நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம்

நான்காம் ஆயிரம்
நம்மாழ்வார்
திருவாய் மொழி

பாகவதர்களுக்குத் தாம் அடிமையாயிருக்கும் உண்மையை ஆழ்வார் பேசுதல்
3653நெடுமாற்கு அடிமை செய்வேன்போல்
      அவனைக் கருத வஞ்சித்து
தடுமாற்று அற்ற தீக்கதிகள் முற்றும்
      தவிர்ந்த சதிர் நினைந்தால்
கொடு மா வினையேன் அவன் அடியார்
      அடியே கூடும் இது அல்லால்
விடுமாறு என்பது என் அந்தோ!
      வியன் மூவுலகு பெறினுமே?             (1)
   
3654வியன் மூவுலகு பெறினும் போய்
      தானே தானே ஆனாலும்
புயல் மேகம்போல் திருமேனி
      அம்மான் புனை பூம் கழல் அடிக்கீழ்ச்
சயமே அடிமை தலைநின்றார்
      திருத்தாள் வணங்கி இம்மையே
பயனே இன்பம் யான் பெற்றது
      உறுமோ பாவியேனுக்கே?             (2)
   
3655உறுமோ பாவியேனுக்கு இவ்
      உலகம் மூன்றும் உடன் நிறைய
சிறு மா மேனி நிமிர்த்த என்
      செந்தாமரைக்கண் திருக்குறளன்
நறு மா விரை நாள் மலர் அடிக்கீழ்ப்
      புகுதல் அன்றி அவன் அடியார்
சிறு மா மனிசராய் என்னை
      ஆண்டார் இங்கே திரியவே?             (3)
   
3656இங்கே திரிந்தேற்கு இழுக்கு உற்று என்
      இரு மா நிலம் முன் உண்டு உமிழ்ந்த
செங்கோலத்த பவளவாய்ச்
      செந்தாமரைக்கண் என் அம்மான்
பொங்கு ஏழ் புகழ்கள் வாய ஆய்
      புலன்கொள் வடிவு என் மனத்தது ஆய்
அங்கு ஏய் மலர்கள் கைய ஆய்
      வழிபட்டு ஓட அருளிலே?             (4)
   
3657வழிபட்டு ஓட அருள் பெற்று
      மாயன் கோல மலர் அடிக்கீழ்ச்
சுழிபட்டு ஓடும் சுடர்ச்சோதி
      வெள்ளத்து இன்புற்று இருந்தாலும்
இழிபட்டு ஓடும் உடலினில்
      பிறந்து தன் சீர் யான் கற்று
மொழிபட்டு ஓடும் கவிஅமுதம்
      நுகர்ச்சி உறுமோ முழுதுமே?            (5)
   
3658நுகர்ச்சி உறுமோ மூவுலகின்
      வீடு பேறு தன் கேழ் இல்
புகர்ச் செம் முகத்த களிறு அட்ட
      பொன் ஆழிக்கை என் அம்மான்
நிகர்ச் செம் பங்கி எரி விழிகள்
      நீண்ட அசுரர் உயிர் எல்லாம்
தகர்த்து உண்டு உழலும் புள் பாகன்
      பெரிய தனி மாப் புகழே?             (6)
   
3659தனி மாப் புகழே எஞ்ஞான்றும்
      நிற்கும் படியாத் தான் தோன்றி
முனி மாப் பிரம முதல் வித்தாய்
      உலகம் மூன்றும் முளைப்பித்த
தனி மாத் தெய்வத் தளிர் அடிக்கீழ்ப்
      புகுதல் அன்றி அவன் அடியார்
நனி மாக் கலவி இன்பமே
      நாளும் வாய்க்க நங்கட்கே             (7)
   
3660நாளும் வாய்க்க நங்கட்கு
      நளிர் நீர்க் கடலைப் படைத்து தன்
தாளும் தோளும் முடிகளும்
      சமன் இலாத பல பரப்பி
நீளும் படர் பூங் கற்பகக்
      காவும் நிறை பல் நாயிற்றின்
கோளும் உடைய மணி மலைபோல்
      கிடந்தான் தமர்கள் கூட்டமே.            (8)
   
3661தமர்கள் கூட்ட வல்வினையை
      நாசம் செய்யும் சது மூர்த்தி
அமர் கொள் ஆழி சங்கு வாள்
      வில் தண்டு ஆதி பல் படையன்
குமரன் கோல ஐங்கணை வேள்
      தாதை கோது இல் அடியார் தம்
தமர்கள் தமர்கள் தமர்களாம்
      சதிரே வாய்க்க தமியேற்கே             (9)
   
3662வாய்க்க தமியேற்கு ஊழிதோறு
      ஊழி ஊழி மா காயாம்
பூக் கொள் மேனி நான்கு தோள்
      பொன் ஆழிக் கை என் அம்மான்
நீக்கம் இல்லா அடியார் தம்
      அடியார் அடியார் அடியார் எம்
கோக்கள் அவர்க்கே குடிகளாய்ச்
      செல்லும் நல்ல கோட்பாடே             (10)
   
3663நல்ல கோட்பாட்டு உலகங்கள்
      மூன்றினுள்ளும் தான் நிறைந்த
அல்லிக் கமலக் கண்ணனை
      அம் தண் குருகூர்ச் சடகோபன்
சொல்லப்பட்ட ஆயிரத்துள்
      இவையும் பத்தும் வல்லார்கள்
நல்ல பதத்தால் மனை வாழ்வர்
      கொண்ட பெண்டீர் மக்களே 11