மதில் கதவம் பாய்தலின், தொடி பிளந்து, நுதி முகம் மழுகிய மண்ணை வெண் கோட்டு, சிறு கண் யானை நெடு நா ஒண் மணி, கழிப் பிணிக் கறைத் தோல் பொழி கணை உதைப்பு, தழங்கு குரல் முரசமொடு முழங்கும் யாமத்து, கழித்து உறை செறியா வாளுடை எறுழ்த் தோள், இரவுத் துயில் மடிந்த தானை, உரவுச் சின வேந்தன் பாசறையேமே.
என்பது   தலைமகன்  பருவங்  கண்டு  சொல்லியது.  வினைமுற்றும் தலைமகன்   தன்  நெஞ்சிற்குச்  சொல்லியதூஉம்  ஆம்.  -  ஆவூர் மூலங்கிழார்.
	‘நெடுங் கரைக் கான்யாற்றுக் கடும் புனல் சாஅய், அவிர் அறல் கொண்ட விரவு மணல் அகன் துறைத் தண் கயம் நண்ணிய பொழில்தொறும், காஞ்சிப் பைந் தாது அணிந்த