கொன்றான், கொல்வான்;  என்பன    முதலியன மிக்க வினைச் சொல்.
சுவர்க்கம்  புகாநிற்பன்,  நிரயம்   புகாநிற்பன்  என்பன அவ்வப்பண்பு
குறித்த வினை முதற்கிளவி.  இவை சுட்டி ஒருவர் பெயர் கொள்ளாமல்,
யாவன்   தவஞ்செய்தான்  அவன்  சுவர்க்கும்  புகும்; யாவன் தாயைக்
கொன்றான் அவன்  நிரயம் புகும்  எனவும்,  ஒருவன் தவம் செய்யின்,
துறக்கம்    புகும்;    ஒருவன்   தாயைக்   கொல்லின்,  ரயம்  புகும்
எனவும் வரும்.
 

இங்ஙனம்  பொதுவகையாற்  கூறாது, சாத்தன் தவஞ்செய்து துறக்கம்
புக்கான்; சாத்தன் தவம்   செய்யின்,  துறக்கம்  புகுவன்   எனச் சுட்டி
ஒருவர்     பெயர்     கொண்டவழி      ஏனைக்     காலங்களான்
கூறப்படுதலின்,   ‘செய்வதில்      வழி’    என்றார்.   வினைச்சொல்
என்றாரேனும்,   தவஞ்  செய்தான்;     தாயைக்   கொன்றான்   என
வினைப்பெயராய்   வருதலுங் கொள்க. (45)
  

இது செயல் வேண்டும் என்பது ஈரிடத்துப் பொருள் தரல்
  

245.

இது, முற்றுச்சொல் பொருள்தரும் வேறுபாடு கூறுகின்றது.
  

இ-ள்.)   இது    செயல்வேண்டும்     என்னும்      கிளவி-இக்
காரியத்தினைச்   செயல்    வேண்டும்,     என்று    சொல்லப்படும்
முற்றுச்சொல், தன்பாலானும்    பிறன்பாலானும்  இருவயின்  நிலையும்
பொருட்டு   ஆகும்மே  -  அக்காரியத்     தினைச்      செய்வான்
தன்னிடத்தும்,   அவன்     செயலை   வேண்டியிருப்பான்    பிறன்
ஒருவனிடத்தும்      என்ற       இரண்டிடத்தும்      நிலைபெறும்
பொருண்மையை உடையதும், எ-று.
 

(எ-டு.)        சாத்தன்       ஓதல்     வேண்டும்     என்புழி,
(வேண்டும் என்னும் முற்றுச்சொல்)    ஒருவழிச்   சாத்தன்    என்பது
எழுவாயாய்     வேண்டும்  என்னும் பயனிலையொடு  முடிந்துழி அவ்