு மூர்த்தியாய் சீற்றத்தோடு அருள் பெற்றவன் அடிக்       கீழ்ப் புக நின்ற செங்கண்மால் நாற்றம் தோற்றம் சுவை ஒலி உறல்       ஆகி நின்ற எம் வானவர் ஏற்றையே அன்றி மற்றொருவரை       யான் இலேன் எழுமைக்குமே             (6)
3065 எழுமைக்கும் எனது ஆவிக்கு இன்       அமுதத்தினை எனது ஆர் உயிர் கெழுமிய கதிர்ச் சோதியை மணி       வண்ணனை குடக் கூத்தனை விழுமிய அமரர் முனிவர்       விழுங்கும் கன்னல் கனியினை தொழுமின் தூய மனத்தர் ஆய்       இறையும் நில்லா துயரங்களே             (7)
3066 துயரமே தரு துன்ப இன்ப       வினைகள் ஆய் அவை அல்லன் ஆய் உயர நின்றது ஓர் சோதி ஆய் உலகு       ஏழும் உண்டு உமிழ்ந்தான் தன்னை அயர வாங்கும் நமன் தமர்க்கு அரு       நஞ்சினை அச்சுதன் தன்னை தயரதற்கு மகன் தன்னை அன்றி       மற்று இலேன் தஞ்சமாகவே             (8)
3067 தஞ்சம் ஆகிய தந்தை தாயொடு       தானும் ஆய் அவை அல்லன் ஆய் எஞ்சல் இல் அமரர் குலமுதல்       மூவர் தம்முள்ளும் ஆதியை       அஞ்சி நீர் உலகத்துள்ளீர்கள்       அவன் இவன் என்று கூழேன்மின் நெஞ்சினால் நினைப்பான் எவன் அவன்       ஆகும் நீள் கடல் வண்ணனே             (9)
3068 கடல் வண்ணன் கண்ணன் விண்ணவர்       கருமாணிக்கம் எனது ஆர் உயிர் பட அரவின் அணைக்கிடந்த       பரஞ்சுடர் பண்டு நூற்றுவர்       அட வரும் படை மங்க ஐவர்கட்கு       ஆகி வெம் சமத்து அன்று தேர் கடவிய பெருமான் கனை கழல்       காண்பது என்றுகொல் கண்களே             (10)
3069 கண்கள் காண்டற்கு அரியன்       ஆய் கருத்துக்கு நன்றும் எளியன் ஆய் மண் கொள் ஞாலத்து உயிர்க்கு எல்லாம்       அருள் செய்யும் வானவர் ஈசனை பண் கொள் சோலை வழுதி நாடன்       குருகைக்கோன் சடகோபன் சொல் பண் கொள் ஆயிரத்து இப் பத்தால்       பத்தர் ஆகக் கூடும் பயிலுமினே             (11)