158...	அண்ணல் நெடு வரை, கறங்கு வெள் அருவி கல் அலைத்து ஒழுகும் பறம்பின் கோமான் பாரியும்; பிறங்கு மிசைக் கொல்லி ஆண்ட வல் வில் ஓரியும்; காரி ஊர்ந்து பேர் அமர்க் கடந்த, மாரி ஈகை, மறப் போர் மலையனும்; ஊராது ஏந்திய குதிரை, கூர் வேல், கூவிளங் கண்ணி, கொடும் பூண், எழினியும்; ஈர்ந் தண் சிலம்பின் இருள் தூங்கு நளி முழை, அருந் திறல் கடவுள் காக்கும் உயர் சிமை, பெருங் கல் நாடன் பேகனும்; திருந்துமொழி மோசி பாடிய ஆயும்; ஆர்வம் உற்று உள்ளி வருநர் உலைவு நனி தீர, தள்ளாது ஈயும் தகைசால் வண்மை, கொள்ளார் ஓட்டிய, நள்ளியும் - என ஆங்கு எழுவர் மாய்ந்த பின்றை, 'அழிவரப் பாடி வருநரும் பிறரும் கூடி இரந்தோர் அற்றம் தீர்க்கு' என, விரைந்து, இவண் உள்ளி வந்தனென், யானே; விசும்புறக் கழை வளர் சிலம்பின் வழையொடு நீடி, ஆசினிக் கவினிய பலவின் ஆர்வுற்று, முட் புற முது கனி பெற்ற கடுவன் துய்த் தலை மந்தியைக் கையிடூஉப் பயிரும், அதிரா யாணர், முதிரத்துக் கிழவ! இவண் விளங்கு சிறப்பின், இயல் தேர்க் குமண! இசை மேந் தோன்றிய வண்மையொடு, பகை மேம்படுக, நீ ஏந்திய வேலே!
	திணை அது; துறை: வாழ்த்தியல்; பரிசில் கடாநிலையும் ஆம்.   (பாடாண்திணை) குமணனைப் பெருஞ்சித்திரனார் பாடியது.
159	'வாழும் நாளோடு யாண்டு பல உண்மையின், தீர்தல் செல்லாது, என் உயிர்' எனப் பல புலந்து, கோல் காலாகக் குறும் பல ஒதுங்கி, நூல் விரித்தன்ன கதுப்பினள், கண் துயின்று, முன்றில் போகா முதிர்வினள் யாயும்; பசந்த மேனியோடு படர் அட வருந்தி, மருங்கில் கொண்ட பல் குறுமாக்கள் பிசைந்து தின, வாடிய முலையள், பெரிது அழிந்து, குப்பைக் கீரை கொய்கண் அகைத்த முற்றா இளந் தளிர் கொய்துகொண்டு, உப்பு இன்று, நீர் உலையாக ஏற்றி,