நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம்

நான்காம் ஆயிரம்
நம்மாழ்வார்
திருவாய் மொழி

எம்பெருமானது சேர்க்கையால் பெற்ற இன்பம்
3136கோவை வாயாள்பொருட்டு ஏற்றின்
      எருத்தம் இறுத்தாய் மதிள் இலங்கைக்
கோவை வீயச் சிலை குனித்தாய்
      குல நல் யானை மருப்பு ஒசித்தாய்
பூவை வீயா நீர் தூவிப்
      போதால் வணங்கேனேலும் நின்
பூவை வீயாம் மேனிக்குப்
      பூசும் சாந்து என் நெஞ்சமே             (1)
   
3137பூசும் சாந்து என் நெஞ்சமே
      புனையும் கண்ணி எனதுடைய
வாசகம் செய் மாலையே
      வான் பட்டு ஆடையும் அஃதே
தேசம் ஆன அணிகலனும்
      என் கைகூப்புச் செய்கையே
ஈசன் ஞாலம் உண்டு உமிழ்ந்த
      எந்தை ஏக மூர்த்திக்கே             (2)
   
3138ஏக மூர்த்தி இரு மூர்த்தி
      மூன்று மூர்த்தி பல மூர்த்தி
ஆகி ஐந்து பூதம் ஆய்
      இரண்டு சுடர் ஆய் அருவு ஆகி
நாகம் ஏறி நடுக் கடலுள்
      துயின்ற நாராயணனே உன்
ஆகம் முற்றும் அகத்து அடக்கி
      ஆவி அல்லல் மாய்த்ததே             (3)
   
3139மாய்த்தல் எண்ணி வாய் முலை
      தந்த மாயப் பேய் உயிர்
மாய்த்த ஆய மாயனே வாமனனே மாதவா
பூத் தண் மாலை கொண்டு உன்னைப்
      போதால் வணங்கேனேலும் நின்
பூத் தண் மாலை நெடு முடிக்குப்
      புனையும் கண்ணி எனது உயிரே             (4)
   
3140கண்ணி எனது உயிர் காதல்
      கனகச் சோதி முடி முதலா
எண் இல் பல் கலன்களும்
      ஏலும் ஆடையும் அஃதே
நண்ணி மூவுலகும்
      நவிற்றும் கீர்த்தியும் அஃதே
கண்ணன் எம் பிரான் எம்மான்
      கால சக்கரத்தானுக்கே             (5)
   
3141கால சக்கரத்தொடு வெண்
      சங்கம் கை ஏந்தினாய்
ஞாலம் முற்றும் உண்டு உமிழ்ந்த
      நாராயணனே என்று என்று
ஓலம் இட்டு நான் அழைத்தால்
      ஒன்றும் வாராயாகிலும்
கோலம் ஆம் என் சென்னிக்கு உன்
      கமலம் அன்ன குரைகழலே             (6)
   
3142குரை கழல்கள் நீட்டி மண்
      கொண்ட கோல வாமனா
குரை கழல் கைகூப்புவார்கள்
      கூட நின்ற மாயனே
விரை கொள் பூவும் நீரும் கொண்டு
      ஏத்தமாட்டேனேலும் உன்
உரை கொள் சோதித் திரு உருவம்
      என்னது ஆவி மேலதே             (7)
   
3143என்னது ஆவி மேலையாய்
      ஏர் கொள் ஏழ் உலகமும்
துன்னி முற்றும் ஆகி நின்ற
      சோதி ஞான மூர்த்தியாய்
உன்னது என்னது ஆவியும்
      என்னது உன்னது ஆவியும்
இன்ன வண்ணமே நின்றாய்
      என்று உரைக்க வல்லேனே?             (8)
   
3144உரைக்க வல்லேன் அல்லேன் உன்
      உலப்பு இல் கீர்த்தி வெள்ளத்தின்
கரைக்கண் என்று செல்வன் நான்?
      காதல் மையல் ஏறினேன்
புரைப்பு இலாத பரம்பரனே
      பொய் இலாத பரஞ்சுடரே
இரைத்து நல்ல மேன்மக்கள்
      ஏத்த யானும் ஏத்தினேன்             (9)
   
3145யானும் ஏத்தி ஏழ் உலகும்
      முற்றும் ஏத்தி பின்னையும்
தானும் ஏத்திலும் தன்னை
      ஏத்த ஏத்த எங்கு எய்தும்?
தேனும் பாலும் கன்னலும்
      அமுதும் ஆகித் தித்திப்ப
யானும் எம் பிரானையே
      ஏத்தினேன் யான் உய்வானே             (10)
   
3146உய்வு உபாயம் மற்று இன்மை தேறி
      கண்ணன் ஒண் கழல்கள் மேல்
செய்ய தாமரைப் பழனத்
      தென்னன் குருகூர்ச் சடகோபன்
பொய் இல் பாடல் ஆயிரத்துள்
      இவையும் பத்தும் வல்லார்கள்
வையம் மன்னி வீற்றிருந்து
      விண்ணும் ஆள்வர் மண்ணூடே             (11)