நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம்

நான்காம் ஆயிரம்
நம்மாழ்வார்
திருவாய் மொழி

திருமால் சீர் பரவப்பெற்ற எனக்கு ஒரு குறையும் இல்லை எனல்
3103சன்மம் பலபல செய்து வெளிப்பட்டு
      சங்கொடு சக்கரம் வில்
ஒண்மை உடைய உலக்கை ஒள் வாள்
      தண்டு கொண்டு புள் ஊர்ந்து உலகில்
வன்மை உடைய அரக்கர் அசுரரை
      மாளப் படை பொருத
நன்மை உடையவன் சீர் பரவப் பெற்ற
      நான் ஓர் குறைவு இலனே (1)
   
3104குறைவு இல் தடங் கடல் கோள் அரவு ஏறி தன்
      கோலச் செந்தாமரைக்கண்
உறைபவன் போல ஓர் யோகு புணர்ந்த ஒளி மணி
      வண்ணன் கண்ணன்
கறை அணி மூக்கு உடைப் புள்ளைக் கடாவி அசுரரைக்
      காய்ந்த அம்மான்
நிறை புகழ் ஏத்தியும் பாடியும் ஆடியும்
      யான் ஒரு முட்டு இலனே (2)
   
3105முட்டு இல் பல் போகத்து ஒரு தனி நாயகன்
      மூவுலகுக்கு உரிய
கட்டியை தேனை அமுதை நன்பாலை
      கனியை கரும்பு தன்னை
மட்டு அவிழ் தண் அம் துழாய் முடியானை
      வணங்கி அவன் திறத்துப்
பட்ட பின்னை இறையாகிலும் யான் என்
      மனத்துப் பரிவு இலனே (3)
   
3106பரிவு இன்றி வாணனைக் காத்தும் என்று அன்று
      படையொடும் வந்து எதிர்ந்த
திரிபுரம் செற்றவனும் மகனும் பின்னும்
      அங்கியும் போர் தொலைய
பொரு சிறைப் புள்ளைக் கடாவிய மாயனை
      ஆயனை பொன் சக்கரத்து
அரியினை அச்சுதனைப் பற்றி யான்
      இறையேனும் இடர் இலனே (4)
   
3107இடர் இன்றியே ஒரு நாள் ஒரு போழ்தில் எல்லா
      உலகும் கழிய
படர் புகழ்ப் பார்த்தனும் வைதிகனும் உடன் ஏற
      திண் தேர் கடவி
சுடர் ஒளியாய் நின்ற தன்னுடைச் சோதியில்
      வைதிகன் பிள்ளைகளை
உடலொடும் கொண்டு கொடுத்தவனைப் பற்றி
      ஒன்றும் துயர் இலனே (5)
   
3108துயர் இல் சுடர் ஒளி தன்னுடைச் சோதி
      நின்ற வண்ணம் நிற்கவே
துயரில் மலியும் மனிசர் பிறவியில்
      தோன்றி கண் காண வந்து
துயரங்கள் செய்து தன் தெய்வநிலை உலகில்
      புக உய்க்கும் அம்மான்
துயரம் இல் சீர்க் கண்ணன் மாயன் புகழ் துற்ற
      யான் ஓர் துன்பம் இலனே (6)
   
3109துன்பமும் இன்பமும் ஆகிய செய்வினை
      ஆய் உலகங்களும் ஆய்
இன்பம் இல் வெம் நரகு ஆகி இனிய நல் வான்
      சுவர்க்கங்களும் ஆய்
மன் பல் உயிர்களும் ஆகி பலபல
      மாய மயக்குக்களால்
இன்புறும் இவ் விளையாட்டு உடையானைப் பெற்று
      ஏதும் அல்லல் இலனே (7)
   
3110அல்லல் இல் இன்பம் அளவு இறந்து எங்கும்
      அழகு அமர் சூழ் ஒளியன்
அல்லி மலர் மகள் போக மயக்குக்கள்
      ஆகியும் நிற்கும் அம்மான்
எல்லை இல் ஞானத்தன் ஞானம் அஃதே கொண்டு
      எல்லாக் கருமங்களும் செய்
எல்லை இல் மாயனை கண்ணனைத் தாள் பற்றி
      யான் ஓர் துக்கம் இலனே (8)
   
3111துக்கம் இல் ஞானச் சுடர் ஒளி மூர்த்தி
      துழாய் அலங்கல் பெருமான்
மிக்க பல் மாயங்களால் விகிர்தம் செய்து
      வேண்டும் உருவு கொண்டு
நக்க பிரானோடு அயன் முதலாக எல்லாரும்
      எவையும் தன்னுள்
ஒக்க ஒடுங்க விழுங்க வல்லானைப் பெற்று
      ஒன்றும் தளர்வு இலனே (9)
   
3112தளர்வு இன்றியே என்றும் எங்கும் பரந்த
      தனிமுதல் ஞானம் ஒன்றாய்
அளவு உடை ஐம்புலன்கள் அறியாவகையால்
      அருவு ஆகி நிற்கும்
வளர் ஒளி ஈசனை மூர்த்தியை பூதங்கள்
      ஐந்தை இரு சுடரை
கிளர் ஒளி மாயனை கண்ணனைத் தாள் பற்றி
      யான் என்றும் கேடு இலனே (10)
   
3113கேடு இல் விழுப் புகழ்க் கேசவனை
      குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன
பாடல் ஓர் ஆயிரத்துள் இவை ஒரு பத்தும்
      பயிற்ற வல்லார்கட்கு அவன்
நாடும் நகரமும் நன்குடன் காண
      நலனிடை ஊர்தி பண்ணி
வீடும் பெறுத்தித் தன் மூவுலகுக்கும்
      தரும் ஒரு நாயகமே (11)