கின் நன்னர் ஊர! இதுவோ மற்றுநின் செம்மல்? மாண்ட மதிஏர் ஒள்நுதல் வயங்குஇழை ஒருத்தி - இகழ்ந்த சொல்லும் சொல்லி, சிவந்த ஆய்இதழ் மழைக்கண் நோய்உற நோக்கி, தண்நறுங் கமழ்தார் பரீஇயினள், நும்மொடு ஊடினள் - சிறுதுனி செய்து எம் மணல்மலி மறுகின் இறந்திசி னோளே.
என்பது தோழி தலைமகற்கு வாயில் மறுத்தது - மதுரைக் கூலவாணிகன் சீத்தலைச் சாத்தனார்.
	'சிறுநுதல் பசந்து, பெருந்தோள் சாஅய், அகல்எழில் அல்குல் அவ்வரி வாட, பகலும் கங்குலும் மயங்கி, பையென, பெயல்உறு மலரின் கண்பனி வார, ஈங்குஇவள் உழக்கும்' என்னாது, வினைநயந்து, நீங்கல் ஒல்லுமோ - ஐய! - வேங்கை அடுமுரண் தொலைத்த நெடுநல் யானை மையல்அம் கடாஅம் செருக்கி, மதம்சிறந்து, இயங்குநர்ச் செகுக்கும் எய்படு