நோக்கி, என்னும் நோக்கும், இவ் அழுங்கல் ஊரே.
என்பது  இரந்து  பின்னின்ற  தலைமகற்குக்  குறை  நேர்ந்த  தோழி தலைமகளைக்  குறைநயப்பக்  கூறியது; தலைமகன் சிறைப்புறத்தானாக, தோழிக்குச் சொல்லியதூஉம் ஆம். - கருவூர்க் கண்ணம்பாளனார்.
	துன்அருங் கானமும் துணிதல் ஆற்றாய், பின்நின்று பெயரச் சூழ்ந்தனை ஆயின், என்நிலை உரைமோ-நெஞ்சே!-ஒன்னார் ஓம்புஅரண் கடந்த வீங்குபெருந் தானை அடுபோர் மிஞிலி செருவேல் கடைஇ, முருகுஉறழ் முன்பொடு பொருதுகளம் சிவப்ப, ஆஅய் எயினன் வீழ்ந்தென, ஞாயிற்று ஒண்கதிர் உருப்பம் புதைய ஓராங்கு வம்பப் புள்ளின் கம்பலைப் பெருந்தோடு விசும்பிடை தூரஆடி, மொசிந்து உடன், பூவிரி அகன்துறைக் கணைவிசைக் கடுநீர்க் காவிரிப் பேர்யாற்று அயிர்கொண்டு ஈண்டி, எக்கர் இட்ட குப்பை வெண்மணல் வைப்பின் யாணர் வளம்கெழு வேந்தர் ஞாலம் நாறும் நலம்கெழு நல்இசை, நான்மறை முதுநூல் முக்கட் செல்வன், ஆல முற்றம் கவின்பெறத் தைஇய பொய்கை சூழ்ந்த பொழில்மனை மகளிர் கைசெய் பாவைத் துறைக்கண் இறுக்கும் மகர நெற்றி வான்தோய் புரிசைச் சிகரம் தோன்றாச் சேண்உயர் நல்இல் புகாஅர் நல்நாட் டதுவே-பகாஅர் பண்டம் நாறும் வண்டுஅடர் ஐம்பால், பணைத்தகைத் தடைஇய காண்புஇன் மென்தோள், அணங்குசால், அரிவை இருந்த மணம்கமழ் மறுகின் மணற்பெருங் குன்றே.
என்பது  இடைச்சுரத்து  ஒழியக்  கருதிய நெஞ்சிற்குச் சொல்லியது. - பரணர்
	பூங்கண் வேங்கைப் பொன்இணர் மிலைந்து, வாங்கு அமை நோன்சிலை எருத்தத்து இரீஇ, தீம்பழப் பலவின் சுளைவிளை தேறல் வீளை அம்பின் இளையரொடு மாந்தி, ஓட்டு இயல் பிழையா வயநாய் பிற்பட, வேட்டம் போகிய குறவன் காட்ட குளவித் தண்புதல் குருதியொடு துயல்வர, முளவுமாத் தொலைச்சும் குன்ற நாட! அரவுஎறி உருமோடு ஒன்றிக் கால்வீழ்த்து உரவுமழை பொழிந்த பானாட் கங்குல், தனியை வந்த ஆறுநினைந்து, அல்கலும், பனியொடு கலுழும் இவள் கண்ணே; அதனால், கடும்பகல்