செய்தென் எச்சக்குறிப்பு.
 

செய்து  என்பதற்கு,  ஓடாநின்று  போயினான்  எனவும், ‘அகலிரு
விசும்பிற்  பாயிருள்  பருகிப்,  பகல்கான் றெழுதரு’ (பெரும்பாண். 1,2)
எனவும்,  ‘தலைப்பெயற்  கரும்பீன்று,  முளிமுதற் பொதுளிய முட்புறப்
பிடவமும்’  (கலி.101:1,2)  எனவும்  நிகழ்கால  வாய்பாடும் சிறுபான்மை
உளது என்று உணர்க.
 

நக்கு  என்பது  நகு  என்னும்  முதல்நிலைக்கண் விரிந்த நகுதல்
என்னும்  வினைப்பெயர்  அடியாகச்  செய்து என்னும் வினையெச்சந்
தோன்றி, நகுதலைச் செய்து என்னும் பொருள்தந்து நின்றது.
 

இனி,  ஊகாரம்,  உண்ணூ  வந்தான்; எனவும், ‘படுமகன் கிடக்கை
காணூஉ’  (புறம்.278:8)  எனவும்  ‘நிலம்புடையூ  எழுதரும்  வலம்படு
குஞ்சரம்’   (பதிற்.   இலங்குதொடி)  எனவும்  பின்வரும்  தொழிற்கு
இடையின்றி    விரைவு    உணர்த்தி    முன்வரும்   தொழில்மேல்
இறந்தகாலம்பற்றி வரும்.
 

ஆகாரம்  உண்ணா  எனவும்,  ‘கல்லாக் கழிப்பர்’  (நாலடி.  366)
எனவும், ‘நிலங்கிளையா நாணிநின்றோள்’ (அகம்.16:15.6) எனவும் வரும்.
ஆகாரம்  வினையெச்சமாய்  வருதல், ‘செய்யா என்னும் வினையெஞ்சு
கிளவியும்,    அவ்வியல்   திரியா   தென்மனார்   புலவர்’   (எ.222)
என்பதனான் பெறப்படும்.
 

இனிப் பகர உகரம் ‘பல்கால், வாக்குபு தரத்தர வருத்தம் வீட, ஆர
உண்டு’  (பொருந.  86-88)  எனவும்,  ‘புலராப்  பச்சிலை  இடையிடுபு
தொடுத்த’  (புறம்.  33:  12)  எனவும்  பெரும்பான்மை இறந்தகாலத்து
வரும். அப் புகரம் நகுபு வந்தான் என்புழி, நகாநின்று வந்தான் என்று
முடிக்குஞ்   சொல்லான்  உணரப்படும்  தொழிலோடு  உடன்நிகழ்ந்து,
நிகழ்காலத்தும்  வரும்.  அது,  ‘வாடுபு  வனப்போடி’  (கலி. 16:2) என
வரும். உரிஞுபு என உகரமும், கற்குபு எனக் குகரமும் ஏற்புழி வரும்.
 

இனி,  என என்பது,  க, ட, த, ற  ஊர்ந்து,  இறந்தகாலம்  பற்றி
முடிக்குஞ்  சொல்லான்  உணரப்படும்  தொழிற்குத் தன் முதல்நிலைத்
தொழில் காரணமாய் விரைவுப்பொருள் உணர்த்தும்.
 

(எ-டு.) சோலை புக்கெ