150...	தொழுதனென் எழுவேற் கை கவித்து இரீஇ, இழுதின் அன்ன வால் நிணக் கொழுங்குறை, கான் அதர் மயங்கிய இளையர் வல்லே தாம் வந்து எய்தா அளவை, ஒய்யெனத் தான் ஞெலி தீயின் விரைவனன் சுட்டு, 'நின் இரும் பேர் ஒக்கலொடு தின்ம்' எனத் தருதலின், அமிழ்தின் மிசைந்து, காய்பசி நீங்கி, நல் மரன் நளிய நறுந் தண் சாரல், கல் மிசை அருவி தண்ணெனப் பருகி, விடுத்தல் தொடங்கினேனாக, வல்லே, 'பெறுதற்கு அரிய வீறுசால் நன் கலம் பிறிது ஒன்று இல்லை; காட்டு நாட்டேம்' என, மார்பில் பூண்ட வயங்கு காழ் ஆரம் மடை செறி முன்கைக் கடகமொடு ஈத்தனன்; 'எந் நாடோ?' என, நாடும் சொல்லான்; 'யாரீரோ?' என, பேரும் சொல்லான்; பிறர் பிறர் கூற வழிக் கேட்டிசினே 'இரும்பு புனைந்து இயற்றாப் பெரும் பெயர்த் தோட்டி அம்மலை காக்கும் அணி நெடுங் குன்றின் பளிங்கு வகுத்தன்ன தீம் நீர், நளி மலை நாடன் நள்ளி அவன்' எனவே.
	திணை அது; துறை: இயன்மொழி. (பாடாண்திணை)   அவனை   அவர்   பாடியது.  (கண்டீரக்  கோப்  பெருநள்ளியை வன்பரணர் பாடியது).
151	பண்டும் பண்டும் பாடுநர் உவப்ப, விண் தோய் சிமைய விறல் வரைக் கவாஅன், கிழவன் சேட் புலம் படரின், இழை அணிந்து, புன் தலை மடப் பிடி பரிசிலாக, பெண்டிரும் தம் பதம் கொடுக்கும் வண் புகழ்க் கண்டீரக்கோன் ஆகலின், நன்றும் முயங்கல் ஆன்றிசின், யானே; பொலந் தேர் நன்னன் மருகன் அன்றியும், நீயும் முயங்கற்கு ஒத்தனை மன்னே; வயங்கு மொழிப் பாடுநர்க்கு அடைத்த கதவின், ஆடு மழை அணங்கு சால் அடுக்கம் பொழியும் நும் மணம் கமழ் மால் வரை வரைந்தனர், எமரே.
	திணையும் துறையும் அவை. (பாடாண்திணை)   இளங்  கண்டீரக்கோவும் இள விச்சிக்கோவும் ஒருங்கு இருந்தவழி, சென்ற பெருந்தலைச் சாத்தனார் இளங் கண்டீரக் கோவைப் புல்லி, இள   விச்சிக்கோவைப்   புல்லாராக    'என்னை   என்  செயப் புல்லீராயினீர்?' என, அவர் பாடியது. (வன்பரணர் பாடியது).
152	'வேழம் வீழ்த்த விழுத் தொடைப் பகழி பேழ் வாய் உழுவையைப் பெரும்பிறிது உறீஇ, புழல் தலைப் புகர்க் கலை உருட்டி, உரல் தலைக் கேழற் பன்றி வீழ, அயலது ஆழல் புற்றத்து உடும்பில் செற்றும், வல் வில் வேட்டம் வலம் படுத்து இருந்தோன், புகழ்சால் சிறப்பின் அம்பு மிகத் திளைக்கும் கொலைவன் யார் கொலோ? கொலைவன் மற்று இவன் விலைவன் போலான்; வெறுக்கை நன்கு உடையன்; ஆரம் தாழ்ந்த