139	சுவல் அழுந்தப் பல காய சில் ஓதிப் பல் இளைஞருமே, அடி வருந்த நெடிது ஏறிய கொடி மருங்குல் விறலியருமே, வாழ்தல் வேண்டிப் பொய் கூறேன்; மெய் கூறுவல்; ஓடாப் பூட்கை உரவோர் மருக! உயர் சிமைய உழாஅ நாஞ்சில் பொருந! மாயா உள்ளமொடு பரிசில் துன்னி, கனி பதம் பார்க்கும் காலை அன்றே; ஈதல் ஆனான், வேந்தே; வேந்தற்குச் சாதல் அஞ்சாய், நீயே; ஆயிடை, இரு நிலம் மிளிர்ந்திசினாஅங்கு, ஒரு நாள், அருஞ் சமம் வருகுவது ஆயின், வருந்தலும் உண்டு, என் பைதல் அம் கடும்பே.
	திணை அது; துறை: பரிசில் கடாநிலை. (பாடாண்திணை)   அவனை   அவர்   பாடியது.  (நாஞ்சில்  வள்ளுவனை  மருதன் இளநாகனார் பாடியது).
140	தடவு நிலைப் பலவின் நாஞ்சில் பொருநன் மடவன், மன்ற; செந் நாப் புலவீர்! வளைக் கை விறலியர் படப்பைக் கொய்த அடகின் கண்ணுறையாக யாம் சில அரிசி வேண்டினேமாக, தான் பிற வரிசை அறிதலின், தன்னும் தூக்கி, இருங் கடறு வளைஇய குன்றத்து அன்னது ஓர் பெருங் களிறு நல்கியோனே; அன்னது ஓர் தேற்றா ஈகையும் உளதுகொல்? போற்றார் அம்ம, பெரியோர் தம் கடனே?
	திணை அது; துறை: பரிசில் விடை. (பாடாண்திணை)   அவனை ஒளவையார் பாடியது. (நாஞ்சில் வள்ளுவனை)
141	பாணன் சூடிய பசும் பொற் தாமரை மாண் இழை விறலி மாலையொடு விளங்க, கடும் பரி நெடுந் தேர் பூட்டு விட்டு அசைஇ, ஊரீர் போலச் சுரத்திடை இருந்தனிர்! யாரீரோ? என, வினவல் ஆனா, காரென் ஒக்கல், கடும் பசி, இரவல! வென் வேல் அண்ணற் காணா ஊங்கே, நின்னினும் புல்லியேம் மன்னே; இனியே, இன்னேம் ஆயினேம் மன்னே; என்றும் உடாஅ, போரா ஆகுதல் அறிந்தும், படாஅம் மஞ்ஞைக்கு ஈத்த எம் கோ, கடாஅ யானைக் கலி மான் பேகன், 'எத் துணை ஆயினும் ஈத்தல் நன்று' என, மறுமை நோக்கின்றோ அன்றே, பிறர், வறுமை நோக்கின்று, அவன் கை வண்மையே.
	திணை அது; துறை: பாணாற்றுப்படை; புலவராற்றுப்படையும் ஆம். (பாடாண்திணை)   வையாவிக்கோப்பெரும்   பேகனைப்  பரணர் பாடியது.
142	அறு குளத்து உகுத்தும், அகல் வயல் பொழிந்தும், உறும் இடத்து உதவாது உவர் நிலம் ஊட்டியும், வரையா மரபின் மாரிபோல, கடாஅ யானைக் கழற் காற் பேகன் கொடைமடம்