94...	க்கள் வெண் கோடு கழாஅலின், நீர்த் துறை படியும் பெருங் களிறு போல இனியை, பெரும! எமக்கே; மற்று அதன் துன் அருங் கடாஅம் போல இன்னாய், பெரும! நின் ஒன்னாதோர்க்கே.
	திணையும் துறையும் அவை. (வாகை, அரச வாகை)   அவனை  அவர்  பாடியது.  (அதியாமான்  நெடுமான் அஞ்சியை ஒளவையார் பாடியது).
95	இவ்வே, பீலி அணிந்து, மாலை சூட்டி, கண் திரள் நோன் காழ் திருத்தி, நெய் அணிந்து, கடியுடை வியல் நகரவ்வே; அவ்வே, பகைவர்க் குத்தி, கோடு, நுதி, சிதைந்து, கொல் துறைக் குற்றிலமாதோ - என்றும் உண்டாயின் பதம் கொடுத்து, இல்லாயின் உடன் உண்ணும், இல்லோர் ஒக்கல் தலைவன், அண்ணல் எம் கோமான், வைந் நுதி வேலே.
	திணை: பாடாண்திணை; துறை: வாள் மங்கலம்.   அவன் தூதுவிட, தொண்டைமானுழைச் சென்ற ஒளவைக்கு அவன் படைக்கலக் கொட்டில் காட்ட, அவர் பாடியது. (அதியமான்)
96	அலர் பூந் தும்பை அம் பகட்டு மார்பின், திரண்டு நீடு தடக்கை என்னை இளையோற்கு இரண்டு எழுந்தனவால், பகையே: ஒன்றே, பூப்போல் உண்கண் பசந்து, தோள் நுணுகி, நோக்கிய மகளிர்ப் பிணித்தன்று; ஒன்றே 'விழவின்று ஆயினும், படு பதம் பிழையாது, மை ஊன் மொசித்த ஒக்கலொடு, துறை நீர்க் கைமான் கொள்ளுமோ?' என, உறையுள் முனியும், அவன் செல்லும் ஊரே.
	திணை அது; துறை: இயன்மொழி. (பாடாண் திணை)   அவன் மகன் பொகுட்டெழினியை அவர் பாடியது. (அதியமானை ஒளவையார் பாடியது)
97	போர்க்கு உரைஇப் புகன்று கழித்த வாள், உடன்றவர் காப்புடை மதில் அழித்தலின், ஊன் உற மூழ்கி, உரு இழந்தனவே; வேலே, குறும்பு அடைந்த அரண் கடந்து, அவர் நறுங் கள்ளின் நாடு நைத்தலின், சுரை தழீஇய இருங் காழொடு மடை கலங்கி நிலை திரிந்தனவே; களிறே, எழூஉத் தாங்கிய கதவம் மலைத்து, அவர் குழூஉக் களிற்றுக் குறும்பு உடைத்தலின், பரூஉப் பிணிய தொடி கழிந்தனவே; மாவே, பரந்து ஒருங்கு மலைந்த மறவர் பொலம் பைந் தார் கெடப் பரிதலின், களன் உழந்து அசைஇய மறுக் குளம்பினவே; அவன் தானும் நிலம் திரைக்கும் கடல் தானைப் பொலந் தும்பைக் கழல் பாண்டில் கணை பொருத துளைத் தோலன்னே, ஆயிடை, உடன்