நல்ல சித்திரம் உருவாவதற்கு ஒரு நல்ல சித்திரக்காரன் (ஓவியன்) இருக்க வேண்டும். அவனது மனம், உடல் நிலையைச் சித்திரம் பிரதிபலிப்பதாய் இருந்தது என்று அக்காலத்தார் நம்பினர். காவிய மீமாம்சை, சித்திரக்காரனின் குணத்தைப் போன்றே சித்திரமும் உருவாகும் என்று கூறுகிறது. ஓவியங்களின் குறைகளையும் நிறைகளையும் அறிந்து மதிப்பிடத் திறனாய்வு விதிமுறைகள் இருந்துள்ளதைப் பண்டைய நூல்கள் தெரிவிக்கின்றன. ‘நன்கு உருவாக்கப் பட்ட அழகிய ஓவியத் தளம், அழுத்தமான வரைகோடுகள், கவர்ச்சியான வண்ணம், மேடு பள்ளங்களைக் காட்டும் நிற பேதம் ஆகியவற்றிற்கு அப்பால் ஓவியத்தைத் தலை சிறந்ததாகக் காட்டும் பண்பு ஒன்று உண்டு. அதுதான் மாபெரும் கலைஞனின் வரைகோடுகள்’ என்கிறது ஒரு நூல். உருவ நலனற்ற, ஆழமற்ற, தெளிவற்ற கோடுகள், ஒப்பீடு இன்மை, வண்ணங்களில் குழப்பம், தவறான நிலைப்பாடு, மனவெழுச்சி இன்மை, உயிரற்ற நிலை, உணர்வற்ற காட்சி போன்ற குற்றங்கள், ஓவியத்தின் மதிப்பைக் குறைக்கின்றன என்று விஷ்ணு தர்மோத்தரம் கூறுகிறது.
 

வெளிநாட்டவரின் தாக்கத்தில் இந்திய ஓவியங்கள் வெளிநாட்டு நெறிகளைப் பின்பற்றித் தற்போது ஆய்வு செய்யப்பட்டு வருகின்றன. ஓவியம் எவற்றின் மீது வரையப்படுகிறதோ (அடித்தளம்) அவற்றின் வேறுபாடு கருதிப் பாறை ஓவியம், சுவர் ஓவியம், ஓலைச் சுவடி ஓவியம், பலகை ஓவியம், கண்ணாடி ஓவியம், திரைச் சீலை ஓவியம் என்று பலவாறாகப் பிரிக்கப் படுகிறது. இது போன்று ஓவியம் தீட்டப் பயன்படுத்தப் படும் வண்ணங்களில் கலக்கப் படும் எண்ணெய், தண்ணீர் முதலியவற்றின் அடிப்படையிலும் ஓவியங்கள் வகைப்படுத்தப் படுகின்றன.
 

உலர்ந்த அடித்தளத்தின் மீது பசை கலந்த வண்ணக் கலவை கொண்டு ஓவியம் தீட்டும் தொழில் நுட்பத்தினைப் பற்றோவிய முறை அல்லது கெட்டிச் சாய வண்ண ஓவிய முறை என்று அழைக்கின்றனர்.