நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம்

நான்காம் ஆயிரம்
நம்மாழ்வார்
திருவாய் மொழி

அர்ச்சாவதாரமே எளிது என்று அருளிச்செய்தல்
3059செய்ய தாமரைக் கண்ணன் ஆய் உலகு
      ஏழும் உண்ட அவன் கண்டீர்
வையம் வானம் மனிசர் தெய்வம்
      மற்றும் மற்றும் மற்றும் முற்றும் ஆய்
செய்ய சூழ் சுடர் ஞானம் ஆய் வெளிப்
      பட்டு இவை படைத்தான் பின்னும்
மொய் கொள் சோதியோடு ஆயினான் ஒரு
      மூவர் ஆகிய மூர்த்தியே             (1)
   
3060மூவர் ஆகிய மூர்த்தியை முதல்
      மூவர்க்கும் முதல்வன் தன்னை
சாவம் உள்ளன நீக்குவானை
      தடங் கடல் கிடந்தான் தன்னை
தேவ தேவனை தென் இலங்கை
      எரி எழச் செற்ற வில்லியை
பாவ நாசனை பங்கயத் தடங்
      கண்ணனைப் பரவுமினோ             (2)
   
3061பரவி வானவர் ஏத்த நின்ற
      பரமனை பரஞ்சோதியை
குரவை கோத்த குழகனை மணி
      வண்ணனை குடக் கூத்தனை
அரவம் ஏறி அலை கடல்
      அமரும் துயில்கொண்ட அண்ணலை
இரவும் நன் பகலும் விடாது என்றும்
      ஏத்துதல் மனம் வைம்மினோ             (3)
   
3062வைம்மின் நும் மனத்து என்று யான்
      உரைக்கின்ற மாயவன் சீர்மையை
எம்மனோர்கள் உரைப்பது என்? அது நிற்க
      நாள்தொறும் வானவர்
தம்மை ஆளும் அவனும் நான்முகனும்
      சடைமுடி அண்ணலும்
செம்மையால் அவன் பாத பங்கயம்
      சிந்தித்து ஏத்தித் திரிவரே             (4)
   
3063திரியும் காற்றோடு அகல் விசும்பு
      திணிந்த மண் கிடந்த கடல்
எரியும் தீயோடு இரு சுடர் தெய்வம்
      மற்றும் மற்றும் முற்றும் ஆய்
கரிய மேனியன் செய்ய தாமரைக்
      கண்ணன் கண்ணன் விண்ணோர் இறை
சுரியும் பல் கருங் குஞ்சி எங்கள்
      சுடர் முடி அண்ணல் தோற்றமே             (5)
   
3064தோற்றம் கேடு அவை இல்லவன் உடையான்
      அவன் ஒரு மூர்த்தியாய்
சீற்றத்தோடு அருள் பெற்றவன் அடிக்
      கீழ்ப் புக நின்ற செங்கண்மால்
நாற்றம் தோற்றம் சுவை ஒலி உறல்
      ஆகி நின்ற எம் வானவர்
ஏற்றையே அன்றி மற்றொருவரை
      யான் இலேன் எழுமைக்குமே             (6)
   
3065எழுமைக்கும் எனது ஆவிக்கு இன்
      அமுதத்தினை எனது ஆர் உயிர்
கெழுமிய கதிர்ச் சோதியை மணி
      வண்ணனை குடக் கூத்தனை
விழுமிய அமரர் முனிவர்
      விழுங்கும் கன்னல் கனியினை
தொழுமின் தூய மனத்தர் ஆய்
      இறையும் நில்லா துயரங்களே             (7)
   
3066துயரமே தரு துன்ப இன்ப
      வினைகள் ஆய் அவை அல்லன் ஆய்
உயர நின்றது ஓர் சோதி ஆய் உலகு
      ஏழும் உண்டு உமிழ்ந்தான் தன்னை
அயர வாங்கும் நமன் தமர்க்கு அரு
      நஞ்சினை அச்சுதன் தன்னை
தயரதற்கு மகன் தன்னை அன்றி
      மற்று இலேன் தஞ்சமாகவே             (8)
   
3067தஞ்சம் ஆகிய தந்தை தாயொடு
      தானும் ஆய் அவை அல்லன் ஆய்
எஞ்சல் இல் அமரர் குலமுதல்
      மூவர் தம்முள்ளும் ஆதியை
      அஞ்சி நீர் உலகத்துள்ளீர்கள்
      அவன் இவன் என்று கூழேன்மின்
நெஞ்சினால் நினைப்பான் எவன் அவன்
      ஆகும் நீள் கடல் வண்ணனே             (9)
   
3068கடல் வண்ணன் கண்ணன் விண்ணவர்
      கருமாணிக்கம் எனது ஆர் உயிர்
பட அரவின் அணைக்கிடந்த
      பரஞ்சுடர் பண்டு நூற்றுவர்
      அட வரும் படை மங்க ஐவர்கட்கு
      ஆகி வெம் சமத்து அன்று தேர்
கடவிய பெருமான் கனை கழல்
      காண்பது என்றுகொல் கண்களே             (10)
   
3069கண்கள் காண்டற்கு அரியன்
      ஆய் கருத்துக்கு நன்றும் எளியன் ஆய்
மண் கொள் ஞாலத்து உயிர்க்கு எல்லாம்
      அருள் செய்யும் வானவர் ஈசனை
பண் கொள் சோலை வழுதி நாடன்
      குருகைக்கோன் சடகோபன் சொல்
பண் கொள் ஆயிரத்து இப் பத்தால்
      பத்தர் ஆகக் கூடும் பயிலுமினே             (11)