நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம்

நான்காம் ஆயிரம்
நம்மாழ்வார்
திருவாய் மொழி

ஆருயிரின் ஏற்றத்தை எம்பெருமான் காட்டக் கண்டு ஆழ்வார் பேசுதல்
3631கண்கள் சிவந்து பெரியவாய்
      வாயும் சிவந்து கனிந்து உள்ளே
வெண் பல் இலகு சுடர் இலகு
      விலகு மகர குண்டலத்தன்
கொண்டல் வண்ணன் சுடர் முடியன்
      நான்கு தோளன் குனி சார்ங்கன்
ஒண் சங்(கு) கதை வாள் ஆழியான்
      ஒருவன் அடியேன் உள்ளானே.             (1)
   
3632அடியேன் உள்ளான் உடல் உள்ளான்
      அண்டத்து அகத்தான் புறத்துள்ளான்
படியே இது என்று உரைக்கலாம்
      படியன் அல்லன் பரம்பரன்
கடிசேர் நாற்றத்துள் ஆலை
      இன்பத் துன்பக் கழி நேர்மை
ஒடியா இன்பப் பெருமையோன்
      உணர்வில் உம்பர் ஒருவனே             (2)
   
3633உணர்வில் உம்பர் ஒருவனை
      அவனது அருளால் உறற்பொருட்டு என்
உணர்வின் உள்ளே இருத்தினேன்
      அதுவும் அவனது இன் அருளே
உணர்வும் உயிரும் உடம்பும்
      மற்று உலப்பிலனவும் பழுதேயாம்
உணர்வைப் பெற ஊர்ந்து இற ஏறி
      யானும் தானாய் ஒழிந்தானே.             (3)
   
3634யானும் தானாய் ஒழிந்தானை
      யாதும் எவர்க்கும் முன்னோனை
தானும் சிவனும் பிரமனும்
      ஆகிப் பணைத்த தனி முதலை
தேனும் பாலும் கன்னலும்
      அமுதும் ஆகித் தித்தித்து என்
ஊனில் உயிரில் உணர்வினில்
      நின்ற ஒன்றை உணர்ந்தேனே             (4)
   
3635நின்ற ஒன்றை உணர்ந்தேனுக்கு
      அதன் நுண் நேர்மை அது இது என்று
ஒன்றும் ஒருவர்க்கு உணரலாகாது
      உணர்ந்தும் மேலும் காண்பு அரிது
சென்று சென்று பரம்பரம் ஆய்
      யாதும் இன்றித் தேய்ந்து அற்று
நன்று தீது என்று அறிவு அரிதாய்
      நன்றாய் ஞானம் கடந்ததே             (5)
   
3636நன்றாய் ஞானம் கடந்துபோய்
      நல் இந்திரியம் எல்லாம் ஈர்த்து
ஒன்றாய்க் கிடந்த அரும் பெரும் பாழ்
      உலப்பு இல் அதனை உணர்ந்து உணர்ந்து
சென்று ஆங்கு இன்பத் துன்பங்கள்
      செற்றுக் களைந்து பசை அற்றால்
அன்றே அப்போதே வீடு
      அதுவே வீடு வீடாமே             (6)
   
3637அதுவே வீடு வீடுபேற்று
      இன்பம் தானும் அது தேறி
எதுவே தானும் பற்று இன்றி
      யாதும் இலிகள் ஆகிற்கில்
அதுவே வீடு வீடுபேற்று
      இன்பம் தானும் அது தேறாது
எதுவே வீடு? ஏது இன்பம்? என்று
      எய்த்தார் எய்த்தார் எய்த்தாரே             (7)
   
3638எய்த்தார் எய்த்தார் எய்த்தார்
      என்று இல்லத்தாரும் புறத்தாரும்
மொய்த்து ஆங்கு அலறி முயங்க தாம்
      போகும்போது உன்மத்தர்போல்
பித்தே ஏறி அநுராகம்
      பொழியும்போது எம் பெம்மானோடு
ஒத்தே சென்று அங்கு உள்ளம்
      கூடக் கூடிற்றாகில் நல் உறைப்பே             (8)
   
3639கூடிற்றாகில் நல் உறைப்பு
      கூடாமையைக் கூடினால்
ஆடல் பறவை உயர் கொடி எம்
      மாயன் ஆவது அது அதுவே
வீடைப் பண்ணி ஒரு பரிசே
      எதிர்வும் நிகழ்வும் கழிவுமாய்
ஓடித் திரியும் யோகிகளும்
      உளரும் இல்லை அல்லரே             (9)
   
3640உளரும் இல்லை அல்லராய்
      உளராய் இல்லை ஆகியே
உளர் எம் ஒருவர் அவர் வந்து என்
      உள்ளத்துள்ளே உறைகின்றார்
வளரும் பிறையும் தேய் பிறையும்
      போல அசைவும் ஆக்கமும்
வளரும் சுடரும் இருளும் போல்
      தெருளும் மருளும் மாய்த்தோமே             (10)
   
3641தெருளும் மருளும் மாய்த்து தன் திருந்து செம்பொன் கழல் அடிக்கீழ்
அருளி இருத்தும் அம்மானாம் அயனாம் சிவனாம் திருமாலால்
அருளப் பட்ட சடகோபன் ஓர் ஆயிரத்துள் இப் பத்தால்
அருளி அடிக்கீழ் இருத்தும் நம் அண்ணல் கருமாணிக்கமே             (11)