நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம்

நான்காம் ஆயிரம்
நம்மாழ்வார்
திருவாய் மொழி

பிரிவு ஆற்றாது போலிப் பொருள்களைக் கண்டு வருந்தும் தலைவியின் நிலையைத் தாய் உரைத்தல்
3147மண்ணை இருந்து துழாவி
      வாமனன் மண் இது என்னும்
விண்ணைத் தொழுது அவன் மேவு
      வைகுந்தம் என்று கை காட்டும்
கண்ணை உள்நீர் மல்க நின்று
      கடல்வண்ணன் என்னும் அன்னே என்
பெண்ணைப் பெருமயல் செய்தாற்கு
      என் செய்கேன் பெய் வளையீரே?             (1)
   
3148பெய்வளைக் கைகளைக் கூப்பி
      பிரான் கிடக்கும் கடல் என்னும்
செய்யது ஓர் ஞாயிற்றைக் காட்டி
      சிரீதரன் மூர்த்தி ஈது என்னும்
நையும் கண்ணீர் மல்க நின்று
      நாரணன் என்னும் அன்னே என்
தெய்வ உருவில் சிறுமான்
      செய்கின்றது ஒன்று அறியேனே             (2)
   
3149அறியும் செந்தீயைத் தழுவி
      அச்சுதன் என்னும் மெய் வேவாள்
எறியும் தண் காற்றைத் தழுவி
      என்னுடைக் கோவிந்தன் என்னும்
வெறி கொள் துழாய் மலர் நாறும்
      வினையுடையாட்டியேன் பெற்ற
செறி வளை முன் கைச் சிறுமான்
      செய்கின்றது என் கண்ணுக்கு ஒன்றே?             (3)
   
3150ஒன்றிய திங்களைக் காட்டி
      ஒளி மணி வண்ணனே என்னும்
நின்ற குன்றத்தினை நோக்கி
      நெடுமாலே வா என்று கூவும்
நன்று பெய்யும் மழை காணில்
      நாரணன் வந்தான் என்று ஆலும்
என்று இன மையல்கள் செய்தான்
      என்னுடைக் கோமளத்தையே?             (4)
   
3151கோமள வான் கன்றைப் புல்கி
      கோவிந்தன் மேய்த்தன என்னும்
போம் இள நாகத்தின் பின் போய்
      அவன் கிடக்கை ஈது என்னும்
ஆம் அளவு ஒன்றும் அறியேன்
      அருவினையாட்டியேன் பெற்ற
கோமள வல்லியை மாயோன்
      மால் செய்து செய்கின்ற கூத்தே             (5)
   
3152கூத்தர் குடம் எடுத்து ஆடில்
      கோவிந்தன் ஆம் எனா ஓடும்
வாய்த்த குழல் ஓசை கேட்கில்
      மாயவன் என்று மையாக்கும்
ஆய்ச்சியர் வெண்ணெய்கள் காணில்
      அவன் உண்ட வெண்ணெய் ஈது என்னும்
பேய்ச்சி முலை சுவைத்தாற்கு
      என் பெண்கொடி ஏறிய பித்தே             (6)
   
3153ஏறிய பித்தினோடு எல்லா
      உலகும் கண்ணன் படைப்பு என்னும்
நீறு செவ்வே இடக் காணில்
      நெடுமால் அடியார் என்று ஓடும்
நாறு துழாய் மலர் காணில்
      நாரணன் கண்ணி ஈது என்னும்
தேறியும் தேறாதும் மாயோன்
      திறத்தனளே இத் திருவே             (7)
   
3154திரு உடை மன்னரைக் காணில்
      திருமாலைக் கண்டேனே என்னும்
உரு உடை வண்ணங்கள் காணில்
      உலகு அளந்தான் என்று துள்ளும்
கரு உடைத் தேவு இல்கள் எல்லாம்
      கடல் வண்ணன் கோயிலே என்னும்
வெருவிலும் வீழ்விலும் ஓவாள்
      கண்ணன் கழல்கள் விரும்புமே             (8)
   
3155விரும்பிப் பகவரைக் காணில்
      வியல் இடம் உண்டானே என்னும்
கரும் பெரு மேகங்கள் காணில்
      கண்ணன் என்று ஏறப் பறக்கும்
பெரும் புல ஆ நிரை காணில்
      பிரான் உளன் என்று பின் செல்லும்
அரும் பெறல் பெண்ணினை மாயோன்
      அலற்றி அயர்ப்பிக்கின்றானே             (9)
   
3156அயர்க்கும் சுற்றும் பற்றி நோக்கி
      அகலவே நீள் நோக்குக் கொள்ளும்
வியர்க்கும் மழைக்கண் துளும்ப
      வெவ்வுயிர் கொள்ளும் மெய் சோரும்
பெயர்த்தும் கண்ணா என்று பேசும்
      பெருமானே வா என்று கூவும்
மயல் பெருங் காதல் என் பேதைக்கு
      என்செய்கேன் வல்வினையேனே?             (10)
   
3157வல்வினை தீர்க்கும் கண்ணனை
      வண் குருகூர்ச் சடகோபன்
சொல் வினையால் சொன்ன பாடல்
      ஆயிரத்துள் இவை பத்தும்
நல் வினை என்று கற்பார்கள்
      நலனிடை வைகுந்தம் நண்ணி
தொல்வினை தீர எல்லாரும்
      தொழுது எழ வீற்றிருப்பாரே             (11)